Thursday, May 23, 2019

நீலன் பார்த்தனை தேடும் சித்திரம்



இனிய ஜெயம் 

இன்றைய அத்தியாயத்தில் நீலன் பார்த்தனை தேடும் சித்திரம் துணுக்குற வைத்தது. முதல் பிரிவு. மொத்தப் போர் வழியாகவும் மூவர் முற்றிலும் தனியனாக மாறும் சித்திரம் மெல்ல மெல்லத் திரண்டு வருகிறது. 

முதலாமவன் பீமன். கணுக்கணுவாக இனித்த திரௌபதி இன்று பேய்க்கரும்பாகி நிற்கிறாள். உப்புக் கடலாக கரித்து நிற்கும் குந்தி. கல்லாகி நின்று விட்ட பைமி. வேறு என்ன செய்ய இருக்கிறது பீமனுக்கு? கடன் முடித்து வன வாழ்வு ஏகுவது தவிர ? 

சொல்வளர் காட்டில் எழப்போகிறது நாராயண வேதம் என்று சூதன் முழங்குகையில் பார்த்தனின் கை தன்னியல்பாக காண்டீபம் வேண்டி நீள்கிறது. அந்த பார்த்தன் இன்று நீலனை தனியே விடுத்து எங்கோ சென்று தனிமையில் அமர்ந்திருக்கிறான். துரோணர் பீஷ்மர் அபிமன்யு அனைத்தையும் இழந்து விட்டு நிற்பவன், நீலன் இனி என் பொருட்டு வில்லெடு என கேட்ட பிறகு நிகழும் முதல் பிரிவு . இங்கே துவங்கும் பார்த்தனின் தனிமைப் பயணம் இனி எங்கே நிறைவு எய்தும் ? 

அனைத்துக்கும் மேல் நீலன். இத்தனை குருதி சிந்தி அவன் நிலை நாட்ட வந்த சமத்துவ வேதம் அவனக்கு அளிப்பது என்ன ? தனிமயன்றி ?  வித விதமான மனிதர்கள் அனுபவிக்கும் விதவிதமான துயரங்கள் அனைத்தும் களத்தில் அரங்கேறி விட்டது. இந்த அத்தனை மனிதர்களின் துயரங்களை கொண்டு தாழும் துலாவின் தட்டு நீலன் ஒருவனின் துயரம் மறு தட்டில் நிற்க சமன் கொள்கிறது.  இங்கு மண் மறைந்தோர் அனைவரும் அவனுடயவரும் தானே ? யானையும் குதிரைகளும் உட்பட. இந்த மொத்த மாந்தத் திரளில் ஒருவர் ஒரே ஒருவர் கூட நீலனின் துயரை அரிதவர் என எவரும் இல்லை.  மைந்தா தம்பி என்றெல்லாம் உறவு சொல்லி கதறி அழுத  அத்தனை பேர் இடையேயும் செத்து குவிந்தவர்களில் நீலனின் உறவுகள் குறித்து கவலை கொண்டோர் எவர்? அவர்களின் பொருட்டு ஒற்றை ஆறுதல் சொல்லேனும் நீலன் வசம் உரைத்தவர் எவர்?  

ஆம் இவ்வுலகின் ஒரே ஒரு தனியன் நீலன் மட்டுமே.  பிரிதற்ற  தனிமையின் வெறுமையின் பீடத்தில் அமர்ந்திர்க்கும் மெய்மை இத்தனை குருதி கொண்டு அடிக்கோடிட்டே தன்னை வெளிக்காட்ட முடிவு செய்திருக்கிறது. அதை அறிந்தவன் நீலன் மட்டுமே .அதற்க்கு நிகரனான தனிமையில் அமர்ந்திருப்வன் என்பதால் .

கடலூர் சீனு

வண்ணக்கடல் வாசிப்பு




என் இனிய எழுத்தாளருக்கு வணக்கம்,

என்னுடைய வாழ்வில் மிக சிக்கலான இடத்தில் - என்னுடைய தனிப்பட்ட சுயநலன்களால் நானே இட்டுக்கொண்டு விட்டேன். நான் வெண்முரசு படிக்க வேண்டும் என்று எடுத்ததே - சோகங்களால், ரேகிரெட் களாலும் மூழ்கி இராமல் மனதே சமன் செய்வதற்கே. 

வெண்முரசு - வண்ணக்கடல் தொகுதியே படித்து முடித்ததும், நான் உடனே எழுதும் மடல். சென்ற இரு நாட்களாக நான் நீங்கள் உங்கள் கற்பனையில் சமைத்தளித்த உலகில் வாழ்ந்து மீண்டேன். எதோ சில தற்செயல் விளைவுகளால் உங்களே, உங்கள் எழுத்தை கணடைந்தேன், அங்கே என்னை நோக்கி செலுத்திய தெய்வங்களுக்கு நன்றி !

கர்ணன் தூரியோதனின் நண்பன் , என் அறத்தின் புதல்வனாக இருந்தும்- துரியோதனன் உடன் களமிறங்கினான் என்று யோசித்ததுண்டு. கர்ணன் அவமதிப்பு செய்யப்பட்டு நின்ற பொழுது, அவனே அறைவனைத்தவன் துரியோதனன் - அந்த பகுதியே படித்த பொழுது, என் அகம் திறந்து அழுதே விட்டேன் ! இந்த பகுதி முடிக்கும் பொழுது - என்னுடைய அகம், துரியோதனன் பேரன்பும், பெருங்குடையுமே மற்றும் கர்ணன் பேரரமுமே என் மனதில் எஞ்சுகிறது.

கர்ணன் பற்றி படிக்கும் பொழுது, என்னுடைய சுய நலனுக்காகவும், என்னுடைய நன்மைக்காகவும் நான் சொன்ன பொய்களையும், மற்றவர் முன் நான் செய்த virtue signalling செயல்களுக்காகவும் நான் கூசினேன். 

மனதில் நிறைய தாக்கங்கள், பாடங்கள் உங்கள் எழுத்தின் மூலம் அடைந்தேன், என்னையே மாற்றி அமைத்துக்கொள்ள முயற்சி செயகின்றேன். எதையும் என்னால் எழுத்தில் திரட்டி கோர்வையாக எழுத முடியவில்லை. என்னளவில் இது ஒரு கதை அல்ல - ஒரு அற நூல், ஒரு மனிதன் தன்னுடைய வாழ்வை எப்படி அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று மனதில் பதியும் வாறு திரட்ட அளிக்கப்பட்ட ஒரு பெரும்காப்பியம். இதை நீங்கள் திரட்டி அளித்ததற்கு ஒரு எளிய வாசகனின் நன்றிகள்.

நான் முதல் எழுதும் மடல் - மொழியாக்க செயலி இதற்கு முன் பயன்படுத்தியதில்லை பிழை இருப்பின் மன்னிக்கவும். 
கோபி

அன்புள்ள கோபி

வாழ்த்துக்கள். இன்றைய சமூகவலைத்தளச் சூழலில் வெண்முரசு போன்ற பெரிய நாவலை தொடர்ச்சியாக வாசிக்கமுடிவதேகூட ஒரு வகையான வெற்றிதான். கவனச்சிதைவு இல்லாமல் சிலமணிநேரங்கள் தொடர்ச்சியாக செலவழிக்க முடியாத சூழல் இன்றுள்ளது.

வெண்முரசு ஒரு சரடாக அறம், நெறி, தத்துவம், ஆன்மிகம் ஆகியவற்றை சொல்லிச்செல்கிறது. இன்னொரு சரடாக காமகுரோதமோகங்களின் தொகையான வாழ்க்கையை. வெறும் உணர்ச்சிகளின் குதிப்பை. உள்ளுணர்வுகளால் இயக்கப்படும் மனிதர்களை. இரண்டு சரடுகளுக்கும் நடுவே உள்ள முரணியக்கமே அதனால் முன்வைக்கப்படுகிறது. எது ஒன்றை மட்டும் தொடர்ந்தாலும் பாதிச்சித்திரமே கிடைக்கும்.

ஜெ

Wednesday, May 22, 2019

மெய்மை நோக்கி



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

புரவிகள் உண்ணப்படுகின்றன.  புரவிகள் குருதி அருந்துகின்றன.  போர்த்தொழில் பயின்றிராதோர் அதன் பெருமையில் ஆவலுற்று பின் அதன் நிஜத்தைக் கண்டு பேரச்சம் கொள்கின்றனர்.  இருட்கனி வாசித்து வரும் இவ்வேளையில் லாரா பெர்கஸ்ஸின் இழப்பின் வரைபடம் நாவலையும் வாசித்து வருகிறேன்.  இரு பெண்களை மையமாகக் கொண்டு அமைந்த அது போர்ச்சூழலில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் வன்கொடுமைகளை ஆவேசமற்ற முறையில் சுட்டிச் செல்கிறது.

உலகெங்கும் போர்கள் அருவருக்கத்தக்கவை என்ற எண்ணம் இருந்தாலும் அவற்றிற்கு எதிராக பேசப்பட்டாலும் அவை தவிர்க்க முடியாத தேவை என்பதாகவே தோன்றுகிறது.

இங்கே இளைய யாதவர் என்றொருவர் இல்லாவிட்டால் மொத்தமுமே முட்டாள்தனமும் அபத்தமும் ஆகும். விளைபயன் என்றோ கற்றல் என்றோ ஏதும் இருந்திருக்கப்போவதும் இல்லை.  தவிர்க்கப்பட முடியாத ஒன்றிலிருந்து புதிய யுகத்தை, கற்றலை, செல்திசையை, விளைபயனை விளைக்க அவரால் ஆகிறது என்று காண்கிறேன்.  பேராற்றலின் கட்டற்ற வெள்ளத்தை மெய்மை நோக்கித் திருப்புகிறார் அல்லது என்றுமுள்ள அதன் வழிவிலகாமல் பார்த்துக்கொள்கிறார்.  அவர் அதிகபட்சம் செய்யக்கூடுவதும் அதுவே.


அன்புடன்,
விக்ரம்,
கோவை

வாழ்வின் உச்ச கணங்கள்

அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,                                                                                                                                                                                                                      இருட்கனியின் 27வது அத்தியாயத்தில் பாண்டவ, கௌரவப் படைகள் போர் புரியும் விதத்தை  கூறியிருந்தது இப்போதுதான் மனதில் மீண்டும் தைத்தது.. நீங்கள் எப்போதும் கூறுவதுதான் " வாழ்வின் உச்ச கணங்கள்" .   இதை அனைவருமே சில கணங்கள் அனுபவித்து இருப்போம் . ஆனால் அதை இப்போதுதான் இப்படி "நரம்புகள் அனைத்தும் உச்சத்தில் இறுகி நின்றிருக்க, ஒவ்வொரு கணமும் முழு வாழ்வென்று விரிய ஒவ்வொரு புலனும் வானுருக்கொண்டு அகல [வானுருக்கொண்டால் எப்படி அகலும் ?]  கிடைத்ததையும் இழப்பதையும் தான் நடித்து மீள அங்கே அவர்கள் திகழ்ந்த அக்கணமே மானுடருக்கு தெய்வங்கள் மெய் அல்லது உண்மை என்று அருளியது" என  வார்த்தையாய் வாசிக்கிறேன்.  ஆனால் அதற்கு பிறகு  மானிடர் ஏன் உச்ச கணங்களுக்கு அஞ்சுகிறார்கள்.................முதலில் இது உண்மையா என்று தோன்றியது ? அப்படி உச்சக கணங்களை மனித மனம் தவறவிடுமா  என ? .ஆனால் என்னை சோதித்து பார்த்தபோது படீர் என பல்ப் எரிந்தது . சாதரணமாய் கூறினால்  " புதிய மனிதர்களை தவிர்ப்பது, புதிய வேலையை தவிர்ப்பது, புதிய கருத்துகளை அறிய அல்லது ஆய்வு செய்ய மறுப்பது, புதிய உறவுகளை தவிர்ப்பது, வேலையில் சிலவற்றை தவிர்ப்பது" என நிறைய சொல்லமுடியும். உண்மையில் இதை எல்லாம் செய்ய போகும்போது முழு அட்டென்சன் தேவைபடுகிறது. குவிந்து இல்லாவிட்டால் இழப்பும் அதன் வலியும் மனக்கண் முன் வருவதினால் அதை நிறைய தவிர்த்து வந்து இருக்கிறேன். அதற்கு மிக முக்கியமாய் தேவை என்பது தாழ்வுணர்ச்சி இல்லாமை எனபது புரிந்தது. இங்கு "அவர்கள்" என்று தான் குறிப்பிடபடுகிறதே ஒழிய பிரித்து அரசன், இளையவன், படை வீரன் என்று கூறவில்லை. நாம் குவிந்து போரிட்டால் எதிரில் இருப்பவனும் மனம் குவிந்து போராடியே தீர வேண்டும். அவனுக்கும் சவால் இல்லாவிட்டால் என்ன இன்பம் இருக்கும்?.   இதனால் தான் மொக்கை போடுறவர்களை, ஈடுபாடு இல்லாமல் எதையும் செய்பவர்களை கண்டால்  தெறித்து ஓடிவிடுகின்றனர்.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               
                                                     அப்படி உச்சகட்டத்திற்கு பயப்படுபவர்கள் என்ன செய்வார்கள் என்பதும் வெண்முரசில் " சிறியவற்றை இயற்றுவார்கள், உள்ளத்தில் ஈடுபாடு  தேவைப்படாத அன்றாடத்தை தன்னை சுற்றி பரப்பி [ சாப்பிடுவது, தூங்குவது, டைம் வச்சி வேலைக்கு செல்வது,...... என்று தன்னை முன்னிறுத்தி மட்டும் செய்யும் செயல்கள் என நினைக்கிறேன். ] அதில் திளைபார்கள்  என்று வருகிறது.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             ஆனால் சலிப்பென்பது உச்சத்தை நாடும் உளஆழம் கொள்ளும் விழைவே  என்றும் வருகிறது. ஆனால் இந்த வாழ்வில் 24மணி நேரத்திற்கு 12மணிநேரம் சலிப்பாய் தானே இருக்கிறது. உண்பதும் உறங்குவதும் கூட அன்றாட செயல் போல சலிப்பாய் இருக்கிறதே. இதுவும் நீங்கள் நிறைய தடவை கூறியதுதான் " உச்சங்களுக்காய் மட்டுமே மானுட உள்ளமும் உடலும் படைக்கபட்டுள்ளது.  உச்சங்களிலேயே  மானுடன் கொண்டுள்ள  திறமைகள் அனைத்தும் பொருள் சூடுகின்றது . உச்சங்களில் வாழும் வாழ்கையை மட்டும்தான் மனிதர் வாழ்க்கை என கணக்கிடுகின்றனர் .நூறாண்டு வாழ்பவர்கள்கூட வாழ்ந்ததை ஒருசில நாட்களென்றே கருதிக்கொள்கிறார்கள்" என்று .                                                                                                                                                                                                                                                         "போர் உச்சம். ஏனென்றால் அதனருகே இறப்பு நின்றிருக்கிறது. ஊழ்கம் பிறிதொரு உச்சம். அதனருகே முடிவிலி நின்றிருக்கிறது. இறப்பு என்பது முடிவிலியின் இருட்தோற்றம்".இதை அறிந்தவன் புரிந்தவன் இறப்புக்கும் முடிவிலிக்கும் பயம் இல்லாமல் போரிட்டு கொண்டே இருக்கிறான். உயிர் பயம் உள்ளவன், இல்லை கண்டதுக்கு எல்லாம் பயப்படுகிறவன் சலிப்பில்  உழல்கிறான் .                                                                                                                                                              நன்றி சார் .  

Tuesday, May 21, 2019

புதுவை வெண்முரசு கூடுகை - மே 2019



இம்மாத புதுவை வெண்முரசு கூடுகையில் கோதையின் கழிமுகத்தில் அமைந்த அரசப்பெருநகர் பகுதி குறித்து பேசினோம். மாலிருஞ்சோலை அழகர் கள்ளர் வேடந்தரித்து மதுரை பயணிக்கும் அழகோடு  உரு மாற்றம் பற்றி பேச்சு துவங்கியது. நெடுங்காலத்துக்கு குரு சீடன் என்னும் உறவின் முதல் அடையாளமாக திகழப்போகும் துரோணரின் வருகை, அத்தோடு சில திருக்குறள்களும் சேர்ந்து விவாதத்தை வேறு தளங்களுக்கு எடுத்துச்செள்கிறது.

சித்தம் மகத் அகங்காரம் என்னும் மானுட உயிர் இயல்பு, இயற்கை சொல்லும் தம்யத, தத்த, தயத்வ என்னும் சொற்களை மறுத்து மேலெழும் இடம் உணர்வெழுச்சியோடு அனைவராலும் வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க்கு இல்லென்ப
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை

***

விடூகரிடம் துரோணர் கொண்டுள்ள உறவு, அதை உதறுவதன் உறுதி, தனக்கான அடையாளத்தை தேடும், தந்தையால் அங்கீகரிக்கப்படாத இளையவன் ஒருவனின் பயணத்துக்கான துவக்கம் எனலாம். இளிவரல்களை சித்தத்தில் ஏற்காத தன்மை, துரோணன் தான் என்னவாக ஆகப்போகிறோம் என்னும் திட சிந்தை அவனை பிறர் வணங்கும் இடத்தில் வைக்கிறது. ஆனால் தனது திறனால் தான் அடைந்த வணங்கத்தக்க அடையாளத்தை விடுத்து தனது தந்தையின் குலத்தவனாக தன்னை வைக்க அவர் செய்யும் முயற்சி அவரது ஆன்மாவை துயர் நிறைந்ததாக்குகிறது.


இயல்பாகும் நோன்பிற்கொன்று இன்மை உடைமை
மயலாகும் மற்றும் பெயர்த்து.

***


விற்தொழில் வேதம் அவரைத்தன் மகவென கைக்கொண்ட போதும் தந்தையின் காயத்ரிக்கே தன்னை ஒப்புக்கொடுக்க எண்ணுகிறார் துரோணர். ஊழ் அவரது எண்ண அம்புகளை, இலக்கு பிழைப்பிக்கிறது. 

வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி
தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது

***

தந்தை சொல் மீறியே காயத்ரியை அடைகிறார் துரோணர், இளிவரலை பற்றின்மையால் கடக்க எண்ணியே குருதட்சினைகளை தவிர்க்கிறார், குருவின் சொல்லை மீறியே துருபதனை சீடனாகக்கொள்கிறார், சரத்வான் தன்னையே உதாரணம் கூறியும் மனஅமைதி பெறவில்லை, அவரது வில் அளிக்கும் மெய்ம்மையைத்தாண்டி அவர் அடையத்துரத்தும் அடையாளமே அவரைத் தாளமுடியாத நெருப்பில் வீழச்செய்கிறது.

சார்புணர்ந்து சார்பு கெடஒழுகின் மற்றழித்துச்
சார்தரா சார்தரு நோய்.

***

அக்னிவேச குருகுலத்தில், துருபதனில் துரோணர் கண்டும் காணாமலும் விட்டு விட்ட வஞ்சமும் சூழ்ச்சியும் அவரை பெருங்குரோதத்தில் ஆழ்த்துகிறது.

கணைகொடிது யாழ்கோடு செவ்விதுஆங்கு அன்ன
வினைபடு பாலற் கொளல் 
****

எந்த பிராமண அடையாளத்தை வரிந்தாரோ அதை விடுத்து சத்ரிய நிலைக்குத்தள்ளும் குரோதம். தர்ப்பையை உதறி வடவாக்னியை அள்ளி நிறைத்துக்கொள்ளும் குரோதம். அதுவே அவரை எரித்து, அவரது சீடனை விலக்கம் கொள்ளச்செய்யும், பெரும்பழி அள்ளி தலையில் சூடச்செய்யும், தான் முடிந்த பின்னும் தன் மகனை மீளா நரகில் உழலச்செய்யும் குரோதம்.

வீழ்நாள் படாஅமை நன்றாற்றின் அஃதொருவன்
வாழ்நாள் வழியடைக்கும் கல்

மணிமுடி



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார், 
                                                                                                                                                                                                                                                                                 
இருட்கனியின் 38ம் அத்தியாத்தில் தனது மணிமுடியின் இழிவை கண்ட தர்மர் அரசர்களின் பேரிழிவுகளை குறித்து கூறுவதின் வீரியத்தை  இப்போதுதான் என் மனம்  அறிகிறது. வெண்முரசில் நூற்றுகணக்கான அரசர்கள் கொடிய,இழிந்த மரணத்தை அடைத்திருக்கிறார்கள். அது கதையின் போக்கில் ஒரு சம்பவம் என்றே கடந்து சென்று இருகிறேன் . அரசர்களை குறித்து சிந்திக்கும்போது வந்த கேள்வி "இந்த பூமியில் தன்னை ஒரு அரசன் என்று முதலில் அறிவித்துகொண்டவன் யார்? ஏன் அவன் அப்படி அறிவித்துகொண்டான் ?  அவன் எப்படி இறந்தான் ? என்றுதான். கோடிக்கணக்கான இனங்கள் கோடிக்கணக்கான அரசர்கள். ஒருவேளை இந்த அரசர்களால் தான் கோடிக்கணக்கான இனங்கள் குழுக்கள் தோன்றியதோ ? . அப்போது பிரிக்கிறவன் தான் அரசனா? .  

 ரஷ்ய கடைசி ஜாரின் மரணமும், ஹிட்லரின் மரணமும், முகலாயர்,ஆங்கிலேயரால்  கொல்லபட்ட அரசர்களின் முகமும் வந்து போகிறது.வெண்முரசில் போகிறபோக்கில் பீமன் தலையில் அடித்து கொன்றவர்களே ஏராளமாய் இருக்கிறார்கள்.பாண்டவர்களின் முதல்  போரே துருபதரை தேர் காலில் கட்டி இழுத்து வருவதுதான். உபப்பில்யாவத்திற்கு சென்று ஒரு கூடை நிறைய மூக்கை அறுத்துக்கொண்டு வந்தவர்கள் .  இது எல்லாம் தர்மருக்கு ஞாபகம் வந்திருக்கும்போல.  ஆனாலும் அரசர்களின் அச்சங்களையும் விழைவுகளையும் அதனால் ஏற்படும் முடிவுகளையும் ஒரு அரசனின் வாயால் கேட்பது  ஒருமாதிரியாகதான் இருக்கிறது. கணிகர் திருதாஷ்டிரருக்கு ஒரு அரசன் எப்படி இருக்கவேண்டும் என வேங்கையின் உறுமல் என கற்பிப்பார். இது அதன்படி நடக்கும் அரசர்களின் முடிவு. ஒன்றை ஓன்று நிகர் செய்கிறது.                                                                                                      

ஸ்டீபன் ராஜ் குலசேகரன்