Tuesday, February 19, 2019

ஊழ்



ஜெ

சாத்யகி தன் மைந்தர்களிடம் இவ்வாறு சொல்லும்போது இதென்ன அபத்தமானதாக இருக்கிறது என்றுதான் தோன்றுகிறது. அதிலும் அவன் மைந்தர்கள் எல்லாருமே கொல்லப்பட்டார்கள் என நமக்குத்தெரிந்தபின்னர் இது ஒருவகையான கண்மூடித்தனம் மட்டும்தான் என்றுதான் நினைக்கத்தோன்றியது

இப்புவியில் பிறப்பவரில் பெரும்பாலானவர்கள் வாழ்க்கை முழுக்க தேடுவது ஆற்றுவதற்குரிய பணியை, கொள்ளவேண்டிய படைக்கலத்தை, செல்லவேண்டிய திசையை. அவை முன்னரே வகுக்கப்பட்டு இங்கு வருபவர் நல்லூழ் கொண்டவர் என்று உணர்க! தேடுபவர் தேடலை மட்டுமே அடைகிறார். நாமே நம் இலக்கை தெரிவுசெய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அது இங்கு நிகழும் அனைத்தையும் நுண்ணறிவால் உணர்ந்துதெளிந்து அடையவேண்டிய விடை. அவ்வறிதலுக்கே திசையும் படைக்கலமும் பணிக்களமும் தேவையாகிறது. வழிகாட்டப்படுவோர் பேறுபெற்றோர். வழிநடத்தப்படுவோர் பெரும்பேறுபெற்றோர். அவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டவர்கள். தெய்வத்தால் கொடையேற்றுக்கொள்ளப்பட்டோர்

ஆனால் தொடர்ச்சியாக அவன் சொல்வதைக் கேட்கும்போது உண்மைதானே என்ற எண்னம் ஏற்படுகிறது.


தெரிவுசெய்தா அன்னை வயிற்றில் பிறந்தீர்கள்? அவள் தெரிவுசெய்யப்படவில்லை என்பதனால் பிறிதொருத்தியை அவ்வன்னைக்கு நிகரென வைப்பீர்களா என்ன? குலமும் குடியும் நிலமும் நாடும் தெரிவுசெய்யப்பட்டவை அல்ல. இளையோரே, உங்கள் மொழியும் தெய்வங்களும்கூட நீங்கள் பிறக்கையிலேயே அளிக்கப்பட்டுவிட்டவை.


நாம் நம் வாழ்க்கையில் எதையெல்லாம் வாழ்க்கைக்கும் மேலானவை, அதற்காக உயிரையே கொடுக்கலாம் என நினைக்கிறோமோ அவை எவையும் நம்மால் தேர்வுசெய்யப்பட்டு அடையப்பட்டவை அல்ல. அவையெல்லாமே நமக்கு கொடுக்கப்பட்டவைதான். ஆகவே வாழ்க்கையை முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டவற்றுக்கு முழுமையாக அளிப்பதே சிறப்பானது என நினைத்தேன்

அதன்பின் ஓர் எண்ணம் உருவானது. உண்மையில் நாம் நமக்கான தெரிவுகளைச் செய்யலாம் என நினைத்தாலும் நமக்கு வேறுவடியே இல்லை. நாம் எப்படி என்னதான் செய்தாலும் நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பது நம் பிறப்புக்கு முன்னரே முடிவுசெய்யப்படுவிட்டது

உங்கள்

பிரகாஷ் 

போர்க்களம்



அன்புள்ள ஜெ

வெண்முரசின் போர்க்களம் மீண்டும் மீண்டும் வந்தாலும் போர் உத்திகளும் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் முறைகளும் தொடர்ச்சியாக மாறிக்கொண்டே இருப்பதனால் சலிப்பில்லாமல் வாசிக்க முடிகிறது. கவசக்கோட்டை, அதற்குள் இருந்து எதிர்பாராமல் எழுந்து தாக்குவது சீனர்களின் போர்முறை. அதை இப்போது கொண்டுவந்திருப்பது பொருத்தமாக உள்ளது. மகாபாரதத்தின் இறுதிச்சிலநாட்கள் போர் மிகமிக நீளமாக செல்லும். பலர் கொல்லப்படும் காட்சிகள் உண்டு. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வகையில் காட்சிப்படுத்தப்படும் என எதிர்பார்க்கிறேன்

ஜெய்கணேஷ்



பார்பாரிகன்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

பார்பாரிகன் என்றால் " BARBARIC "  தன்மை உள்ளவனா?  அவன் ஆதி மனிதன் . காமம், பசி தான்  உடம்புக்கு முதல் உணர்வுகள் என்றாலும் அதை போக்கிக்கொள்ள கால மாற்றத்திற்கு தக்கபடி வழி இருக்கிறது. இருபது முப்பது வருடத்திற்கு முன் பஞ்சத்தினால் சாப்பாடே கம்மி. இன்று சாப்பிட்டுவிட்டு ஜீரண கோளாறினால் பார்க்கில் சுற்றுகிறோம். பத்து வருடத்திற்கு முன் பெண் உடம்பிற்கு இருந்த மதிப்பு இன்று இல்லை. கொஞ்சம் முயன்றால் சுலபமாக கிடைக்கும்.  ஆனால் மனதின் முதல் உணர்வு அன்பும் வஞ்சமும். மனம் என்ற ஓன்று தோன்றியவுடன் குடியேறிய உணர்வுகளாய் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதை நவீன படுத்தி நவீன படுத்தி இருபத்தோராம் நூற்றாண்டுக்கு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் அது மாறவே மாறாதது. ஈசல் போன்ற இந்த வாழ்வில் அல்லது யுக யுகமாய் நீளும் இந்த வாழ்வில் இந்த  இந்த இரு உணர்வுகள் மட்டும்தான் மனதுக்குள் சுற்றி வருகிறது. அதன் பல்வேறு வடிவங்களே வேறு வேறு பெயரில் அழைக்கப்படும் குணங்கள். 

கார்கடலின் 55ம் அத்தியாத்தில் திருஷ்டதுய்மன்- துருபதன் உரையாடலையும் , துருபதன் - துரோணர் போரையும் படித்துக்கொண்டு இருக்கும்போதே மனம் உடைந்து  அழுது  இலகுவாகிகொண்டே வந்தது.  எப்படி துருபதன் துரோணரை சந்திக்க பயத்தால் நடுங்கவில்லையோ அதே போல் படிக்கும்போதும் எதற்கு மனம் நடுங்குகின்றது என்றே தெரியவில்லை. இப்படியெல்லாம் வஞ்சம் கொண்டு வாழ்வதற்கும் ஒரு கொடுப்பினை வேண்டும். அவனே தான் ஆவது. " இந்தக் களத்திற்குப் பின் எனக்கு வாழ்க்கை இல்லை, ஆனால் இந்தத் தருணம் என்னைவிட மிகப் பெரியது என்று உணர்கிறேன். இதன் முன் நான் சிறுதூசுபோல் அதிர்வுகொள்கிறேன்.” என துருபதன் கூறும்போது  வாழ்வது என்றால் இதே போல் தருணங்களில் வாழவேண்டும் என மனம் விம்மியது. வாழ்வுதான் எத்தனை பொருள் உள்ள பிரமாண்டம். த்ருஷ்டதுய்மன்  கூறுவதை எல்லாம் கூறுவதற்கு எனக்கு உங்களை விட்டால் வேறு ஆள் கிடையாது சார். தமிழ்நாட்டில் இப்போது வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா? என்பதும் சந்தேகம்தான். எதிரியளவுக்கே நம்மை பெரிதாக்குகின்றன நாம் வணங்கும் தெய்வங்கள். அறத்தின் தெய்வங்கள், வஞ்சத்தின் தெய்வங்கள், சிறுமையின், கீழ்மையின் தெய்வங்கள்”  என்று திருஷ்டதுய்மன் கூறும்போது " யார் எதிரி? என்று தேட மனம் துடித்தது. ஆனால் நான் வஞ்சம் கொண்டு இவன்தான் எதிரி என நினைத்து மூன்றே நாளில் மறக்கும் ஆள். அவ்வளவுதான் எனது மனதின் சக்தி. த்ரிஷ்டதுய்மன் கூறும் " மானுடனை மேம்படுத்தும் எதுவும் அவன் வாழ்வு நிகழும் களத்திற்கு அப்பால்தான் இருக்க முடியும். தொடர்ந்து தன் எல்லைகளைக் கடந்தே அவன் அங்கே சென்றடையமுடியும். வஞ்சம் கொண்டவர்கள் இறந்தகாலத்தின் பிணையில் இருக்கிறார்கள் " என்ற வரிகளை   இன்று முழுதும் நினைத்து கொண்டிருக்கிறேன். துருபதன்- துரோணர் இருவரின் வாழ்வையும் கேள்விக்குள்ளாக்குவது. உண்மையிலே வாழ்வது என்றால் களத்திற்கு வெளியேதான். ஆனால் அந்த களத்திற்கு முன் தூசு நாம் என்று உணரும் தருணங்களில் எல்லாம் மீண்டும் மனம் சுருண்டு கொள்கிறது.ஆனால் அதற்கும் விடை  துருபதனே கூறுகிறார்" ஆம். ஆனால் நான் மாற்றி எண்ண போவதில்லை" என. கர்ணன் -துரியோதனன் நட்பு செஞ்சோற்று கடன், அர்ஜுனன் - கிருஷ்ணர்  நட்பு ஒரு மாதிரி காதல் என்றால் துருபதன்- துரோணர் நட்பு வஞ்சம். அப்படி மகாபாரத்தின் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குண சொல்லை வரையறுத்து விடலாம். அனைவரும் வெண்முரசு சொல்வது போல் " ஆடி பிம்பங்கள்" .  அவர்கள் நிற்கும் களம் ஒவ்வொருவரும் தன்னை தூசு என்று என்ன செய்யும் குருஷேத்ரம். அவரவரின் இயல்புக்குதக்கபடி ஆடிபிம்பங்கள்.  இப்போது இன்னும் துலங்குகிறது கார்கடல் 52ம் அத்தியாத்தில்  சாத்யகி தனது மகன்களிடம் கூறும் “இப்புவியில் பிறப்பவரில் பெரும்பாலானவர்கள் வாழ்க்கை முழுக்க தேடுவது ஆற்றுவதற்குரிய பணியை, கொள்ளவேண்டிய படைக்கலத்தை, செல்லவேண்டிய திசையை. அவை முன்னரே வகுக்கப்பட்டு இங்கு வருபவர் நல்லூழ் கொண்டவர் என்று உணர்க என்ற இந்த வரிகளின் பொருள். இதுவும் பார்பாரிகன் மூலம் வெண்முரசு கூறுவது தான். ஊழால் பணியோ, படைக்கலமோ , செல்லவேண்டிய திசையோ இல்லாமல் வருபவர்கள் [ அதற்கு முதலில் தன்னை அறியவேண்டும்]  எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு சீக்கிரம் தவமோ யோகமோ செய்து அதை அறிந்து கொள்கிறார்களோ அதுதான் வாழ்வு. 


வண்ணக்கடல் 33ம் அத்தியாயத்தில் கூஷ்மாண்டர் துரோணரிடம் "பிருஷதனின் மைந்தனான யக்ஞசேனன் இளமையிலேயே அகத்திலும் புறத்திலும் ஆற்றலற்றவன் என்று அறியப்பட்டான். ஐந்துகுலத்தவருமே அவனை இழிவாக எண்ணினர்" என கூறுகிறார்.அப்படி இருந்தவர்,துரோணரால் பயிற்றுவிக்கபட்டு ஆற்றல் ஊட்டபட்டு பிறகு  அவற்றினாலேயே அகந்தை அடைந்து துரோணரை அவமதித்து  துரோணரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு வஞ்சம் கொண்டு இங்கு வந்து நிற்கிறார்.  ஜெயமோகன் சார் , துரோணரின் முன் துருபதன் அடையும் விஸ்வரூபத்தை பார்க்கும்போது ஏனோ " தர்மரும்- துருபதனும்" பகடை ஆடும் இடம் நினைவுக்கு வந்தது. மீண்டும் கூஷ்மாண்டர் "காம்பில்யத்தில் நடந்த துருபதனின் முடிசூட்டுவிழாவிற்கு அக்னிவேச குருகுலத்தின் தலைவர் இரண்டாம் அக்னிவேசரும் அவரது மாணவர்களும் வந்திருந்தனர். அவர்கள் கங்கையில் படகிறங்கியபோது துருபதனே நேரில் வந்து அக்னிவேசரின் பாதங்களை தன் சென்னியில் சூடினான். அவரை பொன்னாலான ரதத்தில் அமரச்செய்து நகரத்துத் தெருக்கள் வழியாக அணிக்கோலத்தில் அழைத்துச்சென்றான்"  என்று கூறியதை மீண்டும் வாசிக்கும்போது ஒருவன் ஒருவனிடம் வஞ்சம் கொள்ள ஒரு காரணம் மட்டும் போதாதோ? என எண்ணினேன். தன்னிடம் வித்தையை கற்றவன் , "இவன்தான் எனது ஆசிரியன்" என கூறுவதற்கு கூட கூசினால் ஆசிரியனின் மனம் என்ன பாடுபடும்.  இன்னொன்று ஆசிரியன் தனது நிலையை விட்டு இறங்க கூடாதோ என்றும் தோன்றியது.  ஷத்ரிய சோதனை. 


ஸ்டீபன்ராஜ் குலசேகரன்

அங்கனின் குணாதிசயம்




அன்புள்ள ஜெ

அங்கன் பீமனால் தோற்கடிக்கப்பட்டது வெண்முரசுக்குள் ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அதற்கான காரணம் பலகோணங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அது நாகக்கதைசொல்லியின் கோணத்தில் சூரியனை ராகுவும் கேதுவும் கவ்வும் தருணம் ஆகையால் அப்படி நிகழ்ந்தது.

உண்மையான காரணம் வாசகனுக்கே விடப்படுகிறது. குந்திக்கு அளித்த வாக்கு அது. கர்ணன் பீமனின் வேகத்தால் தோற்கடிக்கப்படுகிறான். அவனை வெல்லும் அம்பு கையில் இருந்தும் தோற்கிறான்.

இன்னொரு பக்கம் அது கர்ணனின் அகங்காரம் அடிபடுவதும்கூடத்தான். ஒவ்வொன்றையும் மூன்று கோணங்களில் சொல்ல இந்தக்கதைசொல்லும் உத்தி பயன்படுகிறது. 

ஆனால் உண்மையில் மகாபாரத மூலத்தில் கர்ணன் அனைவரிடமும் தோற்றோடுகிறான் அர்ஜுனன் பீமன் ஆகியோரிடம் மட்டுமல்ல சாத்யகியிடமும் அவன் தோற்றோடுகிறான். அபப்டியென்றால் எப்படி அவன் அர்ஜுனனுக்கு சமானமான வீரன்,. அவனை கொல்லவேமுடியாது, ஆகவே ஏமாற்றிக்கொன்றார்கள் என்றெல்லாம் கதை வருகிறது?

 அது மகாபாரதத்தில் பெரிய முரண்பாடுதான். கர்ணன் எப்போதுமே போரில் பெரிய வீரனாக காட்டப்படவில்லை. அவன் கொன்றது கடோத்கஜனை மட்டும்தான். ஆனால் அவனுடைய இறப்ப்புக்குப் பின்னாடி அவனை பெரிய வீரனாக மகாபாரதம் விரித்துக்காட்டுகிறது

எஸ்.ராஜசேகர்

Monday, February 18, 2019

கருபுகுதல்-3


அன்புள்ள ஜெ

ஜெயத்ரதனின் கருபுகுதல் பற்றி சொல்லப்பட்டிருப்பவை சரியான வாசிப்பு என்றே நானும் நினைக்கிறேன். நாக உலகம் ஆழ்ந்திருக்கிறது. மண்ணுக்குள் இருக்கிறது. மண்ணுக்குள் வேர்வடிவில் தாவரங்கள் இருப்பதுபோல மனிதர்கள் கருவுலகில் இருக்கிறார்கள். எண்ணங்கள் ஆழ்மனதில் இருக்கின்றன. ஆகவே கருவுலகம் நாக உலகமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது

கருவுலகிலிருந்து ஜெயத்ரதன் காணும் காட்சிகளும் முக்கியமானவை. அங்கே ஒரு தெய்வம் இருக்கிறது. அதன்பெயர் உபப்பிராணன், அது முக்கியமான ஒரு க்ளூ என நினைக்கிறேன்

கே. ராதாகிருஷ்ணன்

விகர்ணனின் இறப்பு




அன்புள்ள ஜெ

விகர்ணனின் இறப்பு ஓர் அதிர்ச்சி. அதை வகுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அவன் செத்தாகவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவன் சொன்னதெல்லாம் உயிர் தப்புவதற்காகச் சொன்னது என்றுதான் கருதப்படும். அவன் சபையில் துரியோதனனை கண்டித்த ஒரேகாரணத்தாலேயே மூத்தவன் தரப்பில் நின்று போராடி உயிர்விட்டிருக்கவேண்டும். அதை அவன் செய்கிறான். ஆனால் அவனை பீமன் கொல்வது பெரும்பிழை. ஆனால் அவனாலும் கொல்லாமலிருக்க முடியாது. ஏனென்றால் நூற்றுவரையும் கொல்வேன் என அவன் சபதம்பூண்டிருக்கிறான். அந்தச் சபதத்தை எடுக்கையில் அவன் விகர்ணன் பற்றி நினைத்தானா? ஆனால் அவன் கையால் விகர்ணன் சாகிறான். விதியின் தருணம் இது. மனிதர்கள் கையறுநிலையை அடையும் இடம். இந்தவகையான நுண்மையான இக்கட்டுகளை நாம் கிளாஸிக்குகளில்தான் பார்க்கமுடிகிறது

ராம்


தர்மக்ஷேத்திரம்


ஜெ

புராண உபன்னியாசங்களில் பகவத்கீதையின் முதல்வரியான தர்மக்ஷேத்ரே குருக்ஷேத்ரே என்னும் வரியை பலவாறாக விளக்குவார்கள். குருக்ஷேத்திரம் ஒரு போர்க்களம். அது எப்படி என்றவரியைத் தொடர்ந்துஆகமுடியும்? அங்கே தர்மம் ஜெயித்ததனால் அது தர்மக்ஷேத்திரம் என்று சொல்வார்கள். பொதுவாக அதுதான் அனைவரும் அளிக்கும் விளக்கம்

வெண்முரசு குருக்ஷேத்திரத்தை ஒருவகையான வேள்விச்சாலையாக ஆரம்பம் முதலே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது. அங்கே இறப்பவர்கள் ஆகுதியாகிறார்கள். அங்கே வாழ்பவர்கள் நாள்தோறும் தூய்மையாகிக்கொண்டே செல்கிறார்கள். எல்லாவகையான மயக்கங்களும் அழிந்து மனிதர்கள் அப்பட்டமாக நின்றிருக்கும் இடம் அது

குருக்ஷேத்ரம் பல்லாயிரம் ஆத்மாக்களை விடுவிக்கும் மாபெரும் தவச்சாலையென ஆகியிருக்கிறது.என்றவரியைத் தொடர்ந்து அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது

அவர்களின் உள்ளம் எல்லைகளை அழித்துக்கொண்டு கலந்தது. கலமே தான் என எண்ணும் மாயையை உதறிய நீர் வானமெங்கும் பரவியது. கொல்லப்படுபவன் கொல்பவனும் தானே என ஆனான். வீழ்ந்தவனில் இருந்து எழுந்து கொன்றவனில் குடியேறி இறங்கினான். நேற்று இன்றுகள், இங்கு அங்குகள், இது அதுக்கள் இயல்பழிந்தன. எங்கும் நிகழும் ஒன்றே அனைத்தும் என நின்றது என்றும் நிகழும் அது.

அப்படி அங்கே பிரம்மம் எழுந்ததனால்தான் அது தர்மக்ஷேத்திரமாக ஆகியிருக்கிறது

சுவாமி

குருதிமணம்



ஜெ

சாத்யகி துரோணருடன் போரிட்டுவிட்டு திரும்பி வரும்போது தன்னுடைய ரத்தத்தின் மணத்தைத்தான் உணர்கிறான். அது அறிமுகமான மணமாக இருக்கிறது. ஒரு கணத்தில் அது அவனுக்குத் தன் மகன்களின் மணமாகத் தெரிகிறது. அதிலிருந்து அவன் வெறிகொண்டு எழுகிறான். உக்கிரமான ஒரு கவிதைப்போலிருந்தது இந்த இடம். தன் ரத்த மணத்தில் தன் பிள்ளைகளின் மணத்தை ஒருவன் நினைவுறுதல் என்பதை நினைத்து நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். வெண்முரசின் உச்சமான நுட்பங்களில் இந்த இடமும் உண்டு

ராஜேந்திரன் எம்

களம்



அன்புள்ள ஆசிரியருக்கு,

ஒரு மனிதனின் மரணத் தருவாயில் அவன் வாழ்க்கை மொத்தமும் அவன் கண் முன் ஓடும் என்பார்கள். 

இந்தப் போர்க்களத்தில் நாம் ஓரளவு அறிந்தவர்களின் மரணங்கள், நாம் அறிந்த அளவுக்கு அவர்களது வாழ்வை நினைவூட்டுகிறது. அப்படிப் பார்க்கையில் நாமும் ஒவ்வொரு முறையும் இறந்து இறந்து பிறக்கிறோம். அத்தனை இறப்பிலும் நாமும் பங்கு பெறுகிறோம். உத்தரனில் துவங்கியது அது.

அந்த குரூரமான வலியைத் தாள இயலாமல் தான் ஜெமோ பயணங்கள் சென்று தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு வந்தார்.

இன்றைய சலனின் மரணத்தில், அவன் பூரிசிரவஸிடம் பால்ஹிக நாடு வளர வேண்டிய அவசியத்தையும் அதற்காக வகுக்கும் திருமண வியூகங்களும் நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால் இன்று ஏன் இவர்களது போரில் மலைமக்களான தாம் பங்கேற்க வேண்டும் என்ற மனநிலைக்கு வந்து விட்டான். 

இரு காரணங்கள். ஒன்று, அவன் அன்றிருந்த இளையவன் இல்லை. முதியவன் ஆகி விட்டான். எனவே இயல்பாக 'இதெல்லாம் போதும்' என்ற மனநிலை. வயதானபிறகு இங்கு எதிலும் ஈடுபாடு இல்லாத போது மனம் மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்கத் துவங்குகிறது. மூத்தோர், முன்னோர் என்று கவலைகள் வருகின்றன. திருதராஷ்டிரரும் ஒருமுறை அதையே சொல்கிறார்.

இரண்டாவது, போர் செல்லும் பாதை. அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போல் எளிதாக முடியவில்லை. வெற்றியும் தோல்வியும் மாறி மாறி ஆனால் இழப்புகளுடன் வருகின்றன. எளிய வெற்றி தான் என்று எண்ணியவர்கள் என்பதால் ஏற்படுகின்ற இழப்புகள், பேரிடிகளாக இவர்களுக்குத் தெரிகின்றன. எனவே முன்பு சத்ரியர்கள் நினைத்தது போல் 'போதும். வெளியேறி விடலாம்' என்று எண்ணுகிறான்.

மேலும் இழுத்துக் கொண்டே போகும் போரின் சலிப்பு. அந்த சலிப்பே இல்லாமல் இருப்பவன் அந்தப் போர்க்களத்திலேயே ஒருவன் தான். அவனோ போரில் பங்கேற்காத ஒருவன். 

வெற்றி தோல்வி என விளைவுகளின் கரணமாக செயல்கள் மாறுகின்றன. அவற்றைப் பற்றிக் கவலைப்படாவிட்டால் செயல் சிறப்பாக நடக்கிறது என்பதை பூரிசிரவஸ் காட்டுகிறான் இன்று. ஆம், கீதையின் சாரமே தான்.

கீதையைப் புரிந்து கொள்ள ரத்தம் வழிந்துப் பெருகியோடும் பெரும்போர் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

களத்திலோ, உளத்திலோ.

நன்றிகள்,

வசந்தகுமார்

Sunday, February 17, 2019

கருபுகுதல் 2



அன்புள்ள ஜெ

கருபுகுதல் என ஒரு வாசகர் எழுதிய கடிதத்தை வாசித்தேன். நானும் அந்தப்புரிதலை அடைந்திருந்தேன். ஆனால் அது சரிதானா என்ற சந்தேகம் எனக்கு இருந்தது. வாசியை பாம்பாகச் சொல்லும் வழக்கம் உண்டு. மூலாராதத்தில் குண்டலினியையும் பாம்பாகச் சொல்வார்கள்.

துளியெனச் சிறுத்து மேலும் மேலும் சுருங்கி அணுவென்றாகி ஆழத்தில் பெருகிக்கிடந்த இருளில் கரிய உருவங்களாக நிறைந்திருந்த மாநாகங்களில் ஒன்றின் செதில்மலையின் ஒரு சிறு இமைப்பொளியாக பதிந்தான். அங்கே அவன் தன்னை என்றுமிருப்பவனாக உணர்ந்தான்

என்ற வரி அதைத்தான் காட்டுகிறது என நினைத்தேன் அவன் அஞ்சிச் சுருங்கி கருவறைக்குள் செல்வதாகத் தோன்றியது. ஆனால் அதைவிடப்பொருத்தமானது அவன் தன் செயலின்மையை உணர்ந்து தன்னை திரும்பவும் கருவறைக்குள் இழுத்துக்கொள்கிறான் என்பது

அதை கனவாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஏனென்றால் கனவுக்குள் செல்வதை கருவுக்குள் செல்வது என நம் மரபு சொல்கிறது. சுஷுப்தி என்ற வார்த்தை இரண்டுக்கும் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது


மகேஷ்

இறுதிநாளில்..




ஜெ
வெண்முரசில் ஒவ்வொருவரும் அவர்களின் இறப்பின் நாளில் எப்படி உணர்கிறார்கள் என்பதை மட்டும் தனியாக ஆராயலாம் என தோன்றுகிறது அபிமன்யூ இறக்கும் நாளில் காலையில் எழும்பவே விரும்பவில்லை. அவன் போருக்குச் செல்லவே சோம்பல்படுகிறான். ஆனால் பூரிசிரவஸ் அன்று காலையிலேயே விட்டுச்செல்க என்று ஆணை தன்னுள் இருந்து எழுவதைப் பார்க்கிறான். எதைவிட்டுச்செல்ல, எங்கே செல்ல என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாலும் அதன் பொருள் என்ன என அவனுக்கு நன்றகாவே தெரிந்திருக்கிறது.

ராஜ்

தனிமை3



அன்புள்ள ஜெ

ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தி இந்திராகாந்தியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அவரிடம் தனிமை சூழ்ந்திருப்பதைக் கண்டேன் என்று சொல்கிறார். மாமனிதர்கள் எல்லாருமே மகத்தான தனிமையில்தான் இருக்கிறார்கள். காந்தியும்சரி இட்லரும் சரி ஐன்ஸ்டீனும் சரி டால்ஸ்டாயும்சரி. ஆனால் அவர்கள்தான் இங்குள்ள எல்லாவற்றையும் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் உருவாக்கிய உலகத்திலேதான் நாம் வழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்

பெருந்தனிமைகள் சுழல்காற்றுகள்போல் இந்தப் பெருநிலமெங்கும் அலைந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொன்றையும் அள்ளி இடம் மாற்றுகின்றன. எழுப்பப்பட்டவற்றை இடிக்கின்றன. இடிபாடுகளை அள்ளிக்குவித்து கோபுரங்களாக்குகின்றன. பெருந்தனிமைகள் கொண்டு இப்புவியில் நாற்களம் ஆடுகின்றது ஊழ்.

இந்த வரியை நான் இப்படித்தான் புரிந்துகொள்கிறேன். இந்த வரி பூரிசிரவஸின் தனிமையைச் சொல்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் இது கர்ணன் துரியோதனன் அர்ஜுனன் யுதிஷ்டிரன் பீமன் என அனைவருடைய தனிமையையும் சொல்வதாக தோன்றுகிறது. கொந்தளிப்பான ஒரு வரி இது.

மகாதேவன்

தந்தையரின் களம்



அன்புநிறை ஜெ,

கடந்து பத்து நாட்களது வெண்முரசை நேற்று வாசித்து முடித்து இன்றைத் தொட்டாயிற்று. ஏற்கனவே விசை கொண்டு நிகழும் போரது உச்சம்  நண்பர்களுக்கென உரக்க வாசிக்கும்போது பேருருவும்  கொண்டு எழுந்து சூழ்கிறது. போர்க்களத்தில் நிற்கிறோம். 

இது தந்தையரின் பெருங்களம். 
வெண்முரசு பல்வேறு கோணங்களில் விரித்துப் பேசியிருக்கும் தந்தை மகனின் ஆடல்கள். இங்கு பிறர் மகனைக் கொன்ற தந்தையர் தங்கள் மகவினை கொன்ற தந்தையரைக் கொல்லத் துடிக்கிறார்கள்.  ஒவ்வொருவரும் இனி இழக்க ஏதுமில்லையெனும் துயரத்தின் கூரை ஆயுதமாய் ஏந்தி தன்னிலும் பலம் வாய்ந்தவர்கள் முன் சில நாழிகைகளேனும் இணை நிற்கிறார்கள். போர் கடும் முனை கொண்டுவிட்ட  தருணங்களில் விதைகளை இழந்து நிற்கும் காடுகள் வெறுமையின் வெப்பம் தாளாது தகிக்கின்றன.

//தந்தையரிடமிருந்து எந்த மைந்தருக்கும் மீட்பில்லை//

மைந்தரின்றி தந்தைக்கும் மீட்பில்லை.  அன்னையர் பெருமூச்சில் சூடேறிய கண்ணீரோடு பழி நிறைவேறக் காத்திருக்கிறார்கள்.  மானுடம் தன் குருதி ஓம்ப பிறர் குருதியுண்ணும் விலங்குமட்டும்தானா?

மிக்க அன்புடன்,
சுபா

கர்ணனின் உலகம்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

கர்ணனின் குண்டலங்களும் கவசமும் என்ன ? என்று யோசிக்கும்போது, கூடவே ஞாபகம் வந்தது உங்களின் சிறுகதை ஒன்றில் ,ஒரு பிராமண தெருவில் வேதம் கற்கும் சிறுவர்களுக்கு "பெரியகாதுகள்" என்ற ஒரு வர்ணனை வரும். அப்போது இது என்ன புதுசா? என எண்ணி ,அனைவரின் காதுகளை கவனிக்க ஆரம்பித்து சில பெரிய காது உள்ளவர்கள் கடுப்பில் பார்ப்பதுவரை சென்று கொண்டிருக்கிறது. காசு இருந்தால் காதுக்கு குண்டலம், கம்மல் எது வேணாலும் மாட்டிக்கொள்ளலாம். ஆனால் பிறக்கும் போதே ஒருவன் குண்டலத்தோடு பிறப்பது என்றால் என்ன? . ஜெயமோகன் சார், முக்கியமாக்  எனக்கு தோன்றிய ஓன்று காதுகொடுத்து கேட்பதுதான் என நினைக்கிறேன். ஏன் என்றால் நாம் யார் என்ன கூறினாலும் அவர்களின் எந்த பிரச்சனையும், சோகமும் எதுவும் நம்மளை ஒன்றுமே செய்வதில்லை காரணம் அவர்கள் கூறுவதை நமது வாழ்க்கையோடு இணைத்து ஓன்று சந்தோஷபட்டுகொள்கிறோம் இல்லை என்றால் ஒதுங்கி போகிறோம். சில சமயங்களில் அவர்கள் கூறுவதை காதிலே போட்டுகொள்வதில்லை. என் என்றால் அவ்ளோ சுயநலம். 

கர்ணனின் முக்கியமான குணங்களில் ஓன்று கர்ணன் எப்போதும் எல்லோருக்கும் காதுகொடுத்து கேட்கிறான். அவர்களின் சொற்கள் அவன் மனதில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் அவன் அவர்களுக்கு தன்னால் முடிந்தவரை நெஞ்சு காண்பிக்க தயாராகிறான்.  பொன் கவசம்.  எழுத்தாளர்களுக்கு தெரியும் போல இந்த உலகில் எவனும் எவன் கூறியதையும் மனத்தால் கேட்க மாட்டார்கள் என்று . ஆதலால் தான் அடுத்தவர்களின்  மன சஞ்சலங்களை, சோகத்தை, அவர்களின் துன்பத்தை கேள் என கூறுகிறார்கள்.  ஆனால் அதை கேட்டால் அடையும் மனசோர்வில் காதே கழண்டு விழுந்துவிடும்போல. இருக்கிறது. ஏன் என்றால் எல்லாரும் சோகத்தைதான் அடுத்தவன் தலையில் கட்ட பார்க்கிறார்கள். சந்தோஷத்தை சரக்கு அடித்து நம் முன் கொண்டாடுகிறார்கள். இப்படி இருந்தால்  ஐந்து ரூபாய் ரப்பர் கம்மல் கூட கிடைக்காதுதான். பிறகு எங்கு பொற்கவசம்? . அடுத்தவர்கள் சொற்களை கேட்பதும், அதற்கு தீர்வு காண தனது உறுதியான நெஞ்சை  காட்டுவதும் தான் பொற்குண்டலங்களும், பொற்கவசங்களும்.  கர்ணன் தனது காதை பொத்திகொண்ட இரு தருணங்கள் வெண்முரசில் முக்கியமானவை. ஓன்று ராதை சூத பெண்ணை கல்யாணம் பண்ணவேண்டும் என் கூறும்போது அவன் மனதில் அவள் உடைக்கிறாள். அவன் அர்பணிப்பு இல்லாமல் அந்த திருமணம் செய்துகொள்கிறான். இரண்டாவது அவனது இன்னொருமனைவி கலிங்க இளவரசி  அவனோடு பேச வரும்போது அவன் காதுகொடுக்கவே இல்லை. 


இப்போது நண்பனுக்காகவும் , அந்த அணியில் உள்ளவர்களுக்காகவும் வரும்போது அவன் உடலே ஒளிர்கிறது. இப்போது குந்தி பாதியும் துரியோதனன் பாதியும் கூறுவதை கேட்டு மங்கி அவமானபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் தனது வாழ்வு முழுதுமே அடுத்தவர்களின் குறைகளை கேட்டே நெஞ்சு கொடுத்தவன். அதிலும்  எரிந்து கிழங்கு போல் இருக்கும் நாக குழந்தைக்காய் அழுது வஞ்சினம் உரைத்தவன். அது இருக்கும் வரை ஒளிர்வான்.  

ஸ்டீபன்ராஜ் குலசேகரன்

Saturday, February 16, 2019

கருபுகுதல்




ஜெ

சில விஷயங்களை மிகப்பிந்தித்தான் வாசிக்கிறோம். முதலில் கதைசுவாரசியத்தில் வாசித்துச் சென்றுவிடுகிறோம். ஆழமான மறுவாசிப்பு ஓரிருநாட்களுக்குப்பின்னர்தான் சாத்தியமாகிறது. நான் ஜயத்ரதனின் சாவு அத்தியாயங்களை இன்றைக்கு மீண்டும் வாசித்தேன். அவனை நாகங்கள் கொண்டுபோய் நாக உலகில் வைத்திருந்தன என்று வாசித்தபோது ஒரு வரி ஆச்சரியமாகத் தெரிந்தது. 


அது ஒரு புரிதலை அளித்தது. ஜயத்ரதன் சென்றது கருவறைக்கு. கருவில்குழந்தையாகத்தான் அவன் உள்ளே இருக்கிறான். அங்கே அவன் சுருண்டிருக்க அங்கு வந்துதான் அவன் அப்பா அவனை சாவை நோக்கித் தள்ளிவிடுகிறார். இந்தப்புரிதல் அந்த அத்தியாயங்களை முழுக்க வேறு பொருளில் காணவைத்துவிட்டது

மனோகர்

தனிமை2




அன்புள்ள ஜெ

சிலசமயங்களில் வெண்முரசின் சில பகுதிகள் நாவலை விட்டு எழுந்து யாரோ ஒரு புராதனமான சாமியாடி சன்னதம் எழுந்து சொன்னதைப்போல் ஆகிவிடுகின்றன. சில வரிகளை வாழ்க்கை முழுக்க நாம் கொண்டுசெல்லவேண்டியிருக்கிறது. முன்பு படைப்பாளிகளைப்பற்றி அப்படி ஒரு பத்தி வந்தது. வியாசனைப்பற்றி. அது இன்றைக்கும் என் மனதை கொந்தளிக்கச்செய்கிறது. வெண்முரசு வாசிக்காதவர்கள் கூட அதைப்பற்றி பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட பத்திகளில் ஒன்று இன்றைக்குத் தனிமைபற்றி வருவது. இது அசாதாரணமனிதர்களின் தனிமை. ஆனால் சாமானியர்களுக்கும் அந்த மாதிரி மாபெரும் தனிமை உண்டுதான். அதிலும் சிலவரிகள் டிப்ரஷனில் இருப்பவர்களுக்காகவே எழுதப்பட்டவை போலத் தோன்றின.  

அதனூடாக ஐயத்துடன், தயக்கத்துடன் வெளியே எட்டிப்பார்த்துஇங்குளேன்என்கிறார்கள். ‘அங்கெவர்?’ என வினவுகிறார்கள். ‘வருக!’ என கைகாட்டுகிறார்கள். ‘அருகணைக!’ என்று கூவுகிறார்கள். ‘எவர் அங்கே? எங்கிருக்கிறீர்?’ என்று கதறுகிறார்கள். ‘எவரேனும் இருக்கிறீர்களா?’ என்று உளம் விம்முகிறார்கள்.

எவருமில்லை என அறிந்து அகம் கரைந்து விழிநீர் சிந்துகிறார்கள். எவருமில்லையே என வஞ்சம் கொண்டு பற்களைக் கடித்து மீண்டும் தங்களை இறுக்கிக்கொள்கிறார்கள்என்று நீளும் பத்தி ஒரு மந்திரம்போல நான் இன்றைக்கு இருக்கும் நிலையைச் சொல்லியது.

டி. ராமலிங்கம்     


தனிமை



அன்புள்ள ஜெ,

ஒரு மாதமாக அறையை விட்டு  வெளியேறாமல், வீட்டில் மிச்சமிருக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு மட்டுமே சமைத்து, மிகக் குறைவான நபர்களோடு மிகக்குறைந்த வார்த்தைகளில் இங்கு தான் இருக்கிறேன் என்பதாக மட்டும் பேசி இருந்து வந்தேன். பலநாட்களுக்குப் பின் ஸிரோவுக்கு மேல் போனதால் பனி உருகத் தொடங்கிய இன்று தான் வீட்டிலிருந்து வெளியே  வந்து, மனநல மருத்துவரைப் பார்த்து விட்டு, கல்லூரிப் பேருந்தில் ஏறும் போது மணி 12.30. அதே  நிமிடம் வலையேற்றப் பட்ட வெண்முரசு அடங்காப் பெருங்கனலென ஆழத்தில் உறையும் தனிமைத் தெய்வத்தை வாழ்த்தித் தொடங்கியது.

பெற்றோர், உடன்பிறந்தோர், நண்பர்கள் என அனைவரிலிருந்தும் விலகி உள்ளொடுங்கிப் போய், திரும்பிப்பார்த்து, வந்த தொலைவை திகைத்து நின்றுகொண்டிருக்கும் நேரத்தில், அதை நீங்கள் எழுத்தில் கொணர்ந்த அந்த இரக்கமற்ற தனிமைத் தெய்வத்தை நினைக்கவே பயமாக இருக்கிறது. அது நீங்கள் எழுதிய தெய்வம், என்னை விழுங்கிய தெய்வமல்ல என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

இதை  உங்களுக்கு ஏன் எழுதுகிறேன் என்று தெரியவில்லை. எனக்கும் அஜிதனுக்கும் ஏறக்குறைய ஒரே வயதிருக்கும். ஒரு தந்தையாக இல்லாமல் ஒரு மானசீக தோழனாக எழுதுகிறேன். செயலின்மை, அரதி, சுயகழிவிரக்கம் எல்லாம் சேர்ந்த கற்பனை உலகில் வருடக்கணக்கில் உழன்று மிகவும் உள்ளொடுங்கி நின்றிருக்கிறேன். ஏதோ ஒரு கயிற்றைப் பிடித்து மேலெழுந்து விட வேண்டும் என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொள்கிறேன். உங்கள் எழுத்துக்கள் எனக்கு எவ்வளவு புரிந்தது என்று எனக்கு தெரியாது. குன்றாது செயலூக்கத்தின் ஒளியை தோளுக்கு மேலுயர்த்தி ஓடும் ஒரு வீரனாக உங்களை நான் நன்கறிவேன் என்று தான் நினைக்கிறேன். அதே ஒளியை நானும் பற்றி கொள்ள முயல்கிறேன் ஜெ!


பி 

அன்புள்ள பி 

இந்தமாதிரிச் சூழல்களில் நாம் நம்மிடம் கேட்டுக்கொள்ளவேண்டியது சில உண்டு
அ. நாம் அந்தத் தனிமையை அல்லது செயலின்மையை ரசிக்கிறோமா? அதிலிருந்து வெளியே வர விரும்பாமல் இருக்கிறோமா? அதை நியாயப்படுத்திக்கொள்கிறோமா?
ஆ. அந்த தனிமையை எவ்வகையிலேனும் செயலாக மாற்றிக்கொள்ள முடியுமா?

செயலாக மாற்றிக்கொள்ள முடிந்தால் தனிமை தீங்கானது அல்ல. அது ஒரு முதலீடுதான்

ஜெ  


நீலக்கடம்பு



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

கார்கடல் 52ம் அத்தியாயத்தில் தொடர்ந்து பதிமூன்று நாட்கள் போரிட்டபின்  படையினர் மனநிலையை குறித்து பார்பாரிகன் கூறுகிறான் "அவர்களின் உள்ளம் எல்லைகளை அழித்துக்கொண்டு கலந்தது. கலமே தான் என எண்ணும் மாயையை உதறிய நீர் வானமெங்கும் பரவியது. கொல்லப்படுபவன் கொல்பவனும் தானே என ஆனான். வீழ்ந்தவனில் இருந்து எழுந்து கொன்றவனில் குடியேறி இறங்கினான். நேற்று இன்றுகள், இங்கு அங்குகள், இது அதுக்கள் இயல்பழிந்தன. எங்கும் நிகழும் ஒன்றே அனைத்தும் என நின்றது என்றும் நிகழும் அது"  இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது என தெரியவில்லை. நான் எல்லாம் தெருவில் சண்டை போட்டதோடு சரி.  எவ்வளவு பெரிய ஒரு உச்சகட்டம். இரண்டாம் உலகப்போரில் ஹிரோஷிமா, நாகசாகி மீது அணுகுண்டை வீசிய ஒருவர் தான் செய்தது சரி என்பதுபோலவும் எந்த குற்ற உணர்ச்சி இன்றியும் கொடுத்த ஒரு பேட்டி நினைவுக்கு வருகிறது. போரில் என்ன மனநிலையில் இருந்திருப்பார் என இதை படித்தபின் ஊகிக்கமுடிகிறது. ஆனால் அந்த பேட்டியை படித்துவிட்டு அவரை மனதுக்குள் திட்டி வெறுத்தேன். இன்று புரிந்து கொள்ளமுடியும் போல தோன்றுகிறது. ஆனால் "எங்கும் நிகழும் " அதை எப்படி உணர்வது தான் என தெரியவில்லை. சிறு சிறு அளவில் நடப்பதை எல்லாம் மனதில் ஏற்றுவதை கடந்துவிட்டேன் என நினைக்கிறேன். இனி உக்கிரமாக நடக்காவிட்டால் ஒன்றும் இல்லை. 

பார்பாரிகன் " தனித்தவர்கள் நோயுற்றவர்கள். நோயுற்றவர்கள் நோயுற்றவர்களுடன் மோதும் ஒரு பெரும் நோய்க்களம் இப்புவி. பசியற்றவர்கள் உண்ண முடியாதவர்களைக் கொன்று அங்கே வெறியாடுகிறார்கள்"  என்கிறார்.என்ன மாதிரியான அவதானிப்பு என்று விளங்கவே இல்லை. தனிமையினால் , எப்படி நோயுற்றார்கள்? பசியற்றவர்கள் என்றால் யார்? உண்ணமுடியாதவர்கள் என்றால் யார்? ஏன் ? என்று பல கேள்விகள். பீஷ்மர், கர்ணன், ஜயத்ரதன், தர்மன் , என சொல்லிபார்த்து எல்லாரும்தான என மனம் திகைக்கிறது. இல்லை என்றும் கூறுகிறது. 

சாத்யகி தனது மைந்தருக்கு கூறும் இந்த வார்த்தைகள் உள்ளத்தை கலங்கடித்தது. இன்னும் ஒரு ஓரத்தில் ஆங்காரமும் தலை தூக்கியது. இந்த உலகின் நூல்களில் இதே தருணங்களை கொண்டுள்ளவற்றில்....,மைந்தரை பார்த்து ஒரு தந்தை செய்த உபதேசத்தில் அல்லது அனுபவ பகிர்வில் இதுதான் உச்சம்,“இப்புவியில் பிறப்பவரில் பெரும்பாலானவர்கள் வாழ்க்கை முழுக்க தேடுவது ஆற்றுவதற்குரிய பணியை, கொள்ளவேண்டிய படைக்கலத்தை, செல்லவேண்டிய திசையை. அவை முன்னரே வகுக்கப்பட்டு இங்கு வருபவர் நல்லூழ் கொண்டவர் என்று உணர்க! தேடுபவர் தேடலை மட்டுமே அடைகிறார். நாமே நம் இலக்கை தெரிவுசெய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அது இங்கு நிகழும் அனைத்தையும் நுண்ணறிவால் உணர்ந்துதெளிந்து அடையவேண்டிய விடை. அவ்வறிதலுக்கே திசையும் படைக்கலமும் பணிக்களமும் தேவையாகிறது. வழிகாட்டப்படுவோர் பேறுபெற்றோர். வழிநடத்தப்படுவோர் பெரும்பேறுபெற்றோர். அவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டவர்கள். தெய்வத்தால் கொடையேற்றுக்கொள்ளப்பட்டோர்.”ஆம், இளமையில் நம் வழி நம்மதே என்று தோன்றும். நாமே தேடியறிந்தாலென்ன என்று கனவுகாண்போம். எண்ணுக, இப்புவிவாழ்க்கையில் அவ்வண்ணம் நீங்கள் தெரிவுசெய்து அடைந்தவை எவை? தெரிவுசெய்தா அன்னை வயிற்றில் பிறந்தீர்கள்? அவள் தெரிவுசெய்யப்படவில்லை என்பதனால் பிறிதொருத்தியை அவ்வன்னைக்கு நிகரென வைப்பீர்களா என்ன? குலமும் குடியும் நிலமும் நாடும் தெரிவுசெய்யப்பட்டவை அல்ல. இளையோரே, உங்கள் மொழியும் தெய்வங்களும்கூட நீங்கள் பிறக்கையிலேயே அளிக்கப்பட்டுவிட்டவை. எண்ணிநோக்குக, தந்தையை ஒவ்வொருவரும் தேடிக் கண்டடைந்து வகுத்துக்கொள்ளலாம் எனில் இங்கே எவருக்கு நல்வாழ்க்கை அமையும்?”  என கூறும் சாத்யகியை பார்த்து ஒருகணம் திகைத்தேன். ஆசிரியனும் எஜமானும் ஆன கிருஷ்ணனின் நிழலில் இருந்தவன். இப்படி பேசவில்லை என்றால் தான் அவன் அவரிடம் இருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.  நீலகடம்பு என்றால் என்ன என தெரியாமல் விக்கிபீடியாவை சுற்ற அது வெண்முரசு விவாத தளத்துக்குள்தான் கூட்டி வந்தது. இது எதற்கான குறியீடு என என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை. முதலில் இதுதான் நீலகடம்பு என்று இப்போதுதான் தெரிகிறது. 



ஏன் தனது குலக்கதையை சாத்யகி தனது மைந்தர்களிடம் கூறுகிறான் என நினைத்தால்  மனசோர்வே எஞ்சுகிறது. தனிமையை பற்றி எல்லாம் பேசிவிட்டு  பூரிசிரவஸ் தனிமையில் நிற்பதை பார்ப்பது எல்லாம் பார்க்கும் தொலைவில் தான் வாழ்வும் மரணமும் உள்ளது. கண்ணுக்கு தெரியும் போது வாழ்வா? சாவா ?  அது அவரவர் செயல்களுக்கு தக்கபடி என எண்ணிக்கொண்டேன். 

ஸ்டீபன் ராஜ் குலசேகரன் 

கர்ணன்



ஐயா

அர்ஜுனனும் கர்ணனும் சண்டை போட்டுக் கொள்ளத் தொடங்கும்போது கிருஷ்ணர் சொல்கிறார் நீ அவனுக்கு நிகரானவன் இல்லை என்னால் மட்டுமே அவனை எதிர்கொள்ள முடியும் என்று அப்பேர்பட்ட கர்ணன் பீமன் முன் நிற்கின்றான் 

பீமனை கௌரவர் படைக்குள் நுழைய அனுமதிக்கக் கூடாது 

அதே சமயத்தில் பீமனை கொன்றுவிடக் கூடாது

 பீமனைக் கொல்ல மாட்டேன் என்று குந்திக்கு வாக்களித்தது பீமனுக்கு தெரியாது எனவே அவன் கர்ணனையும் அவன் மகன்களையும் கொன்று விடவே நினைப்பான்

அதுவரை தலை குனியாத கர்ணன் ஏழுமுறை தலைகுனிந்தான் தன் கண்முன்னே தன்னுடைய மகன்கள் கொல்லப்படுவதை பார்த்தான் பீமனால் காரித்துப்பப் பட்டான்

இதை எளிமையாக எதார்த்தமாக எழுதி இருந்தாலே மிகவும் உணர்ச்சிகரமாக இருந்திருக்குமே அதை விட்டுவிட்டு பாம்பு கதை சொல்லி விட்டீர்களே!!

நன்றி

பூபதி

Friday, February 15, 2019

செம்மணிக்கவசன்



கார்கடலில் கர்ணனின் கவசமும் குண்டலங்களும் இரு இடங்களில் இதுவரையிலும் வந்துள்ளன. முதல் தருணம், அவனும் குந்தியும் சந்திக்கும் போது, தன் நண்பனுக்காக அவற்றை குருதி வார பிடுங்கி எறியவே துணிவேன் என்னும் இடம். இரண்டாவது பீமனைக் கொல்ல நாகபாசத்தை எடுத்து பிறகு அதை வைத்துவிட்டு அவனுக்கு உயிர்க்கொடை அளிக்கும் தருணம். இவ்விரு இடங்களையும் பற்றி நேற்று மதிய உணவிடைவேளையில் காளியும் நானும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தோம். குறிப்பாக பீமனுக்கு அது தெரிவதன் பொருள் என்ன என்பதை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம். பின்வரும் தெளிவை கண்டடைந்தோம்.

வெண்முரசில் கர்ணனின் கவசமும் குண்டலங்களும் நேரடியான பொருளில் வரவில்லை. மாறாக அவை ஒரு தொன்மமாக மறுஆக்கம் செய்யப்பட்டே வந்திருக்கின்றன. அவை அவனுடன் பிறப்பில் இருந்தே இருப்பதில்லை. முதன்முதலாக வண்ணக்கடலில் கருக்கிருட்டு வேளையில் கங்கையில் நீராடி எழும் கர்ணனிடம் அவன் தெய்வத் தந்தையான சூரியன் ஹிரண்யபாகுவாக தோன்றி அவனுக்கு அருள்கிறான். அப்போது தன் பொற்கதிர்களால் அருகில் இருந்த ஒரு கல்லை பொன்னாக்கி அவனுக்கு கொடுக்கிறான். கர்ணனோ அப்பொற்கல்லை கங்கையில் வைத்து தன்னலம் அற்ற, பிறர் பசி போக்க விழையும் ஒரு பேரறத்தான் ஒருவன் கையில் சென்று சேரட்டும் என வழங்குகிறான்.அத்தருணத்தில் தான் அவனில் முதன் முதலாக கவசமும், குண்டலமும் தோன்றுகின்றன. இதன் பிறகு அவை விழியிழந்தோருக்கும் (இளம் தீர்க்கசியாமர், திருதா மற்றும் கலிங்கச் சிற்பியான காளிகர்) சாமானியருக்கும் சில தருணங்களில் தெரிந்திருக்கின்றன. பிற கதாபாத்திரங்களுக்குத் தோன்றுவது மூன்று தருணங்களில்.

1. அங்க அரசன் சத்யகர்மா - வண்ணக்கடலில் கர்ணனின் அறிமுக பகுதியிலேயே கர்ணன் அரசனை சிம்மங்களிடம் இருந்து காப்பாற்றும் ஒரு இடம் உண்டு. சூதன் கையால் ஷத்ரிய அரசன் காப்பாற்றப்பட்டால் அச்சூதனைக் கொல்ல வேண்டும் என்பதே நெறி என பிறர் அவனைக் குறி வைக்க அவன் அரசனைத் தவிர பிறரைக் கொல்கிறான். அவன் வீரத்தைக் கண்டு தடுமாறி நிற்கும் அவ்வரசனுக்கு உயிர்க்கொடை நல்கும் கர்ணன், அங்கிருக்கும் சுனையில் தெரியும் தன் பிம்பத்தைக் காணும் படிச் சொல்கிறான். சத்யகர்மா கவச குண்டலங்களுடன் தோன்றும் கர்ணனைக் கண்டு திகைக்கிறான்.

2. ஜராசந்தன் - வெய்யோனில் ஜராசந்தனின் படகில் கர்ணன் ஜராசந்தனுக்கு தன் தோழமையை வழங்கி நூறாண்டு காலம் அஸ்தினபுரிக்கும், மகதத்துக்கும் இருக்கும் பகையைத் தீர்க்கும் தருணம். அதிகாலைச் சூரியனின் ஒளியில் கர்ணனின் கவசமும் குண்டலங்களை ஜராசந்தனுக்கும், அவனது பரிவாரங்களுக்கும் தெரிகிறது. இவ்விடத்தில் கர்ணன் தானே அக்கவச குண்டலங்களை பார்த்திருப்பதாகச் சொல்கிறான்.

3. பீமன் - கார்கடலில் போர்க்களத்தில் பீமனுக்கு உயிர்க்கொடை அளிக்கையில்

இது தவிர கர்ணன் அங்க நாட்டரசனாக முடி சூட்டப்படுகையில் வர்ணனையாக கவசமும், குண்டலங்களும் வருகின்றன.

வெண்முரசு கவச குண்டலங்களை கர்ணனின் கொடையைக் காட்டும் ஒரு படிமமாகவே கொள்கிறது. எப்போதெல்லாம் தனக்குப் பாதகமாகும் என்று தெரிந்திருந்தும், தன்னிடம் இருக்கும் நல்லியல்பால் மட்டுமே மானுடன் ஒருவனுக்குச் சாத்தியமாகாத கொடையை அவன் நிகழ்த்துகிறானோ அப்போதெல்லாம் அதைப் பெற்றவர்களுக்கு அவனது கவசமும், குண்டலங்களும் தெரிகின்றன. ஏனென்றால் தன்னை வெல்ல விளைந்து சமருக்கு எழும் தசமுக ராவணனுக்கே அவன் விழைந்த தோல்வியை அள்ளிக் கொடுத்த வெய்யோனின் பெருங்குணம் அன்றோ அவை. அவை அவனிடம் இருக்கும் வரை அவனை வாழ்த்தும் ஒரு நா இருந்து கொண்டே இருக்கும். அத்தகைய நா ஒன்று இருக்கும் வரை அவன் அழிவின்றி வாழ்வான்!!!

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன், காளிபிரசாத்

ஜகத்குரு



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

கார்கடல் அத்தியாயங்கள் 43, 44, 45.  ஜயத்ரனின் நிலை அவனும் கிருதவர்மனும் பேசிக்கொள்வது.  பிருஹத்காயரின் வருகை.  கைகளே  நாகங்களென அவரின் கட்டுண்ட நிலை.  இளைய யாதவரை அவர் சந்தித்து பேசுவதாக கூறப்படுவது.  குருஷேத்திரம் - குருவின் ஆலயம்.  குரு எங்கிருந்தாலும் அது மெய்மையின் கோயிலாகிறது.  குரு இளைய யாதவர்.  குருஷேத்திர களத்தை தன் பணிக்கு பயன்படுத்துகிறார்.  வெவ்வேறு வகைகளில் தளையுண்டவர்களை அவர் விடுவிக்கிறார்.  தன்னை அன்புடனோ வெறுப்புடனோ நோக்கிய எவரையும் அவர் கைவிடவில்லை.   எல்லோரையும் அறிந்துள்ளளார்  அவர்.  தவம் முயன்றவர்களையும் தத்துவவாதிகளையும் எல்லாத் தரப்புற்றோரையும் அவர்  குருஷேத்திரம்  வரவழைக்கிறார்.  பெண்களுடன் ராசலீலை என்று மோகன நாடகம் நடத்தி அருளும் அவர் ஆண்களுக்கு  களத்தில்  போர்நாடகம் அமைத்து அருள்கிறார்.  கீதை ஏன் குருநிலையில் அணுக்க சீடர்களுக்கு என்றல்லாமல் போர்க்களத்தில் என தரப்பட்டது? இதன் விடையை வெண்முரசு விரிவாக தருகிறது.  குருஷேத்திரத்தில் உண்மையில் வெண்முரசு கீதைக்கும் வெளியே கீதையை நிகழ்த்திக்காட்டுகிறது.  வெண்முரசில் இளையயாதவர் உருக்கொள்ளும் விதம் எப்போதும் எனக்கு வியப்பளிப்பது.  'ஜகத்குரு' என்று விளிக்க இளையயாதவரை விட எவர்தான் அதிகம் பொருந்திவிட முடியும்? 

அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

கார்



Dear Jeyamohan


Karkadal gains momentum with the grand entrance of Karna who was portrayed as a strong warrior and not the Karna who drank and was trying to deal with the past demons. Best part is the inevitable meeting between Karna and Kunti. In chapter 26 you describe her entrance as “Chirruruvam” which is apt as she is coming to ask for something not just. During the meeting her desire to make the Pandavas victorious  surpasses her motherly instinct towards Karna.  No great emotional drama of shedding tears of abandoning her own child or overtly expressing guilt. Her goal is to make her clan to rule and tried her best to convince Karna to have her way. Again, words (“Sol”) play an important role to modify Karna’s commitment to Duryodhana. One gets oscillated between sympathizing with Karna and admiring Kunti for her strength and her will power. The initial disgust of seeing her as a conniving mother vanishes when she explains how a Yadhava woman who has more freedom to choose or reject her mate unlike a Kshatriya woman. Still, one feels more compassionate towards Karna the handsome Surya Putra who was trapped into these treacherous tangles. This is the crème de la crème of this episode.  
Also read your upcoming travel to Kumbh Mela.  You have explained beautifully about the surge of emotions one can experience by witnessing the continuity of that ancient chord which binds all the diversity in this "sangamam".  Looking forward to read more on Kumbh Mela. Safe travels.
Warm regards

Sobana Iyengar

Thursday, February 14, 2019

மகாபாரதக் கேள்விகள்



அன்புள்ள ஜெயன் அவர்களுக்கு,
        தற்போது NEETPG தேர்வுக்காக படித்துக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு மருத்துவச்சி நான். எனது அம்மாவும் மாமாவும் தங்களது தீவிர வாசகர்கள். வெண்முரசு நாவலை தொடர்ந்து படிக்கும் என் தாயார் தொடர்ந்து என்னிடம் அதனை குறித்து பேசுவார். அபிமன்யு போரில் வீழ்ந்த அத்தியாயம் படிதப்பிறகு கலங்கி போனோம். அப்போது என் மனதில் வந்த ஐய்யதை தங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன். பாரதம் முழுவதும் எல்லா அறத்தையும் தழுவி நடந்து எல்லோரையும் விட உயர்ந்து நிற்பது பீமன். ஆனால் முடிவில் மேருமலை ஏறி சொர்க்கம் செல்கையில் தருமனுக்கு முன்னால் வீழ்ந்து விடுகிறான். ஆனால் அறம் என்ற பெயரில்அறமின்றி திரௌபதியை இழிவு செய்து,சிறுபிள்ளையான அபிமன்யுவை தனியே போரிட செய்த தருமனால் மட்டுமே யாத்திரையை முடிக்க முடிந்தது. இதனை பற்றி ஆராய்ந்த ஒரு ஆங்கில வலைத்தளம் மகாபாரத்தை “subtle dharama” என்று குறிப்பித்தது. தருமம் ஒரு கரியபகுதியா ? ( IS DHARMA A GRAY AREA?)
இப்படிக்கு,
ஜனனி

அன்புள்ள ஜனனி

மகாபாரதநிகழ்வுகளும் கிருஷ்ணனின் ஆளுமையும் முரண்பாடுகள் எனத்தோன்றும் பல அடுக்குகள் கொண்டவை. ஆகவே ஒருவகையான முடிவிலாத ரகசியத்தன்மை அவற்றுக்கு உண்டு. இந்தக்காரணத்தால்தான் அவை தலைமுறைதலைமுறையாகப் பேசப்படுகின்றன. குழந்தையாக இருக்கும்போது நாம் கேட்கும் மகாபாரதக்கதை எளிமையானது. மகாபாரதத்தை அணுகி அறியுந்தோறும் அந்த எளிமை இல்லாமலாகும். எல்லா கணுவிலும் கேள்விகள் எழும். அந்தக்கேள்விகளுக்கு மகாபாரதத்திலும் நம் வாழ்க்கையிலுமாகப் பொருள்தேடுவதே நாம் செய்யவேண்டியது. அதுவே அதை வாசிக்கும் முறை. நமக்கு தெரிந்த விடைகளைப்போட்டு அதை மதிப்பிடக்கூடாது. நமக்குப்புரிந்தவரை அதை சுருக்கிக்கொள்ளக்கூடாது. அதை நோக்கி நாம் செல்லவேண்டும்

ஜெ