Sunday, November 18, 2018

சிகண்டியின் மைந்தர்




சிகண்டியின் மைந்தரைப்பற்றிய சுருக்கமான குறிப்பு இமைக்கணத்தில்தான் வருகிறது. ஷத்ரதேவன் என்றபேரில் ஒரு மைந்தன் அவனுக்கு இருப்பதை மகாபாரதத்தின் சில வடிவங்களில் சொல்கிறார்கள். சில நூல்களில் இரண்டு மைந்தர்கள். வெண்முரசில் வந்துகொண்டே இருக்கும் ஒரு சிறப்பான விஷயம் என்னவென்றால் ரத்த உறவைவிட மேலான உருவகித்துக்கொள்ளும் உறவு. அவர்களிருவருக்கும் உள்ள உறவு ரத்த உறவு அல்ல. ஆனால் அதைவிட தீவிரமான மானசீகமான உறவு.water is thicker than blood என்று சொல்லத்தோன்றுகிறது

ராஜேந்திரன்

பீமனின் முகம்


ஜெ

விசோகனின் பார்வையில் வரும் பீமசேனர் வேறுமாதிரி இருக்கிறார். அவர் தந்திரமாகவும் சூழ்ச்சியாகவும் செயல்படுகிறார். ஜெயிக்க்கமுடியாது என்று தோன்றும்போது பின்வாங்கிவிடுகிறார். அவர் ஒரு தந்திரமான காட்டுவிலங்கு போலிருக்கிறார். விசோகனுக்கு அதெல்லாம் தப்பாகத்தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் அதைச்செய்வதை அவன் கவனிக்கிறான். அணுக்கமான சேவகனின் பார்வையே வேறுதான்

எஸ்.நாதன் 

மூதாதை



ஜெ

பீஷ்மரின் மரணம் நெருங்கிவருகிறது. அதை பலகாலமாகவே எதிர்பார்த்திருந்தோம். ஆனாலும் அது மனதைக் கொந்தளிக்கச் செய்கிறது. எதிர்பார்த்திருந்தாலும்கூட துக்கமானது. மகாபாரதத்திலேயே மிகமிக மெஜெஸ்டிக்கான கதாபாத்திரம் அதுதான். களத்தில் ஒரு மூதாதை வந்து நின்றிருப்பது அது. எந்தப்போரிலும் அப்படி ஒரு மூதாதை வந்து நின்றிருப்பார். அவரைக் கொன்றபின்னர்தான் நாம் ஜெயிக்கமுடியும். என் தொழிலிலும் நான் ஒரு பீஷமரை வீழ்த்தினேன். அநியாயமாக வீழ்த்தவில்லை. ஆனால் வீழ்த்தவேண்டியிருந்தது. அப்போது மனம் வருந்தியது. இன்றைக்கு அதை நினைத்துக்கொள்கிறேன்

ஆர் 

பலிகள்




அன்புள்ள ஜெ

கௌரவர்கள் கொல்லப்படும்தோறும் அவர்களின் உணர்ச்சிக்கொந்தளிப்பு கூடுகிறது. ஆகவே அவர்களால் போரிடமுடியவில்லை. மேலும் மேலும் வந்து தலைகொடுக்கிறார்கள். பலியாடுகள் போல அவர்கள் சாவதைத்தான் பார்க்கமுடிகிறது. ஆகவே பீமனும் அவர்களை போரில் எதிரிகளாகவோ போராகவோ நினைக்கவில்லை. சும்மா அடித்துக்கொன்றுகொண்டே இருக்கிறான். அவர்கள் முழுமையாகச் செத்துவிடுவார்கள் என்பது அனைவருக்குமே தெரிந்துவிட்டிருக்கும். அவர்கள் அத்தனைபேர் செத்தபின் எஞ்சியவர்கள் வாழ விரும்பமாட்டார்கள் 

சாரங்கன்

திசைதேர் வெள்ளம்



அன்புள்ள ஆசிரியருக்கு


திசைதேர் வெள்ளம்' -குருஷேத்ரப் போர் நிகழ்வுகள் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன சளைக்காமல்.  எத்தனை பெயர்கள், ஆயுதங்கள், சூழ்கைகள், வெறும் மரணங்கள்...திணறுகிறது உள்ளம்.  மேலும் என்ன இருக்கமுடியுமென்று எண்ணும்தோறும் எண்ணிலடங்கா பரிமாணங்களில் விரிந்து பரவுகிறது.   நான் ஒருவன் மட்டும் ஆயுதமற்று இடையே திரிவதைப்போல் உணர்கிறேன்.  மழைப்பாடலில் திருதராஷ்ட்ரனின் காந்தார நகர் நுழைவில் நிகழும் சிறு போரைப் படிக்கும்போதே மனதில் குருஷேத்ரம் பற்றிய ஆவல் எழுந்து அதன் பேருருவை கற்பனை செய்ய இயலாமல் ஆவலாக மட்டுமே எஞ்சி காத்திருந்தது.  ஆனால் இப்போது திசை தேர் வெள்ளத்தில் போர்க்காட்சிகள்  முற்றிலும் வேறு அனுபவத்தை அளித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.   வீரம் தாண்டி வெவ்வேறு உணர்வெழுச்சிகளின் வெளிப்பாடுகளுக்கும் அங்கே இடமிருப்பதும் அதைச்சார்ந்த விரிவான வர்ணனைகளும் வேறு வேறு தளத்தில் நிறுத்தி உள மயக்கை அளிக்கின்றன. சில அத்தியாயங்கள்  முடிந்தபோது வெறுமையும் தளர்வுமாக  உளச்சோர்வை உணர்ந்தேன்.  மூன்றிலொரு பங்கு போரே முடிந்திருக்கும் நிலையில் மேற்கொண்டு வரும் நிகழ்வுகளை எதிர்பார்ப்பின்றி அனுமதிப்பதொன்றே வழியெனத் தோன்றியது.

நீலமும், சொல்வளர்காடும் அளித்த ஆழத்தின் அமைதிக்கு நிகரான எதிர்விசையுடன் திசைதேர் வெள்ளம் அடித்துகொண்டுதான் செல்கிறது. (சொல்வளர்காடு முடிந்தவுடன் என்று நினைக்கிறேன்) தங்கள் உளச்சோர்வையும் அதனால் மேற்கொண்ட ஒரு வடக்கு நோக்கிய  தனியான பயணத்தையும் பதிவிட்டிருந்தீர்கள்.  'திசை தேர் வெள்ளம்' நிச்சயம் உங்கள் உழைப்பையும் உள்ளார்ந்த விசையையும் பெருமளவு கோரியிருக்குமென நினைக்கிறேன். அது எவ்வாறு சாத்தியமென்று தோன்றிக்கொண்டேயிருந்தது.  அதற்கு அருகான ஒரு விடையாக இன்றைய பதிவில் வந்த வரிகள் இருந்தன
" ஒவ்வொரு நாளும் போருக்குப் பின் எழும் பெரும் சலிப்பிலிருந்தும், சோர்விலிருந்தும் சினத்தைத் திரட்டி அதை பெருக்கி மறுநாள் மேலும் விசை கூட்டிக் கொள்வது அவன் வழக்கம்”.    உங்களுள் இயங்கும் அந்த சக்தி இதுவா அல்லது  இதன் மறுபக்கமான  பெரும் உத்வேகமும் உற்சாகமும் கூட்டிக்கொள்ளும் ஏதோ ஒன்றா என்று சொல்ல முடியவில்லை. 

அந்த சக்தியின் ஒரு சிறு பிரதிபலிப்பேனுமின்றி எந்த வாசகரும் 'திசை தேர் வெள்ளத்தை' கடக்கமுடியாதென்றும்  அதை வணங்கி மேற்செல்வதே என்னால் இயல்வதென்றும் தோன்றியது.

 உங்களுள் தொடர்ந்து நிகழும் அந்த சக்திக்கு என் வணக்கங்கள்!

உடலும்  உள்ளமும்  நலமுடன் திகழ்வதாக!

நன்றியுடன்
நா. சந்திரசேகரன்

Saturday, November 17, 2018

பெண்கள்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார் ,

வெண்முரசின் "போர்காவியமான" திசைதேர்வெள்ளத்தில் ஏன் பெண்களின் மனவோட்டங்களே இல்லை? திருதாஷ்டிரர் கூட அனைத்தையும் அறிந்து கொள்கிறார்.

போர் தொடங்குவதிற்கு முன் களத்திற்கு சில வேசிகள் வந்து செல்கின்றனர். ஓரிடத்தில் குந்தி, திரௌபதி பற்றி குறிப்பு வருகிறது.பீஷ்மரின் கனவில் அவரின் தாய் கங்கை வந்து செல்கிறாள். பலி தெய்வங்கள் பெண்வடிவில் நுண்வடிவில் குருஷேத்திரத்தில் ரத்ததிற்க்காய் அலைவதாய் வெண்முரசு சொல்கிறது.

குருஷேத்திரம் நடக்ககூடாது என முன்பு பாண்டவர்களின் மனைவியரில் சிலரும் கவுரவர்களின் மனைவியர் சிலரும் முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது கவுரவர்கள் கொத்து கொத்தாய் சாகிறார்கள். ஆனால் ஒரு மனைவியாய் அவர்களின் எண்ணங்கள் என்ன? பாண்டவர்களின் பக்கமும் அரவான் தன்னை பலி கொடுக்கிறான்.

இந்த பெண்களின் மனவோட்டங்கள் பின்னால் வருமா? இல்லை, இது ஆண்களின் உலகம் மட்டும்தானா? 

அரசமகளிர் அனைவருக்கும் புறாக்களும் ஒற்றர்களும் இருக்கிறார்கள். போர்களத்திற்கு உள்ளேயே புறாக்கள் தூது செல்கின்றன.

கவரவ, பாண்டவகுடி பெண்கள் போர்களத்தின் செய்திகளை அறியவில்லையா? அறிந்தால் என்னவாக அவர்கள் தங்களை வெளிபடுத்துவார்கள்? பானுமதி, காந்தாரி, சுமத்திரை, பாஞ்சாலி, குந்தி, துச்சளை முதலியோர் என்ன நினைக்கிறார்கள்? 

மூல மகாபாரத்தில் உள்ளதுபடிதான் வருமா? 

எதாவது தப்பாக கேட்டு இருந்தால் மன்னிக்கவும்.   
regards,
stephen raj kulasekaran.p



அன்புள்ள ஸ்டீபன்

போருக்குள் பெண்களுக்கு இடமில்லை. ஆகவே இங்கே அவர்கள் நேரிடையாக வரமாட்டார்கள்

போருக்குப்பின் பேசப்படுவன எல்லாமே பெண்களைப்பற்றித்தானே?

வெண்முரசு நேரிடையான மகாபாரதம் அல்ல.

ஜெ