Thursday, January 17, 2019

எந்த அளவு வரலாறு?




அன்புள்ள ஜெ

வெண்முரசை எந்த அளவுக்கு வரலாறாக வாசிப்பது என்னும் குழப்பம் எனக்கு உள்ளது. பல இடங்கள் சாகசக்கதைகளாக உள்ளன. தொன்மக்கதைகள் வருகின்றன. சில இடங்கள் நேரடியாகவே மாயக்கதைகள். இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது?
எச்.ராஜேஷ்

அன்புள்ள ராஜேஷ்

வெண்முரசை வாசிக்கையில் இத்தகைய சில இடர்கள் தோன்றும். இது எழுதப்படும் தர்க்க ஒழுங்கை முதலில் விளக்கிவிட்டால் புரியும் என நினைக்கிறேன். மகாபாரதம்போன்ற செவ்வியல்நூல்களுக்கு நான்கு அடுக்குகள் உண்டு. ஒன்று, அது நேரடியாகவே வரலாறு. இன்னொன்று, அது அது குறியீட்டுக்கதைகளும் தொன்மக்கதைகளும் நம்பிக்கைகளும் அடங்கிய தொகுப்பு. மூன்று அது மானுட உணர்ச்சிகளின் பெருந்தொகை. நான்கு குழந்தைக்கதைகளின் தொகுப்பு. இந்நான்கு வகைமைகளையும் பின்னிப்பிணைத்துக்கொண்டே வெண்முரசு செல்லும். சில இடங்களில் அது குழந்தைக்கதைகளுக்குரிய சித்தரிப்பைக் கைக்கொள்ளும். சில இடங்களில் அது குறியீட்டுக்களத்தில் விரியும்.

வரலாறாக இந்நாவல் கொள்வது அன்றிருந்த அரசியல்சூழலையும் குலங்களுக்கிடையே பூசல்கள் உருவாகிவந்த விதத்தையும் மட்டுமே. அதைக்கூட பெரும்பகுதியை கற்பனையால் நிரப்பியே சொல்கிறது, ஏனென்றால் இந்தக்காலகட்டத்தில் வரலாற்றெழுத்துக்கான ஆதாரங்கள் மிகக்குறைவு. பொதுவாக அன்றைய வரலாற்றுச்சூழலில் இயல்வதற்கு வாய்ப்பில்லாதவற்றை மட்டும் தவிர்க்கிறேன். அதேசமயம் தொன்மநம்பிக்கைகளை பெரும்பாலும் அப்படியே வைத்துக்கொள்கிறேன்

ஜெ

சொல்தெய்வங்கள்


ஜெ

சொல்லப்படாதவை கருவறைத் தெய்வங்கள்சொற்கள் விழாத்தெய்வங்கள் – என்று ஒருவரி வெண்முரசில் வருகிறது. அற்புதமான பழமொழி என நினைத்தேன். சொற்கள் உத்சவமூர்த்திகள். சொல்லப்படாத அர்த்தம் கர்ப்பகிருஹ மூர்த்தி. உள்ளே இருக்கும் மூர்த்திதான் ஆவாஹனம் செய்யப்பட்டது. அதற்குத்தான் சக்தி. அதற்க்த்தான் எல்லா பூசையும். ஆனால் ஊரெல்லாம் செல்வது உத்சவர்தான். அவரும் உள்ளிருக்கும்தெய்வம்தான். ஆனால் உள்ளிருக்கும் தெய்வத்தால் ஆற்றல் அளிக்கப்பட்டவர். நினைக்க நினைக்கப்பெருகும் பழமொழி. ஆனால் இப்படி ஒரு பழமொழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மகபாரதத்திலொ புராணங்களிலோ உள்ளதா?

சுவாமி
அன்புள்ள என்,
நானறிந்தவரை அது எழுத்துப்போக்கில் வந்த வரிதான்
ஜெ

பீஷ்மரும் கர்ணனும்



பீஷ்மர் கர்ணனை சம்பாபுரிக்கே சென்று கண்டமை குறித்து ஓர் கேள்வி விவாத தளத்தில் வந்திருந்ததுஅதன் சாத்தியக்கூறுகள் மற்றும் காலம் குறித்து. வெண்முரசு நிகழ்வுகளின் கால வரிசைப்படியே அந்நிகழ்வு அமைந்திருக்கிறது. 

பீஷ்மர் அஸ்தினபுரியின் பிதாமகர். அவருக்கு குடும்பத்தில் நிகழும் அனைத்தையும் ஒரு தெய்வ நோக்கில் குனிந்து பார்த்து அறிபவர். அவர் கண்களையும்கருத்தையும் தப்பி ஒன்றும் நிகழ்வதில்லை. இதை நமது வாழ்விலும் கண்டிருக்கலாம். வீட்டில் இருக்கும் வயதான அதிகாரம் உடைய மூத்தவரின் கண்களில் படாத குடும்ப விஷயங்கள் இருக்காது. பீஷ்மருக்கு யாதவ குலத்தில் இருந்து அஸ்தினபுரியின் அரசி வரவேண்டும் என்ற கணக்கு திருதாவின் மணத்திலேயே இருந்தது எனச் சொல்கிறது மழைப்பாடல். அவருக்கு காந்தாரத்திற்கு தூது செல்வதில் முதலில் ஒப்புதல் இல்லை. புதிதாக எழுந்து வரும் குடிகளில் இருந்துகுறிப்பாக யாதவர்களில் இருந்துதிருதாவுக்கு பெண் கொள்ளலாம் எனவும் எண்ணுகிறார். இந்த முடிவுக்கு அவர் வருகிறார் என்றால் எந்த யாதவகுடியார் அந்த பெண் போன்றவற்றையும் அவர் யோசித்திருக்கவே செய்திருப்பார். அப்படி ஒரு பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் அவளைக் குறித்து முழுமையாக அறிந்திருக்கவும் செய்திருப்பார். ஒரு வகையில் காந்தாரத்துடனான மண உறவுக்கு அவர் தயங்கியமைக்கு ஒரு காரணம் அவருக்கு அப்பெண்ணைப் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் இல்லாமல் போனதும் கூடத்தான். இருப்பினும் திருதாவின் நலனுக்காக அவர் சத்தியவதியை நம்பிச் செல்கிறார்.

யாதவப் பெண்ணாக அவர் தேர்ந்தெடுத்தது குந்தியாகவே இருந்திருக்கும். ஏனென்றால் பாண்டுவுக்கு பெண் தேடுகையில் குந்தியை முன்மொழிபவர் அவரே. குந்திக்கு ஒரு மகன் இருப்பது அவர் கவனத்துக்கு வராது போயிருக்காது. அதை அறிந்தும் தான் அவர் குந்தியை பாண்டுவுக்கு தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஒருவகையில் மற்றொரு சத்தியவதி. கர்ணனை அவள் இழந்த அன்று தான் அவளுடனான திருமண உறவைக் கோரி அஸ்தினபுரியின் தூது மார்த்திகாவதிக்கு வருகிறது. எனவே கர்ணனை அவர் அறிந்திருக்கவே வாய்ப்புகள் அதிகம். மேலும் கர்ணன் யார் என்பது ஓரளவு திருதாவும் அறிந்திருந்தார் என்பதை அவர்களின் முதல் சந்திப்பிலேயே அறிந்து கொள்ளலாம். எனவே பீஷ்மரும்கர்ணனும் இளமையிலேயே சந்திப்பது சாத்தியமான ஒன்றே. மேலும் பீஷ்மரின் குணாதிசயம் முதற்கனல் துவங்கி ஒன்றேஅவர் அரசியல் மதியூகி அல்லர். ஒரு அரசியல் சிக்கலுக்கு அவர் அறம் என நம்பும் ஒரு தீர்வையே எப்போதும் முன்வைப்பவர். எனவே கர்ணனைக் கண்டதும் கொஞ்சும் அந்த தாதை எந்தஅரசியல் கணக்குகளையும் இட்டுக் கொஞ்சுபவர் அல்லர். பேரன்பே உருவான ஒரு பிதாமகர் மட்டுமே. இந்த பிதாமகரே கர்ணனின் கனவுள்ளத்திலும்ஆழுள்ளத்திலும் எஞ்சும் முகம். எனவே தான் அவரின் மரணம் அவனில் அத்தகைதோர் தளர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. வெண்முரசு உருவாக்கும் கதாபாத்திர முழுமைக்கு இது ஒரு சான்று.

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன்

வேதநிலை


அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்.

பாரத வர்ஷத்தின் அனைத்து மெய்யியல்களும் இயற்கையை கூர்ந்து நோக்கி கண்களாலும் வேறு புலன்களாலும் மட்டும் அல்லாமல் முழுமையான விழிப்புள்ள ஒற்றை மனதினால் தோன்றியது என கார்கடலின் இருபதாம் அத்தியாயம் கூறுகிறது. இடியும் மின்னலுமாக மனிதமனத்தின் விசைகளோடு மோதும் இயற்கையின் விசையாக.அதில் இருந்து ஆதி தத்துவம் உருவாகிறது.பிறகு அது அடுத்து தனது விசையின் தாக்கத்தை சோதிக்க எண்ணி பறவைகள், விலங்குகள், நாகங்கள் போன்ற உயிரினங்களின் தத்துவ விசையோடு மோதுகிறது. பிறகு உலோகங்கள், கூர்தீட்டப்பட்ட ஆயதங்கள் அவற்றின் உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் தீ, ஆகியவற்றோடு மோதுகிறது. பிறகு தங்களின் வஞ்சங்களோடு சூதன் மகனே, பேடியே எனக்கூறி மனித மனங்களுக்குள் உள்ள விசைகளோடு. இவைதான் பிறகு வேதங்களாக மலர்கிறது. இவை எவையும் ஒன்றை ஓன்று அழிக்கவில்லை. தொகுத்துகொள்கிறது. எஞ்சுவது மனிதனின் கசப்பும் வஞ்சமும் தான். அதுவும்  கரைந்தபின் பரிபூர்ண பரிசுத்தம்.


இப்படி தான் நான் புரிந்துகொண்டேன்.

ரிக்:இந்திரன்- அக்கினி இவர்களோடு அனைத்து திசைகளும், காலங்களும், நதிகளும்கலைகளும் கல்விகளும்  வணக்கபடுகின்றன. எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் அனைத்தும் ஒன்றே என்று இருக்கிறது. 

சாமம் : கிரியைகளின் அல்லது இயற்கை, உரினங்கள், மனிதன் ஆகியவர்கள் செய்யும் செயல்களின் படி  அவர்களின் அறிவை முன்வைக்கிறது. 

யசூர் : அறிவின் வேதம். இரண்டாக பகுக்கபட்டு " கிருஷ்ணம், சுக்கிலம்" என அழைக்கபடுகிறது. அதாவது சாமத்தில்  இருந்து அறிவு தொடங்கும் போது அவை இரு விசைகள் ஆகின்றன. 
அதர்வம் : அறிவின் வெறுப்பினால் தங்களை,பிறரை அழித்துக்கொள்ள இருவிசைகளும் மீண்டும் இயற்கையை அல்லது தங்களின் திரிபுபட்ட மனைதை நம்பி செயல்படல். 

பிறகு அனைத்தையும் சம்படுத்தும் புராணங்கள். ஏனென்றால் சமநிலையில்லாமல் இந்த பூமியில் எப்படி வாழ்வது?

ஆனால் கடைசியில் வெண்முரசு ஏகாக்ஷன் கூறுவதாக"என் சொற்கள் சூதர் செவிகளில் விழுந்து சித்தங்களில் முளைத்து சொற்களெனப் பெருகி நூறாயிரம் தலைமுறைகள் கடந்த பின்னர் ஒருவேளை இதன் ஒரு முகத்தை மானுடர் சென்றடையக்கூடும்" என்று சொல்கிறது. இதையெல்லாம் படிக்க படிக்க மனம் கொந்தளிக்கிறது. 

ஸ்டீபன் ராஜ் குலசேகரன்

துரோணர்



அன்புள்ள ஜெயமோகன்
                  ஆச்சாரியர் ,குரு ,ஆசிரியர் ,ஆசான் என அனைத்திற்கும் இலக்கணமாக இன்றுவரை திகழ்பவர்துரோணாச்சாரியார் . அதனால் தான் விளையாட்டு துறையில் சிறந்த பயிற்சியாளர்க்கு துரோணாச்சாரியார்விருது வழங்கப்படுகிறது .வில்லுக்கு விஜயன் என்றொரு சிஷ்யன் மூலமாக சிறந்த குருவாகமிளிர்ந்தார்.அத்தகைய துரோணர் அந்தண குலத்தில் உதித்தும் குருஷேத்திர  போரில் வில்லை ஏந்தியதுவிந்தை தான் .ஏனென்றால் போரில் அந்தணர் நிற்க நெறியில்லை.தனுர் வேதம் படைக்கும் சாத்திரம்பெற்றவர், குருஷேத்திர போரில் கௌரவர் அணியில் நிற்க நேர்ந்தது ஊழ் வினைதான்.
பீஷ்மரிடம் ஆசிகள் பெற்ற கர்ணன் மீண்டும் யுத்தகளம் புகும் முன்பு சந்திக்க விழைந்தது துரோணரைதான் .அப்போது துரோணர் கர்ணனிடம் தான் வாழ்வில் நிகழ்த்திய பிழைகளை  உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவிளக்குகிறார் .வெண்முரசு நூல் இருபது – கார்கடல் – 18 "யோகிக்கும் அந்தணனுக்கும் அறிஞனுக்கும்கலைஞனுக்கும் அரசென்று ஒன்று இருக்கலாகாது என்றபோது துரோணரின் குரல் தெளிந்தது. “ஆனால்நான் என் வாழ்நாளெல்லாம் அஸ்தினபுரியின் குடைநிழலை நாடினேன்நான் காட்டில் குடிலமைத்துஆசிரியனாக இருந்திருக்கவேண்டும்நான் அடிபிழைத்தவன்என் அச்சமும் வஞ்சமும் விழைவும் அரசைநாடும்படி என்னை தூண்டின.” அவர் முகம் துயர்கொண்டதுஉன்பொருட்டு என் முந்தையோரிடம்நூறுநூறாயிரம் சொற்களில் பிழைபொறுத்தல் கோரினேன்.என்றார் .துரோணரின் உளச்சமநிலைபிறழ்ந்ததற்கு காரணம் புத்திர பாசம் தான் .ஆம் அவர் அசுவத்தாமன் மேல் கொண்ட பற்றுதான்.மஹாபாரதத்தில் வெளிக்காட்டாத புத்திர பாசத்தால் தவறிழைத்தவர்கள் என்றால் அது அரசர்திருதராஷ்டிரர் மற்றும் துரோணர் என்றால் மிகையில்லை .
வெண்முரசு – நூல் பதினைந்து – ‘எழுதழல் – 61   பலராமர் அவனை நோக்க புன்னகையுடன்நெறிகளில் முழுமையாக நிற்பவர்கள் நிகர்செய்ய ஒரு பிறழ்வை மறுதட்டில் கொண்டிருப்பார்கள் என்றான்யுதிஷ்டிரர் மைந்தன் யௌதேயன்.ஆம் ஆசிரிய நெறிகளில் முழுமையாக நின்றவர் உச்சம் கண்டவர்துரோணர் .ஆனால் இளமையிலே அக்னிவேசர் குருகுலத்திலே அவர் அகத்தில் இருந்தது ஆசை.சாதாரணமனிதர்களிடத்தில் இல்லாத ஆசை  ‘வெண்முரசு – நூல் ஒன்று – ‘முதற்கனல் – 43 -  துரோணர் வில்லைஎடுத்து நிறுத்தி நாணை இழுத்தபோது அவரது பின்பக்கம் சுனை அதிரத்தொடங்கியது.  வில் தாழ்த்தி அவர்திரும்பி சுனையைப்பார்த்தார்பெருமூச்சுடன் அக்னிவேசரைப் பார்த்தார். “புரிகிறதல்லவா?” என்றார் அவர்துரோணர் தலைகுனிந்தார்.  “துரோணாவித்தையை முழுமையாக்கும் மூன்று மனநிலைகள்வேறெதுவும்கற்பவனின் அகத்தில் இருக்கக் கூடாது.” துரோணர் வணங்கினார். “நீ வெல்ல வேண்டிய எதிரி அதுவே.அதற்கென்றே வில்லை ஆள்வாயாக!” என்றார் துரோணரின் குரு அக்னிவேசர்.
ஆனால் அந்த எதிரியை வெல்ல துரோணரால் முடியவில்லை என்பதுவுமே ஊழ்வினை தான் .அந்தஆசைகளால் துரத்தப்பட்டவர் கடேசியாக  குருஷேத்திர யுத்தகளத்தில் அன்பு /முதன்மை சிஷ்யன்அர்ஜுனனுக்கு எதிராக வில்லேந்தும் கணம் வரை அவரை இழுத்து சென்றது .ஒரு ஆசிரியரின்  உயர்வு /மதிப்பு அல்லது வீழ்ச்சி /வீழ்வு என்பதனை அவரை பற்றிய சித்திரம் எப்படி அவரின்  மாணாக்கர்களிடம்எவ்வகையில் அமைகின்றது என்பதை பொறுத்தது தான் . ஒரு ஆசிரியர் தனது குடும்பத்தினரிடம் - மனைவி,மகன் மகள் ஆகியோரிடம் தனது முரண்செயல்களால் இழக்கும் நன்மதிப்பை விட ,தனது மாணாக்கர்களிடம்தான் அதிகமாக இழக்கிறார் .ஏனென்றால் மாணவனுக்கு ஆசிரியரே கண்கண்ட தெய்வம்(குருகுல முறையில்மண்ணில் வாழும் தெய்வம்.AN IDEAL TEACHER IS A ROLL MODEL FOR STUDENTS.தனது செயல்களில்/கற்றறிந்தவித்தைகளில்  ஆசிரியரை பிரதிபலிப்பவன் நன்மாணாக்கன் .துரோணரின் நன்மாணாக்கன் அர்ஜுனன் .நூல்எட்டு – காண்டீபம் –34  அர்ஜுனன் “நீ என்ன கண்டாய்?” என்றான். “நீர்பிளந்து எழுந்து உன்னைக் கவ்வ வந்தபெருமுதலையை முதலில் நீ காணவில்லைஅந்த ஒரு கணத்தில் நீ உடல் கிழிபட்டு குருதி வழிய அதற்குஉணவாவதை நான் கண்டுவிட்டேன்நல்லவேளை மறுகணம் நீ திரும்பி அதன் இரு கைகளையும் பற்றிக்கொண்டாய்சித்தத்திற்கு அப்பால் உன் தசைகளில் உள்ளது போர்ப்பயிற்சிஅஞ்சி அதன் நீண்ட வாயை நீபற்றியிருந்தால் கைகளால் உன்னை கிழித்து எறிந்திருக்கும் என்றது வர்ணபக்ஷன்(சிறிய மண்நிறக் குருவி) .“இப்போது வென்றது நானல்லஎனக்கு போர்க்கலை பயிற்றுவித்த ஆசிரியர்அவர் பெயர் துரோணர்கற்றுமறக்காத கலை வெறும் ஆணவம் மட்டுமேமுற்றிலும் பயனற்றது என்று அவர் சொல்வதுண்டு என்றான்அர்ஜுனன்.
அத்தகைய அர்ஜுனனுக்காக முதலில் துரோணர் இழைத்த பிழை ஹிரண்யதனுஸின் மைந்தன்ஏகலைவனிடத்தில் கட்டை விரலை தானமாக கேட்டது .பின்பு  குருகுல மைந்தர்கள் பாண்டவர்களும்,கவுரவர்களும் குருகுல கல்வியால் அடைந்த திறமைகளை ஹஸ்தினாபுரி நகர் மன்றத்தில்நிகழ்த்திக்காட்டிய போது,அர்ஜுனனுக்கு போட்டியாக இறங்கிய கர்ணனை இகழ்ந்து அவனை    அவமானப்படுத்தி போட்டியில் இருந்து வெளியேற்றியது .இவையாவையும் துரோணர் செய்ய காரணம்அவரது முதன்மை மாணவன் அர்ஜுனன் மீது கொண்ட அளவற்ற பற்றினால் தான் .ஆனால் குருதட்சணைஎன சொல்லி குருகுல இளவரசர்களை கொண்டு பாஞ்சால அரசன் துருபதனை யுத்ததில் தோற்கடித்து,தோற்ற துருபதனை  தேர்க்காலில் கட்டி இழுத்து வர அர்ஜுனனுக்கு ஆணையிட்டது துரோணர் இயற்றியபிழைகளின் உச்சம் .அது மட்டும் அல்ல பிள்ளைப்பாசத்தால்  அந்தண குல அசுவத்தாமனுக்காக உத்திரபாஞ்சாலத்தை வலுக்கட்டாயமாக துருபதனிடம் இருந்து பெற்றதுவும் மற்றுமொரு பிழை .அதன் மூலம்அர்ஜுனன் தனது குரு துரோணர் பற்றி கொண்டிருந்த நல்லதொரு பிம்பத்தை சுக்கு நூறாக உடைத்தார் .ஆம்அர்ஜுனன் துரோணர் துருபதனுக்கு இழைத்த அவமானங்களை ஜீரணிக்க முடியாமல் தவித்தான்
வெண்முரசு .நூல் ஐந்து – பிரயாகை – 11“என்ன ஆயிற்று உனக்கு?” என்றான் பீமன். “ஒன்றுமில்லையேஎன்று சொல்லி பொருளில்லாமல் அர்ஜுனன் சிரித்தான். “நான் உன்னை எப்போதும்பார்த்துக்கொண்டிருப்பவன்உனது இந்த சஞ்சலம் தொடங்கியது நாம் துருபதனை வென்று திரும்பியபோதுஎன்றான் பீமன். “இல்லை என சொல்லப்போன அர்ஜுனனை இடைமறித்து “அது ஏன் என்றும் நானறிவேன்என்றான் பீமன். ”துரோணர் முன் துருபதனை கொண்டுசென்று போட்டபோது உன் கண்களையே நான்நோக்கினேன்நீ துரோணர் கண்களையே நோக்கினாய்அவர் புன்னகை செய்ததை உன்னால்ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.”நிமிர்ந்து நோக்கி “ஆம் என்றான் அர்ஜுனன். “அந்த ஒரு கணத்தில்இருந்து என்னால் விடுபடவே முடியவில்லை.ஆம் ஆசிரியரின் நெறிபிறழ்வை கண்டு வெதும்பியவன்அர்ஜுனன் .மேலும் அந்த அர்ஜுனனுக்கும் பிழை செய்தவர் துரோணர் .  அசுவத்தாமன் மீது கொண்டபிள்ளைப்பாசத்தால் அர்ஜுனனிடம் ஆணைகளை பிறப்பித்தவர் துரோணர் .‘வெண்முரசு – நூல் மூன்று – ‘வண்ணக்கடல் – 46 துரோணர் குடிலின் படலை மூடியபின் திரும்பி கனத்த குரலில் “உன் குருவாக என்ஆணை இதுநீ என்றென்றும் இதற்குக் கட்டுப்பட்டவன் என்றார். “ஆணையிடுங்கள் குருநாதரே என்றான்அர்ஜுனன். “ஒருதருணத்திலும் நீ என் மைந்தனை கொல்லலாகாதுஎக்காரணத்தாலும் என்றார் துரோணர்மறுகணமே “ஆணை என்றான் அர்ஜுனன்துரோணர் நடுங்கும் குரலில் “அவன் ஒருவேளை மானுடர்கற்பனைக்கே அப்பாற்பட்ட பெரும் அறப்பிழையை செய்தாலும் என்றார். “ஆம்அவ்வாறே என்றான்அர்ஜுனன்இத்தகைய நிகழ்வுகளால் சிறுமையுற்ற துரோணர் பதினாறாம் நாள் யுத்தத்தில் களம் கண்டார்என்பதே நாம் அறிவது .அதனையும் நிகழ்த்துவது இளைய யாதவர் கிருஷ்ணர் தான்.
நன்றி ஜெயமோகன் அவர்களே
தி செந்தில்
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் 

Wednesday, January 16, 2019

இடைவெளி



ஜெ

பலமுறை பலகோணங்களில் போர்முனை வர்ணிக்கப்பட்டுவிட்டது. இனி என்ன சொல்ல என்றுகூடத் தோன்றும்போது இன்னொன்று எழுந்துவருகிறது.

இரு படைகளுக்கும் நடுவே இருக்கும் அந்த நீண்ட வெற்றிடம் ஒரு நதி போலிருக்கிறது. அது உச்ச அழுத்தத்தில் அதிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றது. அங்கு ஒரு விரல் வைத்தால் அறுந்து தெறித்துவிடும். பல்லாயிரம் உள்ளங்கள் எழுந்து அங்கே போரை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கின்றன. அத்தனை தெய்வங்களும் அங்கே ஏற்கெனவே செறிந்தமைந்துவிட்டன. அங்கே பறக்கப்போகும் அம்புகள் முன்னரே முனைகள் விழிகொள்ள எழுந்துவிட்டன. அங்கே நிகழும் போர் பிறிதொன்று. பல்லாயிரம் நுண்படைக்கலங்கள். பல்லாயிரம் சொல்லிலா வஞ்சங்கள். பல்லாயிரம் பருவிலா விசைகள். இங்கிருந்து பார்க்கையில் அந்த இடைவெளி தெய்வங்களின் கையில் சாட்டை போலிருக்கிறது. அல்லது பெருநாகமா? செங்குருதி ஒழுக்கா? ஒரு புண்வடுவா? அனலா?

என்ற இடம் ஒரு திகைப்பை உருவாக்கியது. தெய்வங்கள் எங்கே இருக்கமுடியும்? அந்த வெற்றிடத்தில்தானே? அங்கே கண்ணுக்குத்தெரியாத போர் நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதை எவரும் உணரவும் முடியும். அது பெரிய வெடிப்பு. அங்கேதான் எல்லா படைகளும் சென்றுவிழுந்துகொண்டிருக்கின்றன

மகாதேவன்