Sunday, October 22, 2017

உள்ளத்தின் விம்மல்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா, 

உள்ளத்தின் விம்மலை பெருமான் அறிந்தனன்
உள்நின்று உழற்றும் இவ்வுயிரின் தவிப்பு கருதினன்  
தாழ்ந்தென் கண்கள் கருதும் திருவடி
தந்தோம் என்றவன் தந்தனன் இக்கணம்
"உயிரே இக்கணம் போன்றதொன்று இனியில்லை உனக்கு
செய்திரா தவம் தரும் பெரும்கருணை வரம் இது"      
உருகும் கண்களின் பெருகும் நீர் கொண்டு
கழுவியவாறு மேலும் கருதுவேன்
"அண்ணலே கரம் இட்டனையே எளியேன் சிரம் மீது நின் பதமும் இடுக."
இன்றுநான் பிரலம்பன் ஆனேன்
அத்தியாயம் பாதியில் நிற்கிறது.
இதனில் உருகார் எதனிலும் உருகார்.
இன்று இதன்மேல் தொடர வல்லேன் அல்லேன்..
இன்றுபோய் நாளை வருகிறேன் காத்திரு வெண்முரசே !


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

கண்ணனின்நிலை



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

கண்ணனின் நிலை கண்டு வருத்தம் உண்டாகிறது.  என் எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ செல்கிறது.  நூறுபேர் வந்து போகும் ஒரு எளிய திருமண நிகழ்வை நடத்துபவரும் கூட அரசியலுக்கு உள்ளாகிறார், கவனக் குறைவினால் அல்லது வேறு செயலில் இருந்தால் தவறும் ஒன்றும் கூட பெரிதும் சீண்டலை, அவமதிக்கப்பட்டோம் என்ற உணர்வை சிலருக்கு அளித்துவிடுகிறது.  பல்லாயிரம் பேர்கள் கொண்டு ஒரு இயக்கம் என்றால் அதன் நிலை சொல்லவும் வேண்டியதில்லை.  கண்ணன் ஓர் பேராற்றல், அவனது அன்பில் அருளியலில் வசீகரிக்கப்பட்டு அவனிடம் பெரும் காதல் கொண்டோர், பின் அவனையே சந்தேகிக்கவும், பின் அஞ்சவும் செய்கின்றனர்.  ஒரு கட்டத்தில் எதிரி போல் கருதி எதிர்செயல் செய்யவும் விழைவு கொள்கின்றனர்.  ஏசுவின் நிலையும் அதுதானே ?, மிகவும் ஈர்ப்பு சக்தியுள்ள இளைஞன், களங்கம் அற்ற தூயவன் என அவன் பால் அருகணைந்து அன்பில் சிலகாலம் தோய்ந்து, இவன் பேராற்றல் பெருமான் எனக் கருதி, பின் மெல்ல உலகியலோர் எதிர்ப்பு வலுக்க மெலிதாக அவன் பால் சந்தேகமுற்று "என்ன அன்பு ?  ஏதோ உள்நோக்கம் கொண்டு நடிக்கிறான்.  இல்லை இல்லை அவன் அன்பு களங்கம் அற்றது, தூயது.  ஆனால் இவன் பேராற்றல்  உடையவன் என்பது உண்மையில்லை நாமே மிகைத்துக் கொண்டது" என்றாகி ஒரு கட்டத்தில் ஊருக்கு அஞ்சி அவரிடம் விலகி அவரையே பழித்து.  பின்னர் அவர் சிலுவையில் மரித்த பின் ஆழமான குற்றவுணர்ச்சி கொண்டு -உண்மையில் அவர்கள் அவர் மீது பேரன்பு கொண்டவர்கள். பின்னர் அவர் நல்லவர் என்று சொல்லும் துணிவை இழந்தோமே, ஒளிமிக்க கள்ளமற்ற ஒருவனை விட்டோமே என்ற குற்ற உணர்வின் காயம் நூற்றாண்டுகள் தாண்டியும் ஒலிக்கசெய்து.  ஏன் பக்தி என்ற சொல்லை பயன்படுத்தாமல் விசுவாசம் என்ற சொல் ? "ஏசு நல்லவர் ஏசு நல்லவர்" இன்று ஒலிக்கும் பாடலை அன்றையை அவரது சீடர்களின் எதிரொலிப்பாக உணர்கிறேன்.  உண்மையில் சீடரின் துயரில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு கூட ஏசு பட்டிருக்கமாட்டார்.  கண்ணனை துயர் தொடாது அவன் பால் ஆழமாய் அன்பில் பிணைத்துக் கொண்டவருக்கே அது.  ஓஷோவின் நெருக்கடி காலத்தில் அவருடன் இருந்த அவரது அன்பர்களின் துயர், இன்று நெருக்கடிக்கு உள்ளாகும் ஆன்மீக அமைப்புகளில் அர்ப்பணிப்புடன் செயலாற்றும் இளம் தொண்டரின் துயர்.  கண்ணனை பழித்தால் பெரும் சினம் கொள்வான் அபிமன்யு.

என் தாத்தா ஒன்று சொல்வார் "இப்படி ஒரு மனிதன் வாழ்ந்தான் என்றே யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.  சத்தமில்லாமல் யாருக்கும் தெரியாமல் வாழ்ந்து விட்டு போய்விட வேண்டும்."  அவர் அப்படியே வாழ்ந்து மறைந்தார்.  சீனு அடிக்கடி குறிப்பிடும் "ஆகி அமர்ந்த" நிலைபற்றியெல்லாம் அவர் தன் வாழ்வில் கருதியதே இல்லை, "அஞ்சி பதுங்கிய" நிலையில் வாழ்வதே வாழ்வு என்று கருதினர், அதை ஒரு தத்துவமாகவும், ஞான வாழ்கையாகவும் கருதினார்.  எப்போதும் பெருஞ்செயல்களின் சுழலில் புகுந்து செல்பவர்க்கே - அவரினும் அவர் கூட பற்றி நிற்பவர்க்கே துயர்.

கண்ணனே விடையையும் தருகிறான்.   

"எங்கு போயின் என் யாது ஆயின் என்" என்பது "ஆகி அமர்ந்தவர்" தரும் விடுதலை என்றால், செயல்களின் சுழலில் தம்மை இழுத்து விட்டுக்கொள்பவர்களுக்கு கண்ணன் தரும் விடுதலை "தன்னறம்."  அமர்பவர் அமரலையும் செயல் புரிவோர் செயலையும் அப்படித்தான் தொடர முடியும் என்று எண்ணுகிறேன்.


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

சொற்கள் புகழோடு தோன்றுகின்றன-கோ. மன்றவாணன்


 



ஜெயமோகன் படைப்புகளில் அவருடைய மொழியாளுமை எவரொருவரையும் வியக்க வைக்கும்.  அவருடைய எழுத்துகளில் தமிழின் புதுமிளிர்வாகப் புதுச்சொல், புதுச்சொற்றொடர், புதுவீச்சு ஊற்றெடுத்து வெள்ளமெனப் பாய்வதைப் பார்க்கலாம்.
மகாபாரதத்தை வெண்முரசு என்ற பெயரில் நாள்தோறும்  எழுதி வருகிறார். சமற்கிருதப் பெருங்காவியமாக அது இருப்பதால் சமற்கிருத சொல்மிடுக்குகளுக்கு ஏற்ப, அதே மிடுக்கோடும் கூடுதல் அழகோடும் தூய தமிழ்ச்சொற்கள் படைத்து வருகிறார்.
படைப்பிலக்கிய எழுத்தாளர்களால்தாம் மொழி தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. மேலும் அவர்களால்தாம் மொழி அடுத்தடுத்த நூற்றாண்டுகளுக்கு இளமையோடு கொண்டு சேர்க்கப்படுகிறது. அதில் ஜெயமோகனுக்குத் தனிஇடம் உண்டு.
ஜெயமோகன் படைப்புகளில் காணப்படும் புதிய தமிழ்ச்சொற்களை- புதிய சொற்கூட்டுகளைத் தொகுத்தால் அது தமிழுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் தனிஅகர முதலியாகச் சிறந்து விளங்கும்.
இதுகுறித்துக் கடந்த ஆண்டு கோவையில் நடந்த விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய விழாவில் ஜெயமோகன் அவர்களிடமே கோரிக்கை வைத்தேன். அப்போது அவர் சொன்னார். பரப்புரை என்ற சொல்லையும் முதன்முதலில் அவர்தான் உருவாக்கிப் பயன்படுத்தியதாகவும், அந்தச் சொல் தினத்தந்தி இதழில் தற்காலங்களில் பயன்படுத்தப்படுவதைக் கண்டு பேருவகை கொள்வதாகவும் தெரிவித்தார். மேலும் தன்படைப்புகளில் அவர் உருவாக்கும் புதுச்சொற்களை வேறுயாராவதுதான் தொகுக்க வேண்டும் என்றார்.
யுனிவர்ஸ் என்ற ஆங்கிலச்சொல்லுக்கு உரிய புடவி என்ற சங்கத்தமிழ்ச் சொல்லை வெண்முரசில் பார்க்கலாம். பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார் படைப்புகளில் இந்தப் புடவி என்ற சொல்லைப் படித்திருக்கிறேன். அத்தகு பழந்தமிழ்ச் சொற்களை இன்றைய இளந்தலைமுறையினரிடம் கொண்டு சேர்க்கிறார் ஜெயமோகன்.
வெண்முரசு படிப்பவர்களிடம் கேட்டேன். அதில் கையாளும் பல தமிழ்ச்சொற்களைத் தமிழ்அகராதியில் தேடித்தான் அறிய முடிகிறது என்கின்றனர். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஆங்கில அகராதி இருக்கும். ஆனால் தமிழ் அகராதி இருக்காது. தமிழ் அகராதியை வாங்க வைத்துவிடுகிறார் ஜெயமோகன். சில சொற்களைத் தமிழ் அகராதியில் தேடினாலும் கிடைப்பதில்லை என்றும் சொல்லுகின்றனர்.
எனக்கு ஒரு வியப்பு. ஜெயமோகன் மலையாள மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர். தமிழ்ப்பெருங்கடலில் மூழ்கிச் சொல்முத்துகளை அள்ளிவந்து கொட்டுகிறாரே... அவரால் எப்படி முடிகிறது? அவருடைய தமிழ்படிப்பு வானம்போல் உயர்வானது; கடல்போல் பரந்தது என்பதால் இருக்கலாம். தூய மலையாளத்தில் நல்ல தமிழ்ச்சொற்கள் உள்ளன. அந்த மலையாளச் சொற்களும் புதுச்சொல் உருவாக்கத்தில் அவருக்குக் கைகொடுக்கலாம்.
கடந்த நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தமிழ்ப் பேச்சு வழக்கில்  மலிந்திருந்த பிறசொற்கள் பலவும் தற்காலத்தில் மறைந்தே விட்டன. அதற்கு முயன்றவர்களில் மறைமலையடிகள், தேவநேயப் பாவாணர், பெருஞ்சித்திரனார், பேரறிஞர் அண்ணா உள்ளிட்ட திராவிட இயக்க முன்னோடிகள் எனப் பலர் உள்ளனர். ஆனாலும் பிராயச்சித்தம் என்ற சொல் நம்மிடையே நங்கூரமிட்டு நகராமல்தான் உள்ளது. அந்தச் சொல்லுக்கு இணையான தமிழ்ச்சொல் என்ன என்று தனித்தமிழ் அன்பர்கள் பலரிடம் கேட்டேன். யாரும் சொல்லவில்லை. ஜெயமோகன் படைப்புகளில் அதற்கு விடை இருக்கிறது. பிராயச்சித்தம் என்ற சொல்லுக்கு அவர் படைத்தளித்துப் பயன்படுத்தி வரும் சொல் பிழையீடு.
இழப்பீடு என்ற சொல் வழக்காடு மன்றத்தில் புழங்கப்பட்டு வருகிறது. ஏதாவது ஓர் இழப்புக்கு அதை ஈடுசெய்ய வேண்டிய ஒன்றுக்கு இழப்பீடு என்ற சொல் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இழப்பீடு பணமாகவும் இருக்கலாம் வேறு வகையிலும் இருக்கலாம். அறமன்றங்களில் இழப்பீடு என்பது பணத்தால் ஈடுசெய்வதாக மாறிவிட்டது. அந்தச் சொல்தான், பிழையீடு என்ற சொல் உருவாக்கத்துக்குத் தூண்டுகோலாக இருந்திருக்கும் எனக் கருதுகிறேன்.
சிலநாள்களுக்கு முன் எழுத்தாளர் வளவ. துரையன் அவர்களைச் சந்தித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அவருடைய துணைவியார் வழிபாட்டு அறையில் படைத்துக்கொண்டிருந்தார். தீபாராதனை என்ற சொல்லுக்குத் தமிழ்ச்சொல் என்ன என்று கேட்டார். தீபம் என்றால் விளக்கு. ஆராதனை என்றால் பூசனை, வணங்கல், வழிபடல் என்றெல்லாம் சொல்லித் தகுந்த சொல் காண முற்பட்டுத் தோற்றுத்தான் போனேன். வளவ. துரையன் பல்தெரியாமல் புன்னகைத்துச் சொன்னார். எனக்கும் தெரியாதுதான். ஆனால் தீபாராதனை என்ற சொல்லுக்கு இணையான தமிழ்ச்சொல்லை ஜெயமோகன் எழுதி இருக்கிறார் என்றார். என்ன சொல் என்று சொல்லுங்கள் என்று படபடத்தேன். சுடராட்டு என்றார். தற்போது தொடங்கியுள்ள வெண்முரசின் எழுதழல் புதினத்தில் அந்தச் சொல் உள்ளது. சுடரை ஆட்டுவதால் அவ்வாறு அந்தச் சொல் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நீராட்டு என்பதுபோல் பாராட்டு என்பதுபோல் இந்தச் சுடராட்டு என்ற சொல்லில் தமிழ் ஒளிவீசுகிறது.
மேலும் பூஜை என்று நாம் சொல்லும் சொல்லில் ஜை இருப்பதால் அது வடசொல்தான் என்று தெளிவாகச் சொல்லிவிடுவோம். அந்தச் சொல் பூசெய் என்ற சொல்லில் இருந்து மருவியதால் அது தமிழ்ச்சொல்தான் என்கின்றனர் தமிழறிஞர்கள். ஜெயமோகனின் எழுதழல் புதினத்தில் பூசெய்கை என்ற சொல் பூசை / பூஜை என்ற சொல்லுக்கு மாற்றாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு தமிழ்ச்சொல்லின் பழங்கால வடிவைக் கூட ஜெயமோகன் மீட்டெடுக்கிறார் என்பதில் மகிழ்ச்சியுறாமல் இருக்க முடியாது.
அண்மையில் அவருடைய தளத்தில் தாள்குட்டை என்ற சொல்லைப் படித்தேன். உடுவிடுதியில் (புலியைப் பார்த்துப் பூனை சூடு போட்டுக்கொண்டது போல், நட்சத்திர ஓட்டலுக்கு எனக்குத் தோன்றிய சொல். ஆனால் இயல்பாக இல்லைதான்.)  Tissu Paper வைத்திருப்பார்கள்.  தற்போது சரக்கு-சேவை வரி வாங்காத உணவகங்களிலும் வைத்திருக்கிறார்கள். அதைத்தான் தாள்குட்டை என்று சொல்கிறார். கர்ச்சீப்க்கு கைக்குட்டை என்று சொல்வதை அடிப்படையாக வைத்து அதை அவர் உருவாக்கி இருக்கலாம். முன்னொரு முறை அவர் தலைக்குட்டை என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியதைப் பார்த்தேன். அது Head Scarf என்ற சொல்லுக்கு இணையான தமிழ்ச்சொல்.
Tissu Paper என்ற சொல்லுக்கு இணையான தமிழ்ச்சொல் எதுவென இணையத்தில் துழாவினேன். ஜெயமோகன் சொல்லைவிட வெல்லும்சொல் அதில் இருக்கலாம் என நினைத்துத்தான் தேடினேன். அதில் உள்ள சொற்கள் திசு காகிதம், மென்தாள், புரைத்தாள், உரித்தாள் ஆகியவை ஆகும். நாமும் முயன்றுதான் பார்ப்போமே என்று துடைதாள் என்றொரு சொல்லை உருவாக்கிப் பார்த்தேன்.  தாள்குட்டை என்ற சொல்லோடு இந்தச் சொற்களை எல்லாம் ஒப்பிட்டு ஆய்ந்து பார்த்தேன். எந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும் தாள்குட்டைதான் வெல்லும் சொல் ஆனது.
கதைநிகழ்வுகளின் நுண்காட்சிகளை- கதைச்சூழல்களின் நுண்ணுணர்வுகளை விவரிக்கும்போதும் பல புதிய தமிழ்ச்சொற்களைப் படைத்தளித்துக்கொண்டே செல்கிறார். இத்தகைய சொற்களைத் தொகுக்கும்போது தமிழகராதியின் சொல்வளம் பெருகும். ஆங்கில அகராதியில் ஆண்டுதோறும் பல புதிய சொற்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன. அந்த உயர்நிலையைத் தமிழகராதியும் அடையும்நாள் வரவேண்டும்.
ஜெயமோகனுக்கு வாசகர்கள் என்ற நிலையைத் தாண்டியும் அணுக்கமான மெய்யன்பர்கள் உள்ளனர். கடலூர் சீனு அவர்களில் ஒருவர். அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் ஜெயமோகன் உருவாக்கிய புதுச்சொற்களையும்- அவர் பயன்படுத்தும் பழந்தமிழ்ச் சொற்களையும் பட்டியல் இட்டார்.
சவால் என்ற சொல்லுக்கு வல்விளி என்றும், சுவையான பானத்துக்கு இன்னீர் என்றும், படகின் முனைப்பகுதிக்கு அமரமுனை என்றும் ஜெயமோகன் சொல்லாக்கம் செய்துள்ளார்.
பாஸ்போர்ட்டைக் கடவுச்சீட்டு என்றும் பாஸ்வேர்டு என்பதைக் கடவுச்சொல் என்றும் நாம் பயன்படுத்தி வருகிறோம். பாஸ்வேர்டு என்பதற்கு ஜெயமோகன் கரவுச்சொல் என்று சொல்கிறார்.  கடவுச்சொல்லா கரவுச்சொல்லா எது மிகுபொருத்தமான சொல் என்று எண்ணிப் பார்த்தேன். கடந்து செல்வதால் கடவுச்சீட்டுப் பொருத்தமாக இருக்கிறது. கடவுச்சீட்டில் எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லை. ஆனால் பாஸ்வேர்ட் என்பதில் கடந்து உள்நுழைவதற்கான சொல் என்ற அடிப்படையில் கடவுச்சொல் என்கின்றனர். ஆனால் பாஸ்வேர்ட் என்பதில் மறைத்திருக்கும் எழுத்துகள் உள்ளன. அவற்றை யாரிடமும் சொல்லாமல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அதுதான் அதில் முதன்மையானது. கடந்து நுழைவதற்கான சொல் என்பதைவிடவும் மறைவான சொல் என்னும் பொருள்தரும் கரவுச்சொல் என்பதே மிகவும் பொருந்துகிறது.
இத்தகு சொல்லாக்கத்தில் இன்னொரு புதுமையையும் ஜெயமோகனிடம் காணலாம். அவர் உருவாக்கிப் பயன்படுத்தும் இத்தகைய சொற்களுக்குரிய புழக்கத்தில் உள்ள பிறமொழிச் சொற்களை அடைப்புக்குறிக்குள் போடுவதில்லை. அப்படிச் செய்தால் இயல்பான நடையோட்டத்தைத் அது தடுக்கக் கூடும்.  அவர் விவரிக்கும் சூழலே அந்தப் புதுச்சொல்லை நமக்கு நன்றாக அறிமுகப்படுத்தி நீ்ண்டகால நட்பாக்கி விடுகிறது. அந்தச் சொல் நேர்த்தியில் சில நேரம் சிற்பமாகி அங்கேயே நின்று விடுவோர் உள்ளனர்.

இத்தனைக்கும் ஜெயமோகன் தனித்தமிழ் ஆர்வலர் அல்லர். அவரிடமிருந்துதான் எத்தனை எத்தனை தூயதமிழ்ச் சொற்கள் புகழோடு தோன்றுகின்றன.

செயல் துறப்பு (எழுதழல் -80


   மனிதன் இயல்பிலேயே செயல் புரிபவன். அவனால் செயலற்று இருக்க முடியாது. ஏன் உயிர் வாழ்தலே ஒரு செயல்தான். அவனுள் உறையும் நான் எனும் அகங்காரம் அவனை செயலைச் செய்யும்படி தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது.  அவன் ஏதாவது ஒரு நோக்கத்தை தனக்கென வைத்துக்கொண்டு அதன் காரணமாக செயல்களில் ஈடுபடுகிறான். புகழை அடைய, மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெற, தனக்கு  மற்றும் தம் குடும்பத்தினரின்  உணவு உடை, இருப்பிடத்திற்கான பொருள்தேட, மற்றவர்களைவிட தன்னை உயர்ந்தவன் என காட்டிக்கொள்ள, தான் இருக்கும் சமூகத்தின் முன்னேற்ற, தன் ஞானத்தை விரிவு படுத்திக்கொள்ள என பல்வேறு காரணங்களுக்காக  பல்வேறு செயல்களில் ஈடுபட்டுக்கொண்டு வருகிறான்.   என்றாவது ஒருநாள் அவன்  எதற்காக இதெல்லாம் என நினைத்து அதற்கு சரியான விடை கிடைக்காதுபோகையில்  அல்லது இனி தனக்கு வாழ்வில் இலக்கென எதுவும் இல்லை என உணர்கையில்  அவன்   செயலின்மையில்  ஆழ்ந்து விடுவது நேருகிறது.  அப்போது  செயல்களுக்கு ஆதாரமான எண்ணங்கள தோறுவிக்கும் மனம் பெரும் பாதிப்பை அடைகிறது. அப்போது ஒருவன்  உள்ளம் நொறுங்கி மனம் பேதலிக்கக்கூடும் சிலர் தன் உயிரை  மாய்த்துக்கொள்வது கூட நடக்கிறது.
  
        ஆனால் இப்படி வாழ்வதற்கான் நோக்கற்று போவ போய் ஆழும் செயலின்மையில் ஒரு தவமென தியானமென ஆவதும்  உண்டு.   இரமணர் தான் கற்பித்துக்கொண்ட  மரண அனுபவத்தின் காரணமாக அவர் மனம் முழுதடங்கிவிடுகிறது. வாழ்வதற்கு நோக்கமென எதுவும் இல்லாமல்  போகிறது.  அப்போது அவருக்கு  உலக நிகழ்வுகளிலான ஈடுபாடு குறைந்துவிடுகிறது. படிப்பில்  ஆர்வமில்லாமல் அடிக்கடி தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிடும்  அவரை அவர்  அண்ணன் இப்படி  இருப்பவனுக்கு இதெல்லாம் எதற்கு என கடிந்துகொள்கிறார்.  அச்சொல் அவருக்கு ஒரு திறப்பாக அமைய அங்கிருந்து திருவண்ணாமலை வந்து முற்றிலுமாக செயலின்மையில் ஆழ்ந்து  விடுகிறார்.   அவர் தியானத்தில் இருப்பது எதையும் அடைவதற்கான தவம் இல்லை இனி அடைவதற்கு ஏதுமில்லை என்பதால் அவர் கொள்ளும் நிலை. அவர் இரவு பகல்,  தட்பவெப்பம், என எதுவும் தெரியாமல் கோயில் மண்டபத்தின் இருண்ட மூலைகளில் சமாதியில் ஆழ்ந்த வண்ணம் இருக்கிறார்.  அவருடைய உடலில் அழுக்குகள் சேர்ந்து அடைபிடித்துக்கொள்கிறது.  தலை முடி அடர்ந்து வளர்ந்து சடை பிடிக்கிறது. விரல் நகங்கள் நீண்டு வளர்ந்து சுருண்டுகொள்கின்றன.   உடலில் பூச்சிகள் கடித்து புண்கள் உருவாகி  சீழ்பிடித்து தரையோடு  அவர் உடல்  ஒட்டிக்கொள்கிறது. யார் குரலும் அவர் உள்ளத்தை எட்டுவதில்லை.  ஒரு சிலர் அம்மனின் அபிஷேகப் பாலை புகட்டி அவர் உயிரைக் காத்து வந்தனர்.  முற்றிலுமான மௌனத்தில் புதைந்துகொண்டிருந்தார். 
           
       இதைப்போன்ற நிலையில்தான்  கண்ணன்  சப்தஃபலத்தில் இப்போது இருக்கிறான். 
இளைய யாதவரின் தலையிலிருந்து சடைமயிர்க்கற்றைகள் முதுகிலும் தோள்களிலுமாக விழுந்து பரவியிருந்தன. அவற்றில் சருகுத் தூசியும் மண்ணும் கலந்து அகழ்ந்தெடுத்த கிழங்கு வேர்கள் போலிருந்தன. தாடியும் சடை கொண்டு பிடுங்கிய புல்லின் வேர்க்கொத்துபோல முகவாயில் தொங்கியது. இடையில் அணிந்திருந்த தோலாடை மட்கிக் கிழிந்து சிதிலங்களாக உடலுடன் சில இடங்களில் ஒட்டி புண்பொருக்கென தெரிந்தது. உடலெங்கும் தோல் பொருக்கடித்து மண்ணும் சேறும் படிந்து நெடுங்காலம் புதைந்திருந்து அக்கணத்தில் எழுந்தமர்ந்ததுபோல் தோன்றினார்.

          செயல்வீரன் கண்ணன் இப்போது செயல் துறந்து இருக்கிறான்,  அதற்கு அவன் ஜேஷ்டாதேவியில் பிடியில் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து இருக்கிறான் எனச் சொல்வது ஒரு கூறல் மட்டுமே.  அவன் அழிவின் விளிம்பில் இருந்த யாதவர்களை காத்து அவர்களுக்கென்று ஒரு வலுவான அரசினை நிறுவி  அவர்கள் வாழ ஒரு நகரினைக் கட்டி ஆட்சி கட்டமைப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கிறான். இது எங்களுக்கு போதும் என இனி நீ எங்களுக்கு செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என யாதவர்கள் அவனுக்கு குறிப்புணர்த்திவிட்டனர்.  அவன்  இனித் தேவையில்லை அவன் இருந்தால் எமக்கு தொந்தரவுதான் என அவர்கள் நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.   ( இதுபோன்று ஒரு தலைவன் கைவிடப்படுதல்  நாம் தற்கால அரசியலிலும் பார்த்திருக்கிறோம். காந்தி அப்படி கைவிடப்பட்டவர்தான். அதுமிக வெளிப்படையாக தெரிவதற்குமுன் அவர்கொல்லப்பட்டுவிட்டார்.)         கண்ணனின் இருப்புக்கு இனி அவசியமில்லை என்ற நிலையை எடுத்திருக்கும் அந்தச் சமூகத்தில் கண்ணன் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லாதிருக்கும்போது அவன் தன்னில் தான் மூழ்கி இருக்கும் தவநிலை இது.
           

இத் தவத்தில் இருந்து எப்படி அவர்  வெளியில் வருவது? திரும்பவும் நாம்  இரமணரின் வாழ்வைப்  பார்க்கலாம்.  அப்படி நீள்தியானத்தில் இருக்கும் அவரைக் காண மக்கள் தேடி வருகின்றனர். அவர் முதலில் அவர்களை தவிர்த்து வேறு வேறு இடங்களுக்கு செல்கிறார். ஆனாலும் மக்கள் அவரை தேடி வந்த வண்ணம் இருக்கின்றனர். தம் ஆன்ம விடுதலைக்கு வழிதேடும் பலர் அவரிடம் வந்து இரந்து நிற்பது அதிகமாகிறது. அது உறங்கி இருக்கும் அவர் மனதை எழுப்புகிறது. அவர் தன் நீள் தியானத்திலிருந்து விழித்தெழுகிறார்.  தனக்கென ஒரு நோக்கத்தை உள்ளம் கண்டெடுத்துக்கொள்கிறது   பின்னர் தான் மண்ணை  விட்டு மறையும் வரை ஆன்ம விடுதலைக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக,  மற்றவருக்கு தன்னையே ஒரு எடுத்துக்காட்டாக வைத்து வாழ்ந்துவந்தார். கண்ணனும் தன்  நீள் தியானத்திலிருந்து விழித்தெழ ஒரு நோக்கம் கண்டெடுக்கப்படும். அத்திசை நொக்கி இப்போது வெண்முரசு சென்றுகொண்டிருக்கிறது.  இனி விழிதெழும் கண்ணன் துவாரகையின்  பழைய கண்ணனாக இருப்பானா என்று தெரியவில்லை.  இது கண்ணன் ஒரே பிறவியில் எடுக்கும் மற்றொரு அவதாரமாக  இருக்கப்போகிறது என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

தண்டபாணி துரைவேல்

Saturday, October 21, 2017

மாமலரில்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

விரைந்து எழும் தழலுக்கு நடுவே தற்செயலாய் தாவிச் சென்று மாமலர் தேடிச் செல்லும் பீமனும், அவன் துணை செல்லும் முண்டனும் சென்று கொண்டிருந்த அடர் கானகத்தை அடைந்தேன்.  நீர் சொட்டிக்கொண்டிருக்கும் இலைகள், பாசி படர்ந்த சிற்றாலயம்.  "ஆமாம் இவருக்கு ஒட்டு மொத்த பாரதமும் கேரளாவில் நடப்பதாக வேண்டும், அல்லது ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் கேரளா போல் வேண்டும்.  யாதவ நிலம் கூட வாகமண் புல்வெளி போல இருக்க வேண்டும்" என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.  நல்லது தானே ஆனால் இன்றைய கேரளம் போல் இருக்கக் கூடாது, பல நூற்றாண்டுகள் முன்பிருந்த இன்னும் மிக அடர்ந்த கேரளமாக இருக்க வேண்டும்.  பதினைந்து ஆண்டுகள் முன்பு வளையார் பாலம் நின்று இயற்கையே வகுத்தது போன்ற எல்லை காண்பது வியப்பூட்டுவது.  இந்த பக்கம் குறைந்த மரங்கள் கொண்ட நிலம் அந்த பக்கம் உடனடியாகத் துவங்கும் பச்சை பெருமரங்கள் அடர் செறிவு, சத்தமிட்டு தங்கள் இருப்பைச் சொல்லும் சிற்றுயிர்களின் ஒலிகள்.  இன்று இரண்டு பக்கத்திற்கும் வித்தியாசமே இல்லை.  பாலக்காடு வரை சாலை அகலம் செய்யப்பட இரண்டும் ஒன்று போலவே இருக்கிறது.

மாமலரின் அத்தியாங்களில் ஓடிய போது உயிரோட்டம் மிகுந்திருப்பது எனத் தோன்றியது.  தரையில் மெலிதான ஒரு சிறு வெட்டு பாதாள கங்கையை மேலே கொண்டு வரக்கூடும், விழியின் ஒரு நோக்கு விண்மீன்கள் திரளை திசை திருப்பி ஒருங்கு திரட்டி பூமிக்கு கொண்டு வரக்கூடும், சக்தி வழிபாட்டின் தன்மை - அது தரும் உயிரோட்டம்.  சக்தி வழிபாட்டையும் கலைஞர்களின் உச்சங்களையும் ஒருங்கு நோக்குகிறேன்.  எண்பதுகளில் மூகாம்பிகை பகத்தரான இசைஞானி இளையராஜா அவர்களின் இசையின் உயிரோட்டத்தை எண்ணுகிறேன்.  முன்பு தமிழ் சைனிக் சமாசார் இதழில் ஒவ்வொரு ரெஜிமெண்ட்க்கும் போரின் போது தரப்படும் வீராவேசம் உண்டாக்கும் கோஷங்கள் பற்றியும் அதன் உளவியல் பற்றியும் ஒரு கட்டுரை படித்தேன்.  முஸ்லிம்களுக்கு "அல்லாஹு அக்பர்."  இந்துக்களில் வெவ்வேறு ரெஜிமெண்ட்களுக்கும் வெவ்வேறு "ஜெய் பவானி" அல்லது "ஜெய் காளி" அல்லது "ஜெய் ஸ்ரீராம்" அல்லது "ஹர ஹர மஹாதேவ்."  அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது "ஜெய் பவானி" அல்லது "ஜெய் காளி" என்று கொண்டவர்கள் உச்சபச்ச ஆவேசத்துடன் ஆக்ரோஷமாக போரிட்டனர், "ஹர ஹர மஹாதேவ்" கொண்டவர்களிடம் ஆவேசம் மிக குறைவாகவே இருந்தது என்று.

நவராத்திரியின் சமயம் என்பதால் மாமலர் வழியாக பீமன் முண்டன் துணையுடன் மூதன்னைர் ஆலயங்கள் சென்று வந்தேன்.  மாமங்கலை அன்னையின் அருள் அனைவர்க்கும் நிலவுக.


அன்புடன்
விக்ரம்

அறிந்தவற்றிலிருந்து விடுதலை



அன்புநிறை ஜெ,

உஷையின் கதை மித்திரவிந்தையை மீண்டும் வாசிக்கச் செய்தது.  இருவரும்
இளைய யாதவர்கள் குறித்த எந்த சொல்லும் தடயமும் உள் செல்லாத ஓர் உலகு சமைக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படுபவர்கள். 
நாயகர்களோ மொட்டவிழும் முன்னர் முகைநுழைந்த நறுமணமென  உள்நுழைகிறார்கள். 

பிளேட்டோவின் குகை உருவக மனிதர்கள் போல உருவாக்கப்பட்ட பொய் உலகொன்றில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்கள்.  திரைக்கு அப்பாலிருந்து காற்றென உள்நுழைந்து குழலிசைக்கிறான் முதல் இளைய யாதவன். ஓவியங்களுக்கு அப்பாலிருந்து உள்நுழைகிறான் அனிருத்தன். மனித அகங்களின் கனவுப் பெருவெளி கரவுக்காடு எனில் தனிமனிதனின் அந்தரங்க வெளியென ஆடி காண் உலகு.

என்ன ஓர் அழகான சித்தரிப்பு. புலனுலகிலிருந்து ஆடிகாட்டும் அறியா உலகில் நுழைகிறாள் உஷை சந்தியையென. அங்கும் புலன் காணும் நிலவொளி சூழ் இரவில், அறியாதனவற்றால் ஆன நிழலுக்குள்ளிருந்து மெல்ல உருத்திரட்டி எழுந்து வருகிறான் அவன். 

மனிதனறிந்த உலகின் எல்லைகளுக்கு வெளியே காத்திருக்கிறது அவன் சற்றுமறியாத ஊழ் அவனை முற்றாக பொதிந்து சூழ்ந்துகொள்வதற்கு. 

அறியாப் பெருவெளியில் சுழலும் சிறு கடுகென ஊரும் உலகில் வாழ்வதனாலேயே ஒவ்வொரும் அறிந்தவற்றால் எல்லை வரையறுக்கப்பட்டு அறியாதனவற்றின் கருணையால் சூழப்பட்டு வாழ்கிறோம்.  
அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட வெளியிலிருந்து நீளும் கரமொன்றால் அன்றி விடுதலை இல்லை.  

மிக்க அன்புடன்,
சுபா