Saturday, June 23, 2018

வெண்முரசில் இசை



அன்புள்ள ஜெ,

கடந்த 17-06-2018 அன்று பல்லடம் தீபன் இல்லத்தில் நடைபெற்ற வெண்முரசு கலந்துரையாடலில் வெண்முரசில் வரும் இசை அனுபவங்களை பற்றி பேசினேன். அதையும், விடுபட்ட இரண்டு இடங்களையும் இங்கு தொகுத்துள்ளேன். 
தாமரைக்கண்ணன்

வெண்முரசில் இசை

ஜெ தனது ஒரு உரையில் ஒரு புலனால் நாம் அடையும் அனுபவங்களை வேறு புலன் அனுபவங்களாக மாற்றி வர்ணிக்கலாம் என்கிறார். உதாரணமாக இசை மூலமாக ஒரு பாத்திரம் அடையும் அனுபவங்களை காட்சி அனுபவங்களாக ஓவியத்துடன் அல்லது இயற்கை காட்சிகளுடன் ஒப்பிடலாம். நாம் ஒரு இசையை கேட்கும் பொழுது அடையும் அனுபவங்களை முற்றாக வரையறை செய்துவிடமுடியாது. மனம் தொடர்ச்சியாக பல காட்சிகள், நினைவுகள், மற்றும் உணர்வுகள் என தாவிக்கொண்டே இருக்கும். வெண்முகில் நகரம் பகுதி 83ல் இளைய யாதவன் காந்தாரியின் அறையில் குழல் இசைப்பதை கேட்கும் அனுபவம் அந்த இசையின் பெயரிலிருந்து தொடங்கி ஒரு நீண்ட பயணமாக விரியும்.

பூரிசிரவஸ் மீண்டு வந்து அந்த இசையை பற்றிக்கொண்டான். எந்தப்பண்? பெரும்பாலையின் மணல் அலைகளை காட்டும் பண் அது. காந்தாரத்திற்கு வடக்கே பால்ஹிகநாடுகளுக்கும் மேற்கே காம்போஜத்தில் உருவானது. ஆகவே அதை காம்போஜி என்றனர். தக்கேசி என்று அதை வகுத்தது தென்னக இசை மரபு. ஆனால் அது காம்போஜத்திற்குரியதுமல்ல. காம்போஜத்தில் அது முறைப்படுத்தப்பட்டது அவ்வளவுதான். அதற்கும் வடக்கே மானுடக்கால்கள் படாத மணல்விரிவில் கதிர்ச்சினம் பரவிய வெண்ணிறவெறுமையில் பசித்து இறந்த ஓநாய் ஒன்றின் இறுதிஊளையில் இருந்து உருவானது அது என்பது சூதர்களின் கதை. அதைக்கேட்ட சூதன் பித்தானான். அவன் பித்திலிருந்து எழுந்தமையால் அதை பித்தின் பெரும்பண் என்றனர். மலையிறங்கும் நதியென அது பாரதவர்ஷம் மேல் பரவியது. ஓடைகளாயிற்று. ஒவ்வொரு கிணற்றிலும் ஊறியது. பசும்புல்வெளியில் துள்ளும்பண் ஆக மாறியது. யதுகுலத்திற்குரிய பண். செவ்வழி. சீர்கொண்ட பெருவழி. செம்மைவழியும் பாதை. குருதியின் வழிவு. குருதியைத் தேடிச்செல்கிறது விழியொளிரும் வேங்கை. மெல்லிய மூச்சு. மென்பஞ்சு காலடிகள். வேங்கையின் உடலில் எரியும் தழல். வேங்கையுடலாக ஆன காடு

இந்த காம்போஜி இசை இன்று ராகா காமஜ் என்று ஹிந்துஸ்தானியில் உள்ளது. இது செவ்வியல் இசை. ஆனால் இது மீண்டும் ஓநாயின் ஊழையை, குருதியை நினைவுறுத்துகிறது. பின் மழை, ஓடை, நதி என கனிகிறது.

மழைப்பாடல் பகுதி 12ல் பீஷ்மர் காந்தாரத்திற்க்கு மண தூதுடன் சிந்துவை கடந்து பெரும் பாலையில் பயணம் செய்து கொண்டிருப்பர். பின் ஒரு சூதர் குழுவுடன் இனணந்து கொள்வார். பாலைவன பயணம் வெறுமையானது. அங்கு சூதர்கள் பாடும் பாடல் பாலைவனத்தில் பசுமையும் வாழ்வையும் கொண்டுவந்து நிரப்பினவையாக சித்தரிக்கபட்டிருக்கும்.

அந்த வெறுமையை வாழ்வால் நிறைத்தவை சூதர்களின் பாடல்களே. அவை இரவின் தனிமையில் வானில் மந்திரவெளியில் இருந்து பசுமையையும் நீரலைகளையும் வண்ணங்களையும் கொண்டுவந்து ஆன்மாவில் நிறைத்தன. பாலைவனப்பயணம் முழுமையாக தொலைந்துவிட்டிருக்கிறோம் என்ற அச்சத்தை நெஞ்சின் ஆழத்தில் கரையாமல் நிறுத்திவைப்பது. சூதர்களின் பாடல்கள் சென்றுசேரவிருக்கும் பசுநிலத்தை கையெட்டும் அருகே கொண்டுவந்து நிறுத்தின. பாலைவனப்பயணம் மண்ணில் வேறு மனிதர்களே இல்லை என்ற பிரமையை ஆழநிலைநாட்டுவது. சூதர்களின் பாடல்கள் வழியே வாழ்ந்தவர்களும் வாழ்பவர்களுமான பல்லாயிரம்பேர் வந்து தோளோடு தோள்முட்டி அமர்ந்துகொண்டார்கள். சூதர்களின் பாட்டில் வந்த அனல் அமர்ந்து ஊரும் கொடுங்காற்றுகளை மூன்றுமுறை பீஷ்மர் கண்டார்.

செந்நா வேங்கை பகுதி 11ல் படை புறப்பாட்டிற்க்கு முன் நடக்கும் கொற்றவை பூஜையில் கிராததாளம் இசைக்கப்படும். குருதி மற்றும் குரோதத்தின் இசை.

துணைப்பூசகர் சூக்தன் காரி கைகாட்ட இசை எழத்தொடங்கியது. சிம்மங்கள் போரிடுவதுபோல என்று அந்த ஓசையை சாத்யகி எண்ணினான். கொம்புகள் யானைத்திரளின் பிளிறல்கள். மணிகள் மலைக்கழுகுப்பூசல். உள்ளமைந்திருந்த கொடுவிசை அனைத்தையும் ஓசையென்று வெளியே உமிழும் வெறி திகழ்ந்த இசை.

இசை வர்ணனைகளாக மட்டுமல்லாமல் குறியீடாக வரும் இடங்களும் உள்ளன. பிரயாகை பகுதி 69ல் மதுகரம் என்ற இசை கருவியின் இசையை உதாரணமாக சொல்லலாம். வாரணவத ஏரி நிகழ்விற்கு பின் பாண்டவர்கள் இடும்ப வனத்திற்குள் மறைந்துள்ளனர். அதனால் துரியோதனனுக்கு முடிசூட்ட முடிவெடுக்கபடுகிறது. அப்பொழுது பலராமர் அவைக்குள் நுழைந்து தனது மாணவன் பகனை கொன்றது யார் என்று வினவுகிறார். பகன் வதையை தனக்கு பாடிய சூதனையும் அழைத்து வந்து அங்கு பாடவைக்கிறார். அவன் கொண்டுவந்த இசைக் கருவி மதுகரம் பட்டு நூல்லால் ஆனா ஒற்றை தந்தி மட்டுமே கொண்டது. இசைக்கும் பொழுது வண்டின் குரல் எழும். அதனாலேயே அது மதுகரம் என சுட்ட படும்.

பிரமதன் அதை மெல்ல மீட்டத்தொடங்கியதும் மெல்லிய வண்டின் இசை எழுந்தது. வண்டு சுழன்று சுழன்று பறந்தது. பின் அந்த ஒலியில் செம்பாலைப்பண் எழுந்தது. துடித்தும் அதிர்ந்தும் தொய்ந்தும் எழுந்தும் பண் தன் உருவைக்காட்டத் தொடங்கியதும் திருதராஷ்டிரர் முகம் மலர்ந்து “சிறப்பு! மிகச்சிறப்பு!” என்றார்

பாண்டவர்கள் வாரணவததில் இறக்கவில்லை என்பதை அனைவரும் முன்னரே உணர்ந்திருந்தனர். அதை சுழன்று சுழன்று பறந்த வண்டின் மெல்லிய ரீங்காரம் குறிப்பதாக கொள்ளலாம்.

இசை அனுபவத்தினால் பாத்திரங்கள் அடையக்கூடிய தரிசனங்கள் மிக முக்கியமானவை. எரிதழலில் பகுதி 53ல் அபிமன்யு பிரத்யும்னனிடம் 14 ஆண்டுகளுக்கு பின் நடைபெறும் இளைய யாதவரின் அவை அமர் நிகழ்வை கூறுவான். அங்கு இளைய யாதவரின் குழல் இசையில் தான் கண்ட கனவை கூறும் பொழுது இவ்வாறு தொடங்குகிறான்.

இசை இனியதென்று சொல்கிறார்கள். அது மெய்யல்ல. பேரிசை பெருவெளியின் காட்சி போலவே எண்ணத்தை மலைக்கச்செய்து அச்சத்தை எஞ்ச வைப்பது. தனிமையின் துயரை நிறைப்பது. அனைத்தையும் பொருளற்றதாக்கி முழுமையின் வெறுமையை அளிப்பது. அன்றிரவு நான் தேன்புழு என இனிமையில் திளைத்தேன், அனலில் என வெந்துருகவும் செய்தேன்

அந்த கனவில் அவன் போர்க்களத்தில் இறந்து கிடப்பதையும், துவாரகையின் அழிவையும் கண்டிருப்பான்.  இளைய யாதவனின் பேருருத் தோற்ற தரிசனத்தையும் கண்டிருப்பான். இதை கூறும்பொழுது கனவிலென பித்தன் போல் அமர்திருப்பான். இந்த அபிமன்யு இதற்கு முன் வரும் அபிமன்யுவிடமிருந்து ஒரு இரவில் அதிக தொலைவு கடந்து வந்தவன்.

இதே போன்ற வேறொரு தரிசனத்தை பாண்டு அடைந்திருப்பான். பாண்டு சிறுவயதில் தன் அன்னையுடன் பாவைகளை கொண்டு விளையாடுவான். சற்று வளர்ந்த பின் அவன் ஓவியங்களை நோக்கி சென்றுவிடுவான். ஆனாலும் அவன் அன்னை அதே பாவைகளுடன் தான் விளையாடிக்கொண்டிருப்பாள். அம்பாலிகையும் அம்பிகையும் பீஷ்மரால் கடத்தி வரப்பட்ட பின் ஒருமுறை கூட கங்கைக்கு சென்றிருக்கமாட்டார்கள். அம்பாலிகை கங்கை என்று உச்சரிப்பதை ஒரேயொரு முறை தான் பாண்டு கேட்டிருப்பான். அஸ்தினாபுரி மாளிகை சுவரில் தடாகத்தின் மீது விழுந்த ஒளி அலைகள் பிரதிபலித்து நெளிவதை கண்டு தன்னை அறியாமல் கங்கை என்று கூவிவிடுவாள். அதை கேட்ட சிறியவன் பாண்டு "கங்கையா அன்னையே" என்று கேட்பான். அப்பொழுது அவள் பாண்டுவை பார்க்கும் பார்வை அவன் தான் கண்ட இறந்த பூனையின் கடைசி பார்வை போல் இருக்கும். அன்று தான் அவனுக்கு முதல் வலிப்பு வரும். அது அவன் அன்னையின் உள் பொதிந்துள்ள இருள்.

மார்திகாவதியில் நிகழும் குந்தியின் மனதேற்ப்பு விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காக பாண்டு விதுரனுடன் இரவில் கங்கையில் சென்று கொண்டிருப்பான். அப்பொழுது கங்கை அவனுக்கு பல்லாயிரம் நாவாய்களை பாவைகளாக்கி விளையாடிக்கொண்டிருப்பவளாக தோன்றும். அப்பொழுது படகில் துடுப்பு இயக்கி கொண்டிருக்கும் குகர்கள் தாளத்துடன் பாட  ஆரம்பிப்பார்கள்.

மூத்த குகன் கைகளைத்தட்டி தாளத்தை தொடங்கி வைத்தான். மற்ற குகர்கள் தொடைகளிலும் மரப்பலகைகளிலும் தாளமிட்டனர். தாளம் மட்டும் தொடர்ந்து ஒலித்தது. அந்தத் தாளமும் துடுப்புகளின் அசைவும் சரியாக இணையும் வரை அவர்கள் தாளமிட்டனர். தாளம் வழியாக தங்கள் தனிச்சிந்தைகளை தனியிருப்புகளை தனியுடல்களை இழந்து அவர்கள் ஒன்றாவது தெரிந்தது. தாளம் இருண்ட சுழியாக ஆகி சுழன்று சுழன்று ஒரு ஆழ்ந்த புள்ளியாக அதனுள்ளிருந்து ஒரு குகனின் கனத்த குரல் எழுந்தது.

‘அன்னையே என்ன நினைக்கிறாய்? எதற்காக நீ மெல்லச் சிரித்தாய்? ஜனகன் மகளே, பூமியின் வடிவே, பொன்றாபெரும்பொறையே என்ன நினைத்தாய்? எதற்காக நீ மெல்லச் சிரித்தாய்?’

...

கண்ணீரின் ஒளியே கங்கா கங்கா கங்கா! ஆம் கங்கா கங்கா கங்கா! துயரத்தின் குளிரே கங்கா கங்கா கங்கா! ஆம் கங்கா கங்கா கங்கா!. தனிமையின் விரிவே கங்கா கங்கா கங்கா! ஆம், கங்கா கங்கா கங்கா கங்கா! சொல்லாத மொழியே கங்கா கங்கா கங்கா! ஆம், கங்கா கங்கா கங்கா! 

குகர்களின் உடல்நிரை இருண்டு வருவதை பாண்டு முதலில் உணர்ந்தான். அவர்களுக்குப் பின்னால் கங்கை மேலும் மேலும் ஒளி கொண்டது. நதியின் ஆழத்திலிருந்து அந்த ஒளி பரவி வந்து அலைகளில் ததும்பியது. அலைகள் ஆழத்தை மறைக்கவில்லை. மென் காற்றால் சிலிர்க்கும் செம்பட்டுபோல. பீலித்தொடுகையிலேயே அதிரும் சருமபரப்புபோல கங்கையின் அடித்தட்டு தெரிந்தது. 

(மழைப்பாடல் 41)

கங்கையின்  ஆழத்திலுள்ள பேரொளியே அணைத்து அன்னையரிடமும் காண்பது. பாண்டு அடைந்த அன்னையரின் தரிசனம்.

இளைய யாதவனின் குழல் இசைக்கு மயங்கும் பாமை, இந்திரநீலம் 27.

அவன் இடைக் கச்சையிலிருந்து தன் குழலெடுக்கும் ஓசையை கேட்டாள். அக்குழலின் மாயங்கள் நானறிந்தவை. அவற்றுக்கப்பால் உன் விழி நிறைந்திருக்கும் புன்னகையை நான் கண்டிருக்கிறேன். விழி திருப்பமாட்டேன், உடல் நெகிழ மாட்டேன் என்று அவள் நின்றாள். நீலாம்பரியின் முதல் சுருள் எழுந்தபோது மலர்விழுந்த சுனை நீர்ப்படலமென தன்னுடலை உணர்ந்தாள்.

‘அருகே வா! என் அழகியல்லவா!’ என்றது நீலாம்பரி. ‘உன் அடிகள் என் நெஞ்சில் படலாகாதா?’ என்று ஏங்கியது. ‘என் முடி தொட்டு மிதித்தேறி என் விண்ணமர்க தேவி!’ என்று இறைஞ்சியது. ‘என் விழி புகுந்து நெஞ்சமர்க!’ என்று கொஞ்சியது. கைவிட்டு திரும்புபவளை பின்னின்று இடை வளைத்துப் புல்கி புறங்கழுத்தின் மென்மயிர்ச்சுருள்களில் முகமமர்த்தி ‘அடி, நீ என் உயிரல்லவா?’ என்று குலவியது. மெல்ல மென்பலகைக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நோக்கினாள். அவன் புன்னகை எரிந்த முகம் அவள் நெஞ்சு அமைந்ததென அருகிலிருந்தது. நீலாம்பரி நிலவிலிருந்து ஏரியின் அலைநீரில் விழுந்து கால்நோக்கி நீண்டுவரும் பொற்பாதையென அவள் முன் கிடந்தது. அதில் கால் வைத்து அவனை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள் 

இங்கு குறிப்பிடப்படாத இசை அனுபவங்களாக, குறியீடுகளாக, மற்றும் தரிசனங்களாக வரும் இடங்கள் வெண்முரசில்  உள்ளன. அவை குறைவேயாயினும் அவற்றிற்கென்று தனித்த பயணம் உள்ளது

நிழலின் ஒளி



அன்புநிறை ஜெ,

செந்நா வேங்கை துவங்கியது முதலே உறுதியாக அடி வைத்து, இரை மீது பாயும் கணம் நோக்கி செல்கிறது.

இறுதி அறுதியெனத் தெரிந்ததும் வாழத் துடிக்கும் மனிதர்களைப் பார்ப்பது போல இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் விசை கொண்டு, 
இறப்புக்குமுன், அதுவரை நா கடவாது நாட்கடத்திய  சொற்களை சொல்லிவிட,  மனதுள் ஏங்கி அதுவரை தவிர்த்து வந்த கணங்களை வாழ்ந்து விட முனைகிறார்கள். சாத்யகிக்கு மைந்தர்கள், திருஷ்டத்யுமனனுக்கு சுஃப்ரை, பூரிசிரவஸ்க்கு பிரேமை. 

அவ்வகையில் திரௌபதியும் மாயையின் தற்பலியில் அங்குதான் வந்து சேர்கிறாள்.  
அவளது அழல் சுமந்து கனன்றவள் எரிபுகும் போது, அவள் சொல்ல வேண்டிய வஞ்சினத்தின் இறுதிச் சொல்லை உரைத்துப் பேரன்னை கொற்றவை ஆகிறாள்.

திரௌபதி வேறொன்றாகவுமிலாது வெறும் கன்னியெனத் திகழ்ந்த ரகசிய கணங்களின் ஒரே சாட்சி மாயை. பிறந்தது முதல் நிகர்நிலை தவறாதவளின் அகத்தை நுனியேனும் அறிந்தவள் அவள். மேலும் மாயை அர்ஜுனனை ஒரு கணம் முன்னர் அணுகிய தழல்; அதனாலேயே திரௌபதி தன்னை அவளது நிழலென உணர்ந்து கொதிக்கிறாள். அதன்பின் மாயை சூதுக்களத்திலேதான் வருகிறாள். அவர்களை இருவர் எனக் கொண்டால் அவர்கள் இருவரிடேயே என்ன நிகழ்ந்திருக்கும்!

ஒவ்வொருவருள்ளும் யாரும் நுழைய அனுமதியில்லாத சில நிழலறைகள் இருக்கும். அதை எதேச்சையாக அறிந்து விட்டவர்கள் பெரும்பாலும் அத்தருணம் வரை மிக அணுக்கமானவர்களாயிருப்பினும், அந்தத் தருணம் கரவறை ஒன்றைக் கைதவறித் திறந்துவிட, ஒரு விலகல் ஏற்படுவதும் இயல்பே. அப்படித்தான் இருவரும் இடைக்காலங்களில் விலகி நிற்கிறார்கள். எனில் அது நிழலும் ஒளியும் கொள்ளும் இருமையே.

ஒரே ஆணை விரும்பித் தன்னை முழுதளிக்கும் இரு பெண்கள் இயல்பால் முற்றும் வேறுபட்டவர்களாயிருப்பினும் உண்மையில் ஒருவரே. அவனது இரு உரு திகழும் ஆடிகள். அல்லது அவர்களது ஈருருவை ஒன்றாக்கும் ஆடி அவன்.  சர்மிஷ்டையும் தேவயானியும் இறுதியில் ஒன்றென வாழும் மாமலர் பகுதி நினைவில் எழுந்தது. அவ்வகையில் இரு வேறு பாத்திரங்களாக அவர்களைக் கொண்டாலும் உச்ச தருணங்களில் இருவரும் ஒன்றெனவே உருக்கொள்வர்.

வஞ்சினம் இருவருக்கும் உரியது. தழல் தான் எழும் நெய்யை உண்டெழுவது போல காட்டில் தருமனை எரித்து வஞ்சம் அணையாது காத்து வந்தவள்தானே திரௌபதி. பேரன்னையென எழுந்து
தனக்கு யார்மீதும் வஞ்சமில்லையென திரௌபதி உரைக்கும் போதும் அதுவும் ஒரு வகையில் வஞ்சமே. போரிட்டு வீழ்ந்தால் ஒழிய கர்ணனுக்கும் துரியனுக்கும் இப்பிறவியில் அவர்களுள் உறையும் இருளில் இருந்து மீட்பில்லை, அதற்காகவேனும் அவள் தழலென எழ வேண்டும், அதைத் தன் அளியெனும் ஆயுதத்தால் மறுக்கிறாள். 
மறுபுறம் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் அவரவர் விதத்தில் முள் முனை தவமியற்றி வஞ்சினம் காக்க எழும் ஐவரை,  அவர்களுக்கான மீட்பையும் மறுக்கிறாள். விரிகுழல் கொழுங்குருதி சூடிக் காத்திருந்த மாயையின் நிழல் வஞ்சமே திரௌபதியின் பேரன்னைத் தோற்றம்.  
நிழல் எரிபுகுந்து ஒளியென்றாகும் கணம்  திரௌபதி முழுமையடைகிறாள். 

மிக்க அன்புடன்,
சுபா

கீதையும் பெண்களும்



அன்புள்ள திரு. ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு,

வணக்கம். நீங்கள்  நலமாகவே இருக்க இறைவனை பிரார்த்திக்கிறேன். தங்களை இருமுறை நேரில் பார்த்தும் பேச துணிவு இல்லை. என்றோ ஒருநாள் சாத்தியம் ஆகும்.  விஷ்ணுபுரம் விருது விழா மனதிற்கு மிகுந்த நிறைவையும்,மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது.

ஒரு சிறு நிகழ்வு. கிருஷ்ணன் சார்ந்தது. வீட்டில் இரவுணவுக்கு பிறகு தம்பி மகளிடம் விளையாடிக் கொண்டு இருந்து போது கிருஷ்ணன் பற்றி அதாவது லிட்டில் கிருஷ்ணன் பற்றி பேச்சு வந்தது. வேறு சில கார்ட்டூன்கள் பார்த்தாலும் அவளுக்கு நெருக்கமானது லிட்டில் கிருஷ்ணா. மரங்களை பார்த்தாலே கிருஷ்ணன் அதில் அமர்ந்து புல்லாங்குழல் வாசிப்பதாக சொல்கிறாள். இப்போது எங்கள் தெருவில் இருக்கும் மரம் என் வரையில் லிட்டில் கிருஷ்ணன் மரம் ஆகிவிட்டது. அன்றைய பேச்சில் கிருஷ்ணனின் நண்பர்கள் யார்? என்று கேட்டேன். பலராமன், சுதமா என்றாள். ராதை? என்றேன். வேகமாக கையை வீசி ராதை ஒண்ணும் இல்ல என்றவள் சில நொடிகள் கடந்து நான் தான் ராதை என்று சொல்லி அவள் அம்மாவிடம் ஓடி விட்டாள். வீட்டில் எல்லோரும் சிரித்து விட்டார்கள். எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம். ஆண் நண்பர்களை பற்றி கூறியவளுக்கு ஒரு பெண்ணை ஏன் கூற முடியவில்லை. ஒரு முன்று வயதான பெண் குழந்தை மனதில் அக்கணத்தில் என்ன நிகழ்ந்து இருக்கும்? கிருஷ்ணன் மண் நிகழ்வு நடந்து முடிந்து எத்தனை காலங்கள் கடந்து இருக்கும். இன்னமும் அந்த கண்ணி அறுபடாமல் இருப்பது விந்தையல்லவா. இந்திய பெண்கள் தன் வாழ்வின் ஒரு கணத்திலேனும் ராதையின் மகா பிரேமையின் ஒரு தூளியையாவது பருகமால் இருக்க மாட்டார்கள் என்றே எண்ணுகிறேன். அந்த கருநீலத்தவனை குழவியாக,இளமைந்தனாக,களித்தோழனாக,காதலனாக,கடவுளாக எண்ணி உருகிய இம்மகளிர்க்கு கிருஷ்ணன் எதை அளித்து சென்றான்?. பிரேமையும் பக்தியும் உள்ளார்ந்த ஏக்கமும் தவிர?. கீதையை உங்கள் தளத்தின் வாயிலாக மட்டுமே அறிவேன். அதை புரிந்துக் கொள்ள பெரு முயற்சி எடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். கீதா முகூர்த்தம் எனக்கும் வாய்க்க வேண்டும்.  கீதை, பெண்களுக்கு என்று எதையாவது தனியாக சொல்கிறதா. மயிற்பீலி சூடிய ராதையின் கண்ணன் எங்களுக்கு சொல்லி சென்றது என்ன? - தவறு இருப்பின் மன்னிக்கவும் சார். புரிதல் பிழை என்று எண்ணிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் நேரத்திற்கு நன்றி.


மிக்க அன்புடன்
தேவி.  க

அன்புள்ள தேவி

கீதை அப்படி தனியாக எவரையும் குறித்துச் சொல்லவில்லை. அது பொதுவான வேதாந்த நூல். எல்லா பார்வைகளையும் ஒருங்கிணைக்கும் நோக்கம் கொண்டது. அதில் பெண்களுக்கான ஒரு பார்வையை தனியாக அடையாளம் காணமுடியுமா என்ற கேள்வியை இமைக்கணத்தில் எழுப்பி முன்சென்றுள்ளேன் அதில் திரௌபதி கிருஷ்ணனிடம் உரையாடும் இடம் அதை பேசுகிறது

ஜெ

முதற்கனல் குறித்து..



இதில் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்  இருக்கிறது , பீஷ்மர் பிரம்மச்சரியர்  , ஆனால் இந்த பிரம்மச்சர்யம்  தன்னியல்பான  ஒன்று அல்ல , சூழல் அளித்த ஒன்று அது , இந்த இடத்தில் வியாசரின்  மகனான  சுகனை  வைக்கலாம் , அவர் அவரது காமமற்ற  இயல்பு என்பது தான் என்ற ஒன்றை உணராததால்  நிகழ்வது , அவர் பிரபஞ்சத்தில் இருந்து தன்னை பிரித்து கொள்ள வில்லை


ராதாகிருஷ்ணன் குறிப்பு

Friday, June 22, 2018

புரியாதது

ஜெ



பிரேமைக்கும் பூரிசிரவஸுக்குமான உறவைப்பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவன் அவளை ஏன் விட்டுவிட்டு 25 ஆண்டு பிரிந்திருந்தான்? அதை அவனே கேட்டுக்கொள்கிறான். ஒவ்வொரு சமயம் ஒவ்வொரு பதிலை கண்டடைகிறான். நியாயப்படுத்திக்கொள்கிறான். நியாயப்படுத்தமுடியாது என்று எண்ணும் துக்கப்படவும் செய்கிறான். அவள் எதையுமே நினைப்பதில்லை. அவன் சென்றது பற்றியும் கேட்கவில்லை. வந்தது பற்றியும் கேட்கவில்லை. அவன் ஏன் சென்றான் என்பது வெண்முரசில் ஒரு மௌனமாகவே விடப்பட்டுள்ளது. அவனே சொல்லிக்கொள்ளும் காரணங்களுக்கு அப்பால் வாசகர்களும் ஏராளமாகவேகேட்டுக்கொள்ளலாம். ஆனால் இதெல்லாம் பழைய வாழ்க்கையில் சாதாரணமாக நடப்பதுதான். என் தாத்தா அப்படி கொழும்பில் ஒரு மனைவியை அப்படியே விட்டுவிட்டு வந்தார் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் அவள்மேல் கடைசிவரை மிகவும் பாசத்துடன் அடிக்கடிச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். அப்பாவிடம் அவர்களைச் சென்றுபார்க்கவேண்டும் என்று சாவதற்கு முன்னால் கேட்டார். ஆனால் அவரும் போகவில்லை. அந்தக்காலத்தில் இதேபோல நடந்தது. என்ன என்று சொல்வது கஷ்டம். ஆனால் மனித உறவுகளைப்பற்றிச் சொல்வது எப்படியானாலும் கொஞ்சம் கஷ்டமானதுதான்


எஸ்.சுந்தர்

மைந்தனும் அன்னையும்

அன்புள்ள ஜெ

பூரிசிரவஸுக்கும் பிரேமைக்குமான அந்தச் சந்திப்பும் அவள் அவனை கைகளுக்குள் எடுத்துக்கொள்வதும் அவனுடன் கனவிலேயே இருபத்தைந்தாண்டுகள் வாழ்ந்ததும் எல்லாம் ஒரு பெரிய கனவுபோல இனிமையாக உள்ளன. ஓர் எதார்த்தவாதக்கதையில் இச்சம்பவம் வந்திருந்தால் அதெப்படி என்ற எண்ணம் வந்திருக்கும். ஆனால் காவியநாவல்கள் இதைப்போன்ற காவியத்தருணங்களுக்கு பெரிய இடம் அளிக்கின்றன. அற்புதமான ஒரு ஒரு சந்தர்ப்பம் அது. அவளுடைய நேரடியான அன்பு, நாணமோ அடக்கமோ இல்லாத பேச்சு, காமம் எல்லாமே நாம் எங்குமே பார்க்கமுடியாதவை. ஆனால் எங்கோ பார்த்ததாகவே அணுக்கமகாவும் தெரிகின்றன. புனைவின் மாயம் இதுதான் . இந்தப்பகுதி முழுக்க முக்கியமாக சொல்லவேண்டியது மிகமிக யதார்த்தமாக எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதுதான். நேச்சுரலிஸமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அன்றாடத்தகவல்கள் எல்லாம் நுட்பமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அங்குள்ள பனி, கம்பிளியின் தூசி ஒளியில் பறப்பது, கொல்லப்பக்க நீரில் பனிக்கட்டி கிடப்பது எல்லாமே அழகாக நேரடியாக உள்ளன. ஏனென்றால் இந்த நம்பகத்தன்மையினால்தான் பிரேமை, யாமா இருவரின் அசாதாரணமான குணாதிசயமும் நம்பகமாக ஆகிறது.

ராஜசேகர்