Monday, August 26, 2019

இருவர்



அன்புள்ள ஜெ

வெண்முரசு வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு சந்தேகம் வந்தது. அதை கவனித்துக்கொண்டே வந்தேன். துர்யோதனனின் சாவு அந்த எண்ணத்தை மீண்டும் வலிமையாக உருவாக்கியது. துரியோதனன் அனைவரிடமும் அன்பானவனாக இருக்கிறான். அத்தனைபேரையும் நேசிக்கிறான். மற்றவர்களின் சின்னச்சின்ன பிரச்சினைகளைக்கூட அறிந்து அதை நிவர்த்தி செய்கிறான்

ஆனால் அந்த இயல்பே யுதிஷ்டிரனிடம் இல்லை. தன் உடன்பிறந்தவரைத்தவிர வேறு எவரிடமாவது அவன் அன்புகாட்டியதுபோல வெண்முரசிலே வரவே இல்லை. துரியோதனனின் அணைப்பையும் சமமாக அனைவரையும் நடத்துவதையும் பற்றி பலரும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் எவருமே  அப்படி யுதிஷ்டிரனைப்பற்றிச் சொல்லவில்லை. இதை வேண்டுமென்றே நுட்பமாக உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள் என நினைக்கிறேன்.

அதேபோல யுதிஷ்டிரனுக்கு எப்போதுமே பதற்றமும் என்ன ஆகுமோ ஏதோ என்ற எண்ணமும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. “இப்பழியால் என் குலம் அழியுமா? என் குருதிவழி அறுபட்டுவிடுமா?”என்று அவன் கேட்கிறான். துர்யோதனனைக் கொன்றதுமே அந்தச் சந்தேகமும் வருகிறது. ஆனால் எதைப்பற்றியுமே கவலைப்படாத ஆளுமையாக துரியோதனன் இருக்கிறான்

அப்படியென்றால் யார் மேலானவர்? எவருக்கு அறத்தில் பற்று இருக்கிறது? ஒன்றுமே புரியாமலிருக்கிறது

மணி


அந்த வேடன்




ஜெ

நான் இப்போதுதான் ஜல்பன் வரை வந்திருக்கிறேன். ஒருவேடனால் தவம் கலைக்கப்படுவது இந்தியாவிலே நம் புராணங்களில் திரும்பத்திரும்ப வருகிறது. அந்த வேடன் காடு என்ற ஃபினாமினாவின் ஒரு சிறு பகுதியே என்று காட்டுகிறீர்கள். அவனை வால்மீகியுடனும் கிருஷ்ணனைக் கொன்ற வேடனுடனுமெல்லாம் சம்பந்தப்படுத்துகிறீர்கள் என நினைக்கிறேன். காடு எப்படியிருந்தாலும் வந்து தவம்கலைத்தே தீரும் என்பது ஒரு கவித்துவமான உருவகம். அதேபோல காமத்திலிருப்பவர்களை அம்புவிட்டு கொல்வதும் புராணங்களில் அடிக்கடி வருகிறது. பாண்டுவும் அதைச்செய்தான். ஆகவேதான் சாபம் பெற்றான். வால்மீகியும் செய்தார். இப்படி தாவித்தாவி இணைத்துச்செல்லும் அந்தப் பகுதி மிகவும் கிரியேட்டிவாக இருந்தது. நான் துரியோதனன் நீரில் மூழ்கிக்கிடக்கும் காட்சியை ஒரு வேடன் பார்த்து சொன்னான் என்ற இடத்தை கொஞ்சம் விரிவுபடுத்துகிறீர்கள் என்று மட்டும்தான் நினைத்தேன். அதை நீங்கள் இப்படி பெரிய கவிதையுருவகமாக ஆக்குவதை வால்மீகிராமாயணத்தின் முதல்வரியான மா நிஷாதவை வேடனே சொல்லும்போதுதான் புரிந்துகொண்டேன்.  நில் காட்டாளனே, காதல்கொண்ட இணைகளில் ஒன்றை வீழ்த்திய நீ முடிவிலாக் காலம் நிலைகொள்ளாமல் அலைவாய். அமைதியடையாமல் தவிப்பாய் என்று அவன் சொல்லும்போது ஆகா என்று ஒரு விழிப்பு ஏற்பட்டது

சுவாமி

தமியன்


அன்புள்ள ஜெ

என்னால் இன்னமும்கூட துரியோதனனின் சாவுக்காட்சியிலிருந்து வெளியே வர முடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அந்த அத்தியாயங்களை இன்னும்கூட தாண்டவில்லை. தன்னந்தனிமையில் எரிகிறான் அரசன்…” என்று கிருபர் சொன்னார். “நூறு உடன்பிறந்தாரும் ஆயிரம் மைந்தரும் பல்லாயிரம் உற்றவரும் கொண்டவன்” என்ற வரி விம்ம வைத்தது. அந்த கௌரவப்படையில் அத்தனைபேருக்கும் அவன் கொள்ளிபோட்டான். ஆனால் அவன் அனாதையாக எரிகிறான். வெண்முரசில் இந்த உச்சம் நோக்கி ஆரம்பம் முதலே கொண்டுவந்தீர்கள் என நினைக்கிறேன். அவன் கடைசியாக தனிமையில் நின்று சாகும் காட்சிக்காகவே முந்தையநாளிலேயே கௌரவர்கள் அத்தனைபேரும் சாகும்படி எழுதினீர்கள். மூலத்தில் அப்படி இல்லை. கடைசிநாளில் ராவணனைப்போலவே அவனும் தம்பியர் எவரும் இல்லாமல் தமியன் ஒருவன் சென்றான் என்றபாணியில் தனியாகவே களத்திற்கு வருகிறான். தனியாகவே இறக்கிறான்.

லக்ஷ்மணன்

மூதேவி




அன்புள்ள ஜெ

நான் சில கோயில்களில் ஜ்யேஷ்டையின் சிலையைப் பார்த்திருக்கிறேன். வட இந்தியாவில் மையமாகவே கோயிலில் வைத்துக் கும்பிடுவார்கள். எப்படி இப்படி ஒரு அமங்கலமான தெய்வத்தைக் கும்பிடுகிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொள்வேன். மனிதர்கள் அஞ்சி நடுங்கி நீ வராதே என்று சொல்லிக் கும்பிடுகிறார்கள் என நினைப்பேன். மத்தியப்பிரதேசத்தில் சில ஊர்களில் ஜ்யேஷ்டையை வாரியலால் வீசுவார்கள். வாரியலால் அடிக்கிறார்கள் என நினைத்தேன்

ஆனால் வெண்முரசை வாசிக்கையில் வேறு ஒரு சித்திரம் தோன்றுகிறது. இந்த சீதேவி மூதேவி வடிவங்களெல்லாம் நாம் அளிப்பவை. நம் லௌகீகத்திலே நின்று அளிப்பவை. அவை பிரபஞ்சத்திலே உள்ள இரண்டு சக்திகள். அவற்றுக்கு தங்களுக்குரிய பணிகள் உண்டு. ஒன்று நல்லது அதை கும்பிடுவேன் இன்னொன்றை வெறுப்பேன் என்று சொல்வது அறியாமை. ஆகவேதான் மூதாதையர் இரண்டையுமே தெய்வமென வைத்து வழிபட்டார்கள் என நினைக்கிறேன்

ஜ்யேஷ்டையை போர்க்களத்திலே கௌரவர்கள் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவள் அமுதம் அளிக்கிறாள். அது கசக்கிறது, நாற்றம் அடிக்கிறது. ஆனால் குடித்தபின் இனிக்கிறது. மணக்கிறது. ஏனென்றால் கௌரவர்களுக்கு விதி அளிக்கும் வேலையை அவர்கள் செய்கிறார்கள். ஆகவே அவர்களுக்கு அது இனியதுதான். அதுவும் தெய்வ அருள்தான். இதை சும்மா சொல்லிபார்க்கிறேன். இதை என்னால் சரியாகச் சொல்லமுடியுமா என்று தெரியவில்லை

ஜெயராமன்

சிதைந்தவர்கள்




ன்புள்ள ஜெ


குந்தி சொல்லும் மேலே சொன்ன வரிகளிலிருந்து அஸ்வத்தாமன், கிருபர், கிருதவர்மன் ஆகியவர்களைப்பற்றி தெளிவாக வரையறை செய்துகொள்ள முடிகிறது. அவர்கள் வடிவம் சிதைந்த பொருள் போன்றவர்கள் என்கிறாள். அதாவது வடிவம் என்பது பத்துதிசையிலும் அழுத்திவைக்கப்பட்டு உருவாவது . வடிவம் சிதைந்தால் அது கட்டுப்பாடே இல்லாதது. அது அபாயகரமான பொருள். மனிதர்களும் அப்படித்தான் என்று குந்தி சொல்கிறாள். அந்த வரிகளை நான் தனியாக எடுத்து வாசித்தேன்.

நான் இதை முன்பே கண்டிருக்கிறேன். இதைச்சொல்லவே இதை எழுதினேன். கிரிமினல்கள் எல்லாருமே உடைந்த மனிதர்களாக இருப்பதைக் கண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் நார்மலான மனிதர்களே அல்ல. அதேபோல விபச்சாரிகளும் உடைந்துபோனவர்கள். ஆகவே அவர்களை நாம் பிரிடிக்ட் செய்யவே முடியாது. எதை வேண்டுமென்றாலும் செய்வார்கள். அதேபோலத்தான் இப்போது கிருபரும் அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் ஆகியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் உடைந்த மனிதர்கள்.

உடைந்த மனிதர்களை நாம் சமாளிக்கவே முடியாது. ஏனென்றால் நாம் உடையாத மனிதர்கள். நாம் நம்மைப்போன்றவர்களிடமே பழக முடியும். நாம் நம்முடைய வடிவத்தை வைத்தே அவர்களிடம் பழகிக்கொண்டிருக்கிறோம். அந்த வடிவமில்லா மனிதர்கள் நம்மை அலட்சியம் செய்வார்கள். நம்மால் பேசவே முடியாது. பேசினால் நாம் புண்படுவோம்.

இது நான் எண்பதுகளின் தொடக்கத்திலே ஒரு சேவைநிறுவனத்திலே வேலைபார்த்தபோது உணர்ந்த உண்மை


  

செந்தில்குமரன்





 

Sunday, August 25, 2019

பிரஜாபதி




துரியோதனன் சிதையில் ஏற்றப்படும்போது வரும் காட்சி. கிருதவர்மன் கால்மடித்து அமர்ந்து கைகளை விரித்துவிண்புகுக தேவா! பெருந்தந்தையர் சென்றமையும் உலகில் வாழ்க! பிரஜாபதிகளுடன் அமர்க!” என்று கூவினான் என்ற வரியை வாசித்தபோது ஓர் உணர்வெழுச்சி ஏற்பட்டது. கிருதவர்மன் துருயோதனனை ஒரு பிரஜாபதியாக காண்கிறான். 

வெண்முரசில் பல பிரஜாபதிகள் வருகிறார்கள். ஆனால் முக்கியமான பிரஜாபதி தீர்க்கதமஸ்தான். அவரை காமம் நிறைந்தவர் என்கிறது வெண்முரசு. பிரஜாபதிகள் உலகைப் படைப்பவர்கள். ஏன் உலகை அவர்கள் படைக்கிறார்கள் என்றால் அந்தளவுக்கு அவர்களிடம் ஆசை இருக்கிறது. அது காமம், அல்லது மண்ணாசை அல்லது குழந்தைகள் மேல் ஆசை. அந்த ஆசைதான் அவ்ர்களிடம் அன்பாகவும் வெளிப்படுகிறது. அவர்களிடமிருந்து அதுதான் முளைத்துப் பெருகி வளர்கிறது.

துரியோதனன் இன்றுவரை மண்ணில் செய்யப்பட்டு வணங்கப்படும் பிரஜாபதியாகவே இருக்கிறான். காரணம் அவனுடைய மண்ணாசைதான் அவனை பிரஜாபதியாக ஆக்குகிறது. அவனைப்போன்ற தந்தையை நாமும் கண்டிருப்போம். என் தாத்தா அப்படித்தான். மண்மீது அவருக்கிருந்த வெறியை கற்பனையே செய்ய முடியாது. மண்ணுக்காகவே வாழ்ந்து செத்தார். அவரை பங்காளி வெட்டிக்கொன்றான். நான் அவரைப் பார்த்த ஞாபகமே மங்கலாகத்தான். அவரைப்போன்ற பிரஜாபதிகள் எல்லா குடும்பங்களிலும் உண்டு. ஆகவேதான் அவன் சாகும்போது நமக்கு அத்தனை ஒரு வருத்தம் ஏற்படுகிறது.