Saturday, July 29, 2017

மணிச்சங்கம்

அன்பு நண்பர் ஜெயமோகனுக்கு, வணக்கம் நலம்தானே? நேற்று புதுவை வெண்முரசு கூடுகைக்கு அழைத்திருந்தனர். நிகழ்வுக்கு வந்திருந்தவர்கள் முழு வாசிப்புடன் வந்திருந்தது மகிழ்வாக இருந்தது. நண்பர்கள்திருமாவளவன்,நாகராசன், மணிமாறன் அரிகிருஷ்ணன் ஆகியோருடன் நானும் உரையாற்றினேன். என் உரையின் சுருக்கத்தைத் தங்கள் பார்வைக்கு இணைத்துள்ளேன் நன்றி


வளவதுரையன் 




மணிச்சங்கம்


மூல பாரதங்களில் அம்பை பேசப்பட்ட அளவுக்கு அம்பிகை அம்பாலிகை பற்றிப் பேசப்படவில்லை; வெண்முரசில் அவர்களுக்குச் சரியான அளவிற்குப் பங்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அம்பிகையும், அம்பாலிகையும் தேரில் அஸ்தினாபுரம் நுழைவதிலிருந்து இப்பகுதி தொடங்குகிறது.

அம்பையைப் பொருத்தமட்டில் சினத்தின் முழு உரு; பழிவாங்கும் எண்ணம் கொண்டவள்; எளிதில் உணர்ச்சிவயப்படுபவள்; அம்பாலிகையைப் பொருத்தமட்டில் அவள் ஒரு விளையாட்டுப் பெண்ணாகக் காட்டப்படுகிறாள். ‘பாண்டு’ என்னும் பொம்மையை வைத்து விட்டு வந்ததற்காக வருந்துகிறாள். பின்னால் பாண்டு அவள் வழி பிறக்கப்போவதும், அவன் பொம்மையாக இருக்கப் போவதும் இங்கு மறைமுகமாக உணர்த்தப்படுகிறது.

அத்துடன் சிறுபிள்ளைகள் கோள் சொல்வதுபோல், அவள் அம்பாலிகையிடம், “மறுபடி கிள்ளினால் பீஷ்மரிடம் சொல்லி விடுவேன்” என்கிறாள். பாதி அம்பை, மறுபாதி அம்பாலிகை இதுதாம் அம்பிகையாவாள். அம்பை தன் வாழ்வைச் சரியாக முன்கூட்டியே தீர்மானித்து விட்டாள். யாரை மணக்க வேண்டும் என முடிவெடுத்து விடுகிறாள். அம்பாலிகையோ தன் வாழ்வில் எது வரினும் ஏற்றுக்கொள்ளும் முடிவில் இருக்கிறாள். பீஷ்மருடன் வந்தாயிற்று எதுவந்தாலும் சரி என அவள் எண்ணுவது ஆற்றுவழிப்படும் தெப்பம்போல அவள் செல்லத் தயாராக இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

ஆனால் அம்பிகை இறங்கும்போதே கண்களை மூடிக்கொண்டு தனக்குப் பிறக்கப்போகும் பிள்ளை கண் பார்வை இல்லாதவன்தான் என்பதை மறைமுகமாக உணர்த்துகிறாள். தவிர இப்படி சிறையெடுக்கப்பட்ட்தே அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. “நாளை நம் படைகள் இந்நகரை வென்றுவிடும்; செல்வச் செருக்கையும் பெருந்தோற்ற விரிவையும் பார்க்கக்கூடாது” எனக் கூறுகிறாள். ஆனால் விதியின்வழி வேறுவிதமாய் இருக்கிறது.

தொன்மங்களில் விதி ஒரு தவிர்க்க முடியாத அம்சம். ”விதி பிடர் பிடித்து உந்துகிறது” என்பான் கும்பகர்ணன். ”நதியின் பிழையன்று; பதியின் பிழையன்று; இது விதியின் பிழை” என்பான் இராமன்; மேலும் இழைக்கின்ற விதி முன்செல்லக் கானகம் கிளம்புவான் இராமன். அம்பிகையின் வாழ்விலும் விதி அவளை மாற்றுகிறது. அதை ஜெயமோகன் தொடங்கும்போதே ஒரு உவமை மூலம் குறிப்பிட்டுக்காட்டுகிறார்.

”பல்லியின் திறந்த வாய்க்குள் ஏதோவிதியின் கட்டளைக்கேற்ப என நுழையும் சிறு பூச்சி போல அவள் சென்று கொண்டிருந்தாள்” என்பது அவள் வாழ்வு அவள் எண்ணப்படி அமையவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. முதலில் அவ்வளவு தீவிரமாக சிறையெடுத்ததை எதிர்க்கிறாள். “நாம் என்ன பிழை செய்தோம்” என்க்கேள்வி கேட்கிறாள். “நாம் மிருகங்களா” என்று சினத்துடன் பேசுகிறாள்.சத்தியவதியிடம் மணமுறைகள் பற்றி விவாதம் செய்து வாய்ச்சொல்லிடுகிறாள். சத்தியவதியின் வாதம் இந்த இடத்தில் மிக நன்றாகக் காட்டப்படுகிறது. “கவர்ந்து வந்தபோதே பிற மணமுறைகள் இல்லாமல் போய்விட்டது. என்கிறாள் சத்தியவதி. அம்பிகையோ “என் வயிற்றில் உன் ,மைந்தனின் கரு உண்டாக விடமாட்டேன்” என்கிறாள். மேலும், ”அப்படிப்பட்ட்ட சூழல் வருமாயின் நான் உயிர் துறப்பேன் என்கிறாள். இந்த இடத்தில் வாதத்தை நிறைவு செய்யும் விதம் ஜெ. வின் கைவண்ணத்தில்  மிளிர்கிறது.இறந்த பிறகு அந்த உடலின் ஆன்மா இவ்வுலகை விட்டு நற்கதி அடைய வேண்டுமானால் அதற்குக் கருமகாரியங்கள் நடைபெற வேண்டும் அன்றோ? அதைத்தான் ஜெ. புதுச் சொல்லாக உதகச் செயல்கள் எனக்குறிப்பிடுகிறார். இவ்வளவு மன எண்ணங்களுடன் அழுத்தமான கொள்கையுடன் இருந்தவள் மாறுவது விதியின் விளையாட்டுதானே? ஜெ. இதைப் பீஷ்மர் மூலம் நிறைவேற்றுகிறார்.

யாருக்கும் வணங்காத பிதாமகர் அவளிடம், “இது என்பிழை” என்றும் ””என்னைத் தீச்சொல்லிடுங்கள்” என்றும், ஏழு பிறவிகள் நரகத்தில் உழலுகிறேன்” என்றும் கூறும் போது அம்பிகையின் மனம் திடீரென மாறுகிறது. “கற்கோபுரம் வளையலமா? என்க்று அவரிடம் கேட்டு சத்தியவதியின் சொற்படி நடக்கச் சம்மதிக்கிறாள்.
     
முதலிரவு முடிந்த பின் ”இன்று கருநிலவு; கரு உண்டாக வேண்டிய நாள்; வீணாக்கி விட்டாயே” என்றெல்லாம் பேசும் சத்தியவதியிடம் விசித்திர வீரியன் சொல்லும் சொற்கள் முதல் இரவில் ஓர் ஆண்மகன் நடக்கவேண்டிய விதத்தையே காட்டுகிறது. அவன், “வயலைப் பண்படுத்த வேண்டாமா?” என்று கேட்கிறான். மனைவியுடன் கலந்து பேசிமனத்தளவில் அவளைத் தயார் செய்ய வேண்டும் என்பது இங்குக் கம்பி மேல் நடப்பது போல் உணர்த்தப்படுகிறது.
     
அவையில் ஸ்தானிகர் எல்லாரையும் விளிக்கும்போது அனைத்துக் குடிகளையும் கூறுகிறார். அதாவது, ‘பூமிதரார், கடல் சேர்ப்பர், வேடர்தலைவர், ஆயர்குடி என்று அவர் அழைப்பது நால்வகை நிலக்குடிகளும் அங்கு வந்திருப்பது மட்டுமன்றி அவர்கள் எல்லாரும் மன்ன்ன் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருப்பதை மறைமுகமாகக் காட்டுகிறது. பூமிதரார் என்பது மருதத்தையும், கடல்சேர்ப்பர் என்பது நெய்தலையும், வேடர்தலைவர் என்பது குறிஞ்சியையும், ஆயர்குடி என்பது முல்லை நிலத்தையும் காட்டுகிறது எனலாம்.

இன்னும் இப்பகுதியைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். நேரமின்மையால் நிறைவு செய்கிறேன்.

Friday, July 28, 2017

உலகென்னும் பெரும் கரவுக்காடு



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

உலகென்னும் பெரும் கரவுக்காடு.  கனவின் மயக்கும் இடையிடையே உண்மைகளின் ஒளிக்கீற்றுகளும்.  கரவுக்காட்டின் புகைமூட்டத்தில் அல்லது தண்ணீருக்கு அடியில் ஆழத்தில் காட்சி போல், ஆசையால், காமத்தால், அன்பினால், பக்தியால், கனவும் நனவும் கலந்து - உண்மையில் வாழ்க்கையே இப்படித்தானே.     

அவர் போலவே நடப்பது.  அவர் போலவே பார்ப்பது.  அவர் குரலிலேயே பேசுவது.  அவர் போல் மீசை முறுக்குவது.  அவருடையதைப் போன்றே கைக்கடிகாரம் கட்டுவது.  பிறகு ரசிகன் பக்தன் என மாற, தன் செய்கை அவருக்கு செய்யும் அவமதிப்பு என்று தன் அறிவினால் உணர்ந்தோ அல்லது தகுந்த அவமானங்கள் பெற்று உணர்ந்து
"ஒழுங்கா பேசுடா.  ஏன் இப்படி குரல் மாத்தி பேசுற?"
ஒல்லியான உடல் கொண்டு மீசை மழித்து Sir.  Observer is the observed எனப் பேச, "தோ பார்டா" -அல்லது "அவரு மாதிரியே பார்த்தா ? அவரு மாதிரி கோவணம் கட்டுடா பார்க்கலாம்" - ஒவ்வொருவரும் ஒருவிதம். புறத்தை அப்படியே நடிப்பதில் என்ன ஆகும்?.  உண்மை அன்பில் திருவடி பற்ற - போதுமே - புற வேடம் ஒன்றும் தேவையில்லையே.  சம்பவன் குருவின் கால்களைப் பற்றுகிறான், அவனை அக்கலை ஆட்கொள்கிறது.

தமயந்தி தேவயானி அல்ல, அவள் தேவயானியைக் காட்டிலும் மேம்பட்டவள்.  நளனின் சூதினால் ஏற்பட்ட இழப்பை அவள் எதிர்கொள்ளும் விதம் அவ்வாறு எண்ணச் செய்கிறது.

பீமன் நல்லவன், உண்மையானவன் - உள்ளும் புறமும் ஒன்று திகழ்பவன்.  சரி.  ஆனால் அவன் மெய்ப்பொருள் உணர்ந்தவனா? - குரு என்னும் நிலைக்கு உரியவனா என்றால், அவனை அந்நிலையில் நிறுத்த - அவன் குறைகளை நீக்க எப்போதும் அனுமனை அருகே வைக்கிறீர்.  மூலவராக அனுமனை நிறுத்தி உற்சவராக பீமனை கொண்டு வருகிறீர்.  "இவன் எப்படி ஒளி ஏற்ற வலவன்?" என்றால் "இவனின் மூத்த அருட்குரங்கொன்றுளது அது நிறைவுடைத்து இவன் பால் அமைந்தார்க்கு அது ஒளி ஏற்றுகிறது" என்று அமைக்கிறீர் - என்னவொரு சாமர்த்தியம்?


விக்ரம்,
கோவை

நாற்களம்






தற்செயல்களுடன் மானுடன் விளையாடலாகாது. தற்செயலென்னும் வடிவில் எழுந்தருள்வதே தெய்வம்.//

//கையருகே பேருருவம் கொண்டு நின்றிருக்கும் ஒன்றைத் தவிர்ப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல//

//“தன்னைக் கடந்து சூதாடுபவனை நாற்களம் தன்னில் ஒரு காய் என அமர்த்திவிடுகிறது. அவன் ஆடுவதில்லை, ஆடப்படுகிறான்//
//சூதுக்களத்தில் எதுவும் திசைகளுக்கு அப்பாலிருந்து வருவதில்லை. கைவிரல்களென வந்தமைவது ஆடுபவனின் ஆழமே. அனைத்தும் அங்கிருந்தே எழுகின்றன//

இந்த வரிகளிலெல்லாம் அற்புதமான செய்திகளை கருத்துக்களை  சாதாரணமாக சொல்லுவது போல ஜெ  சொல்லிச் செல்கிறார்.

பாஞ்சாலி இருக்கும் அந்த சோலையின் மாலைக்காட்சிகளின் வர்ணனையில் கண் முன்னே ஒரு சித்திரம் அபப்டியே வரையப்பட்டு உயிர்பெற்றெழுந்தது. மிகத் தாழ்வாக வந்து வளைந்து மேலேறிய  சிறிய குருவியை அண்மையிலென காணவே முடிந்ததென்னால்.

//முற்றிலும் சீரானவர்கள் பிழையின்றி இரண்டாகப் பிரிந்தவர்கள்.// இந்த வரிகள் திரெளபதிக்கானது, அவள் சக்கரவர்த்தினியாகவும் சேடிப்பெண்ணாயும் பிழையின்றி அதே நிமிர்வுடன் இருகிறாள்

சாலினியுடன் பாஞ்சாலி தீவிரமாக பேசிக்கொண்டிருக்கையில் எதிர்பாராமல் இடையில் வரும் கொடிமுல்லைச்செடி ஒரு கணத்தில் அந்த காட்சியின்  தீவிரத்தில் ஒரு அழகை கொண்டுவந்து இணைத்து விட்டது

// ஒருபோதும் அறியமுடியாத ஊர்தி உடல்  நம் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பால்  இருந்துகொண்டிருக்கும் அதை அறிவது அதை நாம் கட்டுப்படுத்த முயன்று தோற்கும்போது மட்டுமே.// இது சொல்லும் சேதி எத்தனை ஆழமானது?

இன்றைய அத்தியாயத்தில் மீள மீள வாசித்தறிந்து கொள்ள நிறைய இருக்கின்றது

//கலங்களும் இரவுறங்கவேண்டும்// இது  நினத்துப்பார்க்காத ஒரு கோணம்.

அடுமனை சுத்தமாக இருக்கவேண்டியது என்று அறிந்திருக்கிறேன் வாசித்துமிருக்கிறேன் எனினும் இது மிகபபுதியது .

சுவையறிந்து உண்ணலாகாதென்ற நெறிகொண்ட திகம்பரருக்கு , சுவையை உருவாக்கியாகவேண்டும் என்னும் நெறிகொண்டவன் உணவளிப்பது அழகு\\

லோகமாதேவி

புஷ்கரன் காட்டியது


அன்புள்ள மது,

"மாலினி ஷத்ரியப்பெண், முற்றிலும் அழிக்கப் பார்க்கிறாள். புஷ்கரனின் கீழ்மைக்கு நடுவிலும் தான்  காளகக் குடியை சேர்ந்தவன் என்று நிருபிக்கிறான். முற்றிலும் அழிக்காமல் சற்று எஞ்ச விடுகிறான்." - நல்ல அவதானிப்பு.-
குடி
புஷ்கரன் காட்டியது நிஷாதர்களின் இயல்பு தான். ஆயினும் இத்தகைய நிகழ்வுகள் வரலாற்றில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. புஷ்கரன் இந்திர சேனனையும், இந்திர சேனையையும் வருண விலக்கில் இருந்து விடுவித்தது அக்பரின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்வை நினைவூட்டுகிறது. ஹுமாயுனை ஷேர்ஷா துரத்தி துரத்தி அடித்த சமயம். அதனுடன் கூடவே ஹுமாயுனின் தம்பியர் அஸ்காரி மிர்சாவும், காம்ரான் மிர்சாவும் அரியணைக்குப் போட்டியாக களமிறங்குகின்றனர். ஷேர்ஷாவை எதிர்க்க அண்ணனுக்கு படையுதவி செய்ய வேண்டிய காம்ரான் டெல்லி போனால் என்ன காபூல் இருக்கிறது என காபுலுக்கு போக, எங்கே ஒரு வேளை அண்ணன் வென்று விட்டால் என்ன செய்வது என்று எண்ணி எதற்கும் அவரை கொன்று வைப்போம் என மற்றொரு தம்பி அஸ்காரி தலைமையில் ஓர் படையை அனுப்பி துரத்தத்துவங்குகிறான். ஹுமாயுன் காந்தகார் அருகே கூடாரம் அமைத்து தங்கியிருந்த டிசம்பர் மாதம். தம்பியின் படை வருகையின் நோக்கம் அறிந்த அவர் தப்பிச் செல்ல முடிவெடுக்கிறார். இள அக்பர் இன்னும் எழுந்து நடக்கத் துவங்காத பருவம். தப்பிக்க ஒரே வழி பகலில் வெம்மையும், இரவில் நடுக்கும் குளிரும் கொண்ட வன்பாலையைக் கடந்து பெர்சியாவுக்குச் செல்வது தான். 14 மாதமேயான அக்பர் இப்பயணத்தைத் தாங்க இயலாது எனக் கண்ட ஹுமாயுன் அக்பரை காந்தகாருக்கு வெளியே அமைத்திருந்த அந்த குடிலுக்குள் விட்டுச் செல்கிறார். ஹுமாயூன் நீங்கிய பிறகு அவ்விடத்துக்கு வந்து சேரும் அஸ்காரி ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமாக குழந்தை அக்பரைக் கொல்லாமல் விட்டதோடு, அவரை எடுத்துச் சென்று காபுலில் வைத்து வளர்க்கவும் செய்தார். அந்த நீலக்குருவி எப்படியோ தப்பிவிடுகிறது!!!

ஆனால் மாலினி காட்டியது ஷாத்ரம் அல்ல. அந்த ஒட்டுமொத்தமே கீழ்மை மட்டுமே. இயலாதோருக்கு இருக்கும் கீழ்மை, அழுக்காற்றின் கீழ்மை, அவளுடையது தமயந்தியாக ஆக இயலாமையின் ஆங்காரம் மட்டுமே!! ஷாத்ரம் முற்றழிக்கச் செய்வது, வஞ்சத்தின் முளையைக் கொல்வது. கிருஷ்ணன் காண்டவ வன எரிப்பின் போது தட்சனின் அப்போது தான் பிறந்த மகனான அஸ்வசேனனைக் கொல்லச் சொல்லியதே ஷாத்ரம். இங்கே மாலினி வேண்டுவது நள மைந்தரை அடிமை கொள்வதால் நளனும், தமயந்தியும் அடையும் தலைகுனிவை. அதன் மூலமாக நிகழக் கூடுமென எண்ணும் தன் ஆணவ நிறைவை!!

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன்

Thursday, July 27, 2017

குடி

 
 
 
மாலினி ஷத்ரியப்பெண், முற்றிலும் அழிக்கப் பார்க்கிறாள். புஷ்கரனின் கீழ்மைக்கு நடுவிலும் தான்  காளகக் குடியை சேர்ந்தவன் என்று நிருபிக்கிறான். முற்றிலும் அழிக்காமல் சற்று எஞ்ச விடுகிறான். 

மது

கடந்து செல்ல முடியாத வரிகள்






கடந்த மூன்று நாட்கள் அத்தியாத்தை ஒன்றாக வாசித்து கொண்டிருநதேன் '"ஆம் நானே தான் அணி புனைய செய்தேன் .அங்கே குடிகள் முன் என் இளவரசி எளிய பெண்ணாக சென்று நிற்கவேண்டியதில்லை தெய்வங்கள் அவ்வாறு எண்ணுமெனறால் அவ்விழிமகன் என் இளவரசியின் அணிகளை களையட்டும் " என்றாள்.அனைத்தும் இழந்து தமயந்தி மரவுரி ஆடை அணிந்து பழக்கமில்லாததால் அதை மார்புடன் இரு கைகளாலும் பற்றி கொண்டு நின்றது 

அரண்மனை கடந்து செல்லும் போது குடிகள் கையில் கிடைத்தை அவர்களின் மீத வீசியது ,அவமான சொற்களை பேசியது கடந்து செல்ல முடியாத வரிகள் 

தொடர்ந்து வாசிக்க முடியாமல் மனம் உறைந்து ,கண்கள் நிறைந்தது 
தற்போது எனது ஆப்பிரிக்கா நேரப்படி இரவு எட்டு மணிக்கெல்லாம் வெண்முரசு வாசித்து முடித்து விடுவேன் .நேற்றைய வரிகள் கடந்து செல்ல இயலாமல் இரவில் பத்து மணிக்கு மேல் அறையைவிட்டு வெளியே சென்றேன் .நட்சத்திரங்களே இல்லை வானில் ,மழை துாறிக்கொண்டிருந்தது உடல் நனைந்த பின் வந்து படுத்துக்கொணடேன் .

இன்று காலை முனனரே நான்கரை மணிக்கே விழித்துகொண்டேன் .காலை முதலே பல வரிகள் மனதில் ஓடுகிறது .

இந்த அத்தியாயம் 60 மீண்டும் வாசிக்க வேண்டுமென எண்ணம் 
கண்கள் நிறயாமல் வாசிக்க முடியுமா என தெரியவில்லை 
ஷாகுல் ஹமீது