Tuesday, July 9, 2019

முகம்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

இதற்கப்பால் ஒரு ஆற்றலை அவன் அடைவதற்கு எந்த வழியும் இல்லை” என்றுதுரியோதனன் சொன்னான்கிருதவர்மன் “அரசேஇந்த முகம் அவன் முகமும் உங்கள்முகமும் மட்டும் அல்லஇது பிறிதொரு முகமும்கூட” என்றான்துரியோதனன்திகைப்புடன் பார்க்க கிருதவர்மன் “நாம் கிளம்புவோம்” என்றான்.

இன்னொரு முகம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியுமே ஆனால் சொல்ல மாட்டேனே.

துரியோதனின் அச்சம்.  பீமனின் வஞ்சம்.  எதிர்கொள்ள கடினமானது அச்சம் புவி ஈர்ப்பு விசையை எதிர்த்து எழுவது போன்றது அதை எதிர்த்து எழுவது.  வஞ்சம் வானின்று இறங்குவது போலும்.  ஈர்ப்பு விசை அதற்கு துணை செய்கிறது.

அறம் என்பது விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் என வட்டப்பாதை அமைத்துக் கொண்டு ஓடிவிளையாடிக் கொண்டிருக்கும் ஒன்று போலும்.  தன்னறம், மண்ணறம், பேரறம் என தன் சுற்றுவட்டப்பாதையில் பருவகால வேடங்கள் அணிவது போலும்.


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

Wednesday, June 26, 2019

கர்ணன்





ஆசிரியருக்கு,

இன்றைய உங்களின் குறிப்பைப் படித்தேன். உங்களின் திசைகளின் நடுவே கதையை வாசித்த ஞாபகம் இன்னுமுள்ளது, அதுவே நான் வாசித்த உங்களின் முதல் கதை என்பது இப்போது தெரிகிறது. குருஷேத்ர யுத்தத்திற்கு பிறகு யுதிஷ்டிரர் இயற்றும் யாகம் ஒன்றில் யாசகம் பெற வரும் சார்வாகர் பற்றிய கதை என நினைவு. இந்த வரிகளைப் படித்து அதிர்ந்ததும் நினைவில் இருக்கிறது,

அடேய் பிராமணா, எதற்க்காகடா ஐந்து வேளை தின்கிறாய் என்றொரு வரி, என்ன இப்படியெல்லாம் கதை எழுதுகிறார்கள் என்று அதிர்ந்து விட்டேன் (சுஜாதாவிடம் மதி மயங்கியிருந்த நாட்கள்) இறுதியாக அந்த சார்வாகரை நெய்யினால் எரித்துக் கொன்று விடுவார்கள், பசுங்குருதியின் மணம் எழுவதாகக் கதையை முடித்திருப்பீர்கள்.

எங்கோ தொடங்கி இதோ இன்று வெண்முரசு வரை வந்துவிட்டேன். அமிஷ் த்ரிபாதியின் சிவா ட்ரையாலஜியை வாசித்திருக்கிறேன், வெண்முரசின் ஒரே ஒரு நாவலுக்கு உரை போடக் காணாது. எந்த ஒரு மெய்ப்பையும் உணர்வெழுச்சியையும் அளிக்காத படைப்பாகவே அது இருந்தது. அதற்கே கிறங்கிப் போன வாசகர் வட்டம் அவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. என் அலுவலகத்தில் பணி புரியும் ஹிந்தி வாலாக்களிடம் வெண்முரசின் முக்கிய அத்தியாயங்களை ஆங்கிலத்தில் விளக்கிச் சொவதுண்டு. எத்துணை உணார்வு கூட்டிச் சொன்னாலும் சொற்கள் போதியிருக்கவில்லை. உதாரணமாக,

கர்ணன் முதன் முறையாக அவைக்களத்தில் பார்த்தனை அறைகூவும் பொழுது, தருமன் இவனெங்கே கற்றான் என முனகலாகக் கேட்பார். அதற்கு பீமன்,

இவனைப் போன்றவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் தேவையில்லை மூத்தவரே, தேவையென்றால் தெய்வங்கள் கீழிறங்கி வரும் என்பார். இதை எவ்வளவு மொழி பெயர்த்தாலும் மொழியின் அடர்த்தி எனக்கு கைகூடி வரவில்லை.

எவரெனும் மொழியின் வீச்சை நன்கு உணர்ந்தவர் இதை ஹிந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழி பெயர்க்க வேண்டும். இந்தக் காவிய இன்பம் தமிழ் வாசகர்களோடு நின்று விடக்கூடாது என்று அங்கரை வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அது நிகழ்ந்தால் என் பூர்வீக நிலத்தில் அங்கருக்கு கல்லால் ஒரு ஆலயம் அமைப்பேன் என்பதும் எனது பிரார்த்தனை. நின்றிறுக்கும் அங்கரின் இடக்கையில் விஜயமும் வலக்கை வழங்குவது போலவும் தோற்றம் கொண்டிருக்கும். சூரிய மைந்தர் ஆலயம் என்று வெளியே பொறிக்கப் பட்டிருக்கும். எவரும் அங்கு பூசை செய்து வணங்கும் வண்ணம் அவ்வாலயம் திகழும். 

உங்கள் வாழ்வில் என்றேனும் அதைக் காண வருவீர்களெனில் அது என் பேறு என்றே கொள்கிறேன்.

நன்றி
சிவா.


Tuesday, June 25, 2019

அறச்சீற்றம்


ஜெ

அறப்பிழையால் நிலை நிறுத்தப்படுவதா உன் வேதம்?” என்றான் அஸ்வத்தாமன், “உன் குலத்திற்கு இழைக்கப்பட்ட சிறுமையை பிறருக்கு சிறுமையிழைத்தா நீ நிகர்செய்வாய்?  என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்கும் இடம் முக்கியமானது. இந்த போர்க்களத்தில் இதுவரை எந்த அறப்பிழையும் செய்யாத மாவீரர் அவர்தான். அவர் கேட்கும் இந்த இரண்டு கேள்விகள் மிகமிகச் சுருக்கமாக இருந்தாலும் பாண்டவர் தரப்பினரின் எல்லா நியாயங்களையும் அடித்து நொறுக்கிவிடுகின்றன. பதிலே இல்லை. அஸ்வத்தாமனின் கடைசிநாள் சீற்றத்தின் அடிப்படை இந்த இரு வரிகளில் உள்ளது

மகேஷ்

எழுவது


ஜெ

திரும்பவும் கார்கடலில் இருந்து வாசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஒரே மூச்சில் பதினைந்து நாட்களுக்குள் நேராக இருட்கனியைக் கடந்து தீயின் எடைக்கு வந்துவிடுவேன். இது நான் எல்லா நாவல் இடைவெளிகளிலும் செய்துகொண்டிருப்பது


வரவிருக்கிறது பெருமழை என்று அஸ்வத்தாமன் எண்ணினான். அனைத்தையும் அள்ளிக்கூட்டிச்சென்று யமுனையில் கரைக்கும் மாமழை. புதுத்தளிர் எழச்செய்யும் வானருள். இடியோசை எழுந்து குருக்ஷேத்ரம் நடுங்கியது.

இந்த வரிகளை வாசித்தபோது உள்ளம் நடுங்கியது. மலைப்பகுதிகளில் மேமாதம் எல்லா செத்தை புல்லையும் எரித்துவிடுவார்கள். அதன்பின் புதிய விதைகளை வீசுவார்கள். இருட்கனியின் கடைசியில் நடைபெறுவது அதுதான்

மகாதேவன்

விளிம்புகள்




அன்புள்ள ஜெ,


வெண்முரசில் சில இடங்களில் சில edges உள்ளன. அதைப்பற்றி நான் நண்பர்களிடம் பேசுவதுண்டு. உதாரணமாக கர்ணனா துரியோதனனா எவர் அறத்தில் நின்றவர்கள்? பாண்டவர்கள் கூச்சமே இல்லாமல் கௌரவர்களைக் கொன்றனர். ஆனால் துரியோதனன் கர்ணன் இருவருமே மைந்தரைக் கொலைசெய்யவில்லை. அபிமன்யூவின் கொலை மட்டும்தான் விதிவிலக்கு. ஆனால் அந்தக்கொலையைக்கூட ஒரு சிறு வேறுபாட்டுடன்தான் வெண்முரசு எழுதிக்காட்டுகிறது.


துரியோதனனுக்கு அபிமன்யூவைக் கொல்வதில் இஷ்டமில்லை.

துரியோதனன் ஒருகணத்தில்நிறுத்துங்கள்! போதும் இப்போர்!” என்று கூவினான். “மூத்தவரே…” என்று துச்சாதனன் கூவினான். துரியோதனன் கைகளை வீசிபோதும்அவனை போகவிடுங்கள்வேண்டாம்!” என ஆணையிட்டான் பிறர் கொல்லச்செல்லும்போது துரியோதனன் தடுக்கிறான். அபிமன்யூ ஆயுதம் கொடுங்கள் என்று கெஞ்சும்போது அவன் அபிமன்யூவுக்காக இரக்கம் காட்டமுற்படுகிறான். துரியோதனன் மறுமொழி சொல்வதற்குள் துரோணர் தன் அம்பால் அவன் நெஞ்சை அறைந்தார். குருதி வழிய அவன் தெறித்து மண்ணில் விழுந்து உருண்டு எழுந்து நின்றான். “சொற்களை கேளாதீர்கள். அவனை கொல்லுங்கள்!” என்று துரோணர் கூவினார். “அவன் வில்லில் எழுந்தது தொல்லசுரர்களின் ஆற்றலென்பதை மறக்கவேண்டியதில்லை. கொல்லுங்கள் அவனைஎன்றார். 

அவன் தயங்குகிறான். ஆனால் துரோணர் தயங்கவில்லை.

அதேசமயம் அந்த உச்சத்தில் கர்ணன் தயங்கவில்லை. அவன் தயங்கினாலும் உச்சத்தில் அவனுக்கு ஒரு மனநாடகம் தேவையாகிறது. அதன்வழியாக அவன் கடந்துசெல்கிறான். அவன் ஒருகணத்தில் அபிமன்யூவை அர்ஜுனனாகக் கண்டு அவன் மீதான சீற்றத்தை இவன் மேல் காட்டி தாக்கிவிடுகிறான். கர்ணனின் கையிலிருந்து விஜயம் தயங்கியது. அத்தருணம் தேர் திரும்ப உரக்க நகைத்தபடி ஒருகணம் அவனை நோக்கிய அபிமன்யுவில் இளைய அர்ஜுனன் தோன்றி மறைந்தான். சீற்றம்கொண்டு தன் நாணை இழுத்து அம்புகளால் அபிமன்யுவை அறைந்தான். மேலும் மேலுமென அறைந்து அபிமன்யுவின் தோள்கவசங்களை உடைத்தெறிந்தான்.

edgeல் கர்ணனைவிடவும் துரியோதனனே எஞ்சிநிற்கிறான்

சாரங்கன்

காவியம்



ஜெ


காவியத்தின் தன்மை பற்றிய விவாதத்தை இந்தத் தளத்திலே வாசித்தேன். நானும் நண்பர்களுடன் வாட்ஸப் குரூப்பில் இதைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். காவியம் ஏன் மெல்லமெல்ல செல்கிறது என்றால் மிகவிரிவான வர்ணனைகளுக்காக. [அதேசமயம் சில இடங்களில் அது குதிரைபோல பாயும். சில இடங்களில் துப்பறியும் கதைபோலவும் ஆகும். சில இடங்களில் நாடகத்தன்மையையும் கொள்ளும்]

இந்த வர்ணனைகள் எதற்காக? வர்ணனைகள் இடத்தை கண்முன் காட்டுகின்றன. ஆனால் காவியத்தின் நோக்கம் அது மட்டும் அல்ல. காவியம் வர்ணனைகளை அப்படியே கவித்துவக்குறியீடுகளாக ஆக்கிக் காட்டுகிறது. உதாரணமாக குருஷேத்திரத்திற்குள் எப்படி பாதைகள் அமைக்கப்படுகின்றன என்பதை நாம் செந்நாவேங்கை முதல் பார்த்தோம். அந்தப்பாதைகள் எரிபரந்தெடுத்தலில் அப்படியே கருகி கரியாலான பாதையாக ஆகிவிட்டிருப்பதை இருட்கனியின் இறுதியில் பார்க்கிறோம். பாதைகள் இல்லாத இருள் என்ற அர்த்தம் அங்கேதான் வருகிறது. பாதை கருகுவது என்பதே அற்புதமான ஒரு போயட்டிக் இமேஜ் ஆக உள்ளது

வெண்முரசின் எல்லா வர்ணனைகளையும் இப்படி நம்மால் விரிவாகச் சொல்லிக்கொண்டே போகமுடியும். அவைஎல்லாமே வர்ணனைகள் அல்ல. கவித்துவ உருவகங்கள்


சாரதி.