Monday, June 25, 2018

அமுதம் பொழியும் மலைமுடி




ஜெ


போர் மூண்டுவரும் சூழலில் இவ்வளவு விரிவாக இமையமலைமுடியும் பால்ஹிகரும் பிரேமையும் எல்லாம் ஏன் வருகிறார்கள் என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டு. நான் என் அம்மாவிடம் வெண்முரசு பற்றிப் பேசுவதுண்டு. நேற்று பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அம்மா சொன்னார்கள் எல்லாரும் சாகப்போகிறார்கள். ஆகவே சாவில்லாத ஒரு இடத்தை கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறீர்கள் என்று. எனக்கு ஆச்சரியம். அம்மாவுக்கு 82 வயது. அவர்களுக்கு இது தோன்றியிருக்கிறது. 

அமுதம் பொழியும் மலைமுடி என்றும் ஒளியே அணையாத மலைமுடி என்றும் வந்துகொண்டே இருக்கிறது. அமுதவெளியான ஒரு மலைமுடி தலைக்குமேல் இருக்கிறது. ஆனால் மனிதர்கள் குருக்ஷேத்திரத்தில் போர் செய்து செத்துவிழப்போகிறார்கள். பால்ஹிகரே கேட்கிறார். எதற்குப்போர் என்று. நிலம் என்றால் இங்கே இவ்வளவு நிலம் இருக்கிறதே என்கிறார். கீழே நிகழும் போருக்கு முழு காண்டிராஸ்ட் ஆக உள்ள ஒரு நிலத்தைத்தான் வெண்முரசு காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. போர் வர வர இந்த நிலத்தை நினைத்து நாமெல்லாம் ஏங்குவோம் என நினைக்கிறேன்

ராஜ்

இரண்டுவகையான பெருந்தந்தைகள்




ஜெ

இந்த நாவலில் இரண்டுவகையான பெருந்தந்தைகள் வருகிறார்கள் என நினைக்கிறேன். இரண்டுவகையான பேருடலர்கள். ஒருவகை பால்ஹிகர். இன்னொரு வகை திருதராஷ்டிரர். திருதராஷ்டிரர் வகை பெருந்தந்தைதான் முன்பு வெய்யோனில் வந்த தீர்க்கதமஸ். அவர் காமம் மட்டுமே கொண்டவர். கண்ணில்லாதவர். இருட்டில் வாழ்பவர். அங்கே இருந்து குழந்தைகளை உற்பத்திசெய்துகொண்டே இருக்கிறார். மண்ணுக்குள் இருந்து குழந்தைகளை பிறப்பிக்கிற தவளைபோல. பால்ஹிகர் மலைமேல் விண்ணில் இருக்கிறார். வெண்ணிறம். கண்கள் கொண்டவர். அமுதை உண்பவர். தீர்க்கதமஸுக்கு காமம் மட்டும்தான். இவருக்கு தூய்மையான ஆற்றல். இரு பிதாமகர்களையும் ஒப்பிடுவது பல திறப்புகளை அளிப்பதாக உள்ளது

மனோகரன்

அமுதம்




ஜெ

பால்ஹிகர் முன்பு மலைமேல் இருந்தபோது மலையுச்சியை அமுதம் இறங்கும் இடம் என்கிறார். அங்கே துக்கமும் மரணமும் இல்லை. அது வெண்ணிறமான பாலின் மையம். ஆனால் மலையிறங்கும்போது அந்தமலைச்சரிவு மரணவெளி என்கிறார். அங்கே ஒவ்வொரு கணமும் மரணம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆகவே அங்கே மரணம் இல்லாமலாகவில்லை. அர்த்தமில்லாமல் ஆகிவிடுகிறது என்று தோன்றுகிறது

பால்ஹிகர் கீழே இறங்கும்தோறும் நகைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார். அந்தச்சிரிப்பு ஏன் வருகிறது? வேறு ஒரு உலகத்திலிருந்துகொண்டு அமுதத்தை உண்டு கீழிருக்கும் எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டதனாலா? அல்லது அவ்வளவு ஆண்டு வாழ்ந்தாலே சிரிப்பு வந்துவிடுமா என்ன? விசித்திரமான ஒரு கதாபாத்திரம். வெண்முரசில் இதற்குச் சமானமான வேறு கதாபாத்திரமே இல்லை

மகேஷ்

பெருந்தந்தை




ஜெ

மூத்த பால்ஹிகரின் குணச்சித்திர உருவாக்கத்தை வாசித்தபோது எனக்கு கப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்யூஸின் நாவலில் வரும் யோஸ் ஆர்க்கேடியோ புவாண்டியோ கதாபாத்திரம் போல இருந்தது. அந்த முதுமை, மரணத்தை எதிர்பார்த்திருக்கிற சலிப்பு, முதுமையினால் வரும் மனப்பிறழ்வு, அதிலுள்ள மேஜிக்கல் அம்சம் எல்லாம் சேர்ந்து. ஆனால் இந்த பெருந்தந்தை என்ற கருத்து உலகளாவியது. வெண்முரசிலேயே பலவகைகளில் மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டே இருக்கிறது இது. பழைய சமூகங்களின் மனசில் சாகாத தந்தை என்ற இந்தக் கருத்து இருக்கும்போலும். ஆப்ரிக்கப்பழங்குடிக்கதைகளிலெயே சாகாத தந்தை உண்டு. ஆனால் இவர் சலிப்பூட்டாதவராக உர்சாகமானவராக இருக்கிறார். அவர் மரணம் பற்றிச் சொல்லுமிடங்கள் சுவாரசியமானவை.

ஜெயராமன்

குதூகலம்




ஜெ

பெரிய நிகழ்வுகளேதுமில்லாமலேயே சில அத்தியாயங்கள் ஒருவகையான திளைப்பை உருவாக்கிவிடும். அவ்வகையில் இன்றைய அத்தியாயம் முக்கியமான ஒன்று. பால்ஹிகரின் குணச்சித்திரம் மெல்லமெல்ல மாறுவதும் அவருடைய சித்தம் பிறழ்ந்து அவர் சிரிக்க ஆரம்பிப்பதும் எதிர்பார்த்தவை அல்ல. ஆனால் அவை நிகழும்போது அப்படித்தானே நிகழும் என்றும் தோன்றியது.

உயிருடனிருப்பவருக்கே பலிபூசனை செய்யப்படுவதும் அவரே வந்து அந்த பலிபூசனைச் சாதத்தைச் சாப்பிடுவதுமெல்லாம் ஒரு மேஜிக்கல் ரியலிசக் கதைபோலவே தோன்றுகின்றன. அதில் ஒரு புரிந்துகொள்ளமுடியாத குதூகலம் இருக்கிறது. மேஜிக்கல் ரியலிசம் என்பதே play of impossible possibilities என்பார்கள். அந்த விளையாட்டு அருமையாக வந்துள்ளது இந்தப்பகுதிகளில்

ரவிச்சந்திரன்

Sunday, June 24, 2018

காற்று



அன்புள்ள ஐயா

பால்ஹிகரின் கதாபாத்திரம் ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. அவர் காற்று போல இருக்கிறார். முன்பின் சொல்லாமல்தான் மலைக்குக் கிளம்பி வந்தார். கால்நூற்றாண்டு கழித்து முன்பின் சொல்லாமல் மலையிலிருந்து இறங்கிச் செல்கிறார். வாழ்வதற்காக மலைமேல் வந்தார். சாவதற்காக இறங்கிச்செல்கிறார் இரண்டுமே அவருக்கு ஒன்றுதான். அவருடைய அந்த பெரிய உடல் பீமனை நினைவூட்டுகிறது. குணமும் பீமனைப்போலவே காற்றுமாதிரி இருக்கிறது

அவர் அந்த மலையில் இருந்து இறங்குவது வரை மலையிலிருந்து மானசீகமாக இறங்கவில்லை. ஆனால் க்ஷீரவதியைக் கடந்ததும் அப்படியே துண்டித்துக்கொள்கிறார். அந்த மனநிலைதான் அவரை அத்தனைகாலம் உயிருடன் வாழச்செய்தது என்று சொல்லத்தோன்றுகிறது

மகாலிங்கம்