Wednesday, September 26, 2018

கர்ணனின் கேள்விகள் - இமைக்கணம்




கர்ணனின் கேள்விகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் உடையவை. வேத முடிபு என்றும் தத்துவ தரிசனங்கள் என்றும் தவ முனிவர்கள் கூறுவது யாருக்காக எதற்காக சாமானியன் இதனால் தன் துயரை களைய முடியுமா? கர்ணன் தன் சொந்த வாழ்விலிருந்தே அதற்கான காரணங்களை கண்டடைகிறான். குலத்தால் இழிந்தவனாக கருதப்படுபவன் அதிலிருந்து வெளியேற முடியுமா சிறுமைகளை ஒழித்து தன் சுய மரியாதையை பெற முடியுமா? நம் காலத்திற்கான கேள்விகள் இவை. ஒரு உளக் குமுறல் போன்றே இதைச் சொல்லிவிட்டு இளைய யாதவரிடம் விடைப் பெற்று கிளம்புகிறான் . உடன்குருதியினரை கொல்வது குறித்தான தயக்கம் இங்கே கர்ணனுக்கே அதிகம் பொருந்துகிறது. இங்கே கர்ணனுக்கு அவனுடைய நிகர் வாழ்க்கை காட்டப்படுகிறது. வண்ணக்கடலில் சதசிருங்கத்திலிருந்து குந்தி வரும் வழியில் அவள் கர்ணனை துறப்பது ஒரு மிக முக்கிய திருப்புமுனை. அவ்வாறில்லாமல் அவர் ஏற்றிருந்தால் என்ன நிகழ்ந்திருக்கும் என்பது இங்கே சொல்லப்படுகிறது. இந்த நிகர் வாழ்வில் குறிப்பிடத்தக்கது அவன் மட்டுமே திரௌபதியை மணக்கிறான் அவர்களுக்கு மட்டுமே ஐந்து குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. திரௌபதியின் உளம் கவர்ந்தவன் என்ற முறையில் மற்ற ஐவரும் அவளுக்கு ஒரு பொருட்டாக தெரியவில்லை. மேலும் அவர்களை மணப்பதற்கான அரசியல் காரணங்கள் இந்த நிகர் வாழ்வில் இல்லை. இந்த வாழ்வில் கர்ணன் வலி தவிர எதையும் அறியாதவன் ஆனால் நிகர் வாழ்வில் வலி துயர் போன்ற எதையும் அறியாத ஒரு ஒற்றைப்படையான நேர்வாழ்வை பெறுகிறான். நன்மையை சமன் படுத்தும் தீமை எதுவும் அதில் நிகழவில்லை. ஆனால் அதற்கு மாறாக அவன் விண்புகுந்தபின் அவன் கொடி வழியினர் யாரும் நிலைத்த பூசலற்ற ஆட்சியை வழங்கவில்லை. அவர்கள் கொண்ட வஞ்சத்தின் காரணமாக தொடர்ந்து ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் கொலைபாதகங்களைப் புரிகிறார்கள். வசுஷேணனின் பெயர் அந்த பெரும் குரு வம்ச நிரையில் எந்தவித முக்கியத்துவமும் இன்றி காலப்போக்கில் மறைகிறது. 

எதிர்விசையற்ற வாழ்க்கை மேலோட்டமாக பார்த்தால் வரம் போல தெரியலாம் ஆனால் அடிப்படையில் அது கொடியது. மரணமில்லா வாழ்வு எத்தகைய கொடியது என்பதை இதற்கு முன் தியானிகன் கதையில் பார்த்தோம் அதனுடன் வசுஷேணனின் இந்த வாழ்வை ஒப்பிடலாம். கர்ண வம்சத்தில் கடைசியாக எஞ்சிய க்ஷேமகனின் தாய் செளரவை மணமாவதற்கு முன்பு ஒரு முனிவரிடம் பெற்ற மகன் தான் விஸ்ரவன். அவனைக் காட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று கொல்லுமாறு சேடியிடம் கூறுகிறாள். ஆனால் சேடி ஒரு இசைச்சூதரிடம் அவனை விட்டுவிடுகிறாள். வளர்ந்து பெரியவனாகும் விஸ்ரவன் தன் பிறப்பைக் குறித்து சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அறிகிறான். தாயின் அருகில் ஒரு முறையாவது இருந்தால் போதுமென அவளிடம் போகிறான். ஆனால் செளரவை முற்றாக நஞ்சு கொண்டவளாகவே இருப்பதை அறிந்து கொதிக்கும் நெஞ்சத்துடன் அலைந்து திரிந்து மயங்கிய நிலையில் நாகர்களால் மீட்கப்படுகிறான். நாகர்களே வியக்கும் அளவிற்கு தன்னுள் புறக்கணிக்கப்பட்டவன் என்னும் நஞ்சை சுமந்து திரிகிறான். வசுஷேணனின் கடைசி கொடிவழியனான க்ஷேமகனையும் கொன்று ஆட்சியை கைபற்றுகிறான். இந்த அகக்காட்சி கர்ணனை சுக்குநூறாக உடைக்கிறது

அனுபவம் மற்றும் புரிதல் இரண்டையும் அறிதலுக்கான கருவியாக முன் வைக்கிறார் இளைய யாதவர். முதலில் ஒரு நிகர் வாழ்க்கை காட்டப்படுகிறது பின்னர் அதற்கு நேர் எதிரான ஒரு வாழ்க்கை தெரிவை கர்ணனிடமே விட்டு விடுகிறார். கர்ணன் இரண்டாவதை தேர்ந்தெடுக்கிறான். உடன் பிறந்தாரை கொல்லும் நிலை ஏற்படினும் அவனே கூட களம் பட்டு மைந்தர்கள் உட்பட அனைத்தையும் இழக்கும் நிலை ஏற்படினும் அவன் அதையே ஏற்கிறான்.

இறுதியில் அவன் பெரும் அனுபவங்களை ஞானமாக முன்வைக்கிறார் கிருஷ்ணர். அவன் இழிவுகள் அனைத்தும் வாய்ப்பாக பயன் படுத்தி மேன்மை அடையத் தான். சாமானிய தளத்தில் உள்ள உண்மைக்கு விசேஷ தளத்தில் தீர்வு அமையாது. கர்ணன் குழம்பித் தேடுவது அதைத்தான். எல்லைக்குட்பட்டு வகுக்கப்பட்ட களத்தில் அவன் அந்த எல்லைகளை ஏற்று ஆம் முடியும் அதில் வெல்லவும் கூடும் // உங்களுக்கு எதிரான ஒவ்வொரு சொல்லும் உங்கள் பெருமையின் விளைவாக எழுந்தவைதான். உங்களை நோக்கிவரும் அத்தனை அம்புகளும் உங்கள் புகழ்ச்சொற்களாக மறுபிறப்பு கொள்ளவிருக்கின்றன. அளிக்கப்பட்டுள்ளது உங்கள் களம் என்பதன் பொருள் அனைத்தும் அளந்தமைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதே.

வெல்க, வெல்லும்பொருட்டு களம்நின்று பொருதுக! இழப்பதனால், வீழ்வதனால் எவரும் தோற்பதில்லை, முற்றாக வெளிப்படாமையால் மட்டுமே தோற்கிறார்கள் என்று உணர்க!//

புறக்கணிக்கப்பட்டவனாக தன்னிரக்கம் கொண்டு பெரும் வலிகளை சுமந்து வாழும் கர்ணன் அதற்கான காரணத்தையும் தீர்வையும் சிறப்பு தளத்தில் தத்துவ தரிசனங்களில் தேடுவதை விடுத்து சாதாரண தளத்திலேயே அவன் செயலூக்கம் கொண்டவனாகும் போது அவன் வாழ்வு முழுமைப் பெறுகிறது.. அனுபவம் வாயிலாகவும் புத்திபூர்வமான புரிதலின் வழியாகவும் இளைய யாதவர் சுட்டியதைப் பெற்று விடை பெறுகிறான் ‌கர்ணன்.

சிவராம் ஹரி

அசங்கனின் காதல்



அன்புள்ள ஜெ

வெண்முரசின் காதல்களில் அசங்கந்சௌம்யை காதல் மிகவும் தனித்தன்மையானது. அவள் அவனை விட மனதால் மூத்தவள். அவன் சின்னப்பையன். அவன் சாவான் என அவர்கள் அனைவருக்கும் தெரியும். குலவாரிசு பிறப்பதற்காகவே அவள் அவனுக்கு மணம் செய்யப்பட்டிருக்கிறாள். அதற்காகவே அவள் அவனுடன் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறாள். அந்த உறவு மிகமிகச் சங்கடமானது. கள்ள உறவு போல மிக ரகசியமாகவே அது நடக்கிறது.  ஆனால் அதற்குள் முடிந்தவரை மிக இனிமையான தருணங்களை அவர்கள் உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள். அவள் அவனை தன் கையிலெடுத்துக்கொண்டு அதை நடத்துகிறாள்.

ஆனால் என்னதான் பாவனை செய்தாலும் அவர்களுக்குத் தெரிகிறது, அதற்குள் என்னதான் உள்ளது என்று. அதை அவர்கள் மறைக்கவும் முடியவில்லை. அவ்வப்போது எழுந்து வருகிறது. அந்த தத்தளிப்பும் அதிலுள்ள இனிமையும்தான் அபூர்வமான காதலுறவாக அதை மாற்றிவிடுகிறது

ஜெயராமன்

கிருஷ்ணனின் உக்கிரம்



அன்புள்ள ஜெ

வாசகர் மனோகர் எழுதிய வரி: "ஏனென்றால் சததன்வா செய்தவற்றை எல்லாம் இவர்கள் அனைவருமே செய்யக்கூடியவர்கள்தான்". சமூக உளவியலில் மட்டுமல்ல, வைணவ தத்துவத்திலும் இது மிக உண்மை அல்லவா ? சததன்வாவும் கிருதவர்மனும் தண்டிக்கப்பட்டார்கள், சாத்யகியும் அக்ரூரரும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டர்கள்.  வெண்முரசில் போருக்கு முந்தைய இரவில் கிருஷ்ணன் எதிர் முகாமை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் காட்சி ஒரு உன்னத சித்திரம், எதிர்காலத்தில் நல்ல ஓவியர்கள் அதை வரைவார்கள்.

இன்றைக்கு மரபான ஸ்ரீவைணவத்தில் தயவு சற்றும் அற்றவனாக பெருமாள் சொல்லப்படுவதில்லை. 'மது கைடபர் என்ற எதிரிகளுக்கும் அருளும் சமஸ்த ஜகன்மாதாவாக' ஸ்ரீயே முன்னணி கொள்கிறாள். நீங்கள் சொல்வதுபோல ஐயனார்களும் காளிகளும் 'அருள்மிகு'வான கதை போல தோன்றுகிறது.

வைணவக் கோயில்களில் சக்கரத்தாழ்வார் விக்கிரகங்களின் பின்புறத்தில் நரசிம்மர் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பார் என்று அறிய நேர்ந்தது. இதை பெருமாளின் மறைந்திருக்கும் உக்கிரம் என்பதற்கான குறியீடு எனலாமா ?

நன்றி 


மதுசூதனன் சம்பத்

விஸ்வசேனர்



அன்பின் ஜெ,

வணக்கம்!

விஸ்வசேனர் களம்பட்ட கணத்தில் சிறு திடுக்கிடல் அன்றி வேறு தேரில் ஏறி நாண்பூட்டி போர்தொடரும் பீஷ்மரை காலையில் கண்டதுமுதல் அலுவலக பணிகளுக்கிடையே அசைபோட்டுகொண்டிருக்கிறேன்.

அச்சாய் அமைந்து நிழலாய் தொடர்ந்தவர், களம்பட்ட கணத்தில் கூட பீஷ்மரையே எண்ணி பரிதவித்தபடி பிரிந்திருக்கும் அவரின் ஆன்மா.

- யோகேஸ்வரன் ராமநாதன்.

Tuesday, September 25, 2018

எல்லைகள்



அன்புள்ள ஜெமோ ,
   
பீஷ்மருக்கென்ற இருக்கின்ற எல்லைகளில் ஒன்றை தான்ட முடிவெடுத்து ஒரு மூத்தவனை இழந்துள்ளார். கடைசி எல்லை சிகண்டியா ?.... அதனை எண்ணி பரபரக்கிறது மனம். மற்ற எல்லைகளை காண காத்துள்ளேன்.
   

 பீமனின் எல்லை மீறுதல் ஒரு உத்வேகத்தை அளிக்கிறது. போரில் பீமனின் முதன்மையான பணி அதுவே என எண்ணுகிறேன்.அபிமன்யூவின் நிலை கூட்டுப் புழு நிலையிலிருந்து பறந்து எழும் பட்டாம்பூச்சியின் நிலை என உணர்கிறேன். வரையறைகளை மீறும் போக்கினாலேயே புகழ் கொண்டவனாகிறான் அபிமன்யூ.
 

அன்புடன்
தே. குமரன்
தருமபுரி

திசைதேர் வெள்ளம் – சுஜயனின் வீழ்ச்சி



அர்ஜுனனும் பீஷ்மரும் பொருதும் இந்த இரண்டாவது நாள் யுத்தத்தின் ஒத்திசைவும்அது குலையும் தருணத்தையும் குறித்த பகுதி அபாரமான ஒன்று. யார் முதலில் சலிப்புறுவார் என்ற விளையாட்டு இது என எண்ணுகிறான் சுஜயன். இளையோரே சலிப்படையவும் கூடும் எனவும் எண்ணத் தலைப்படுகிறான். அவனும் இளையவன் அல்லவா!!! உண்மையில் அங்கு நிகழ்வது தேர்ந்த இரு மல்லர்கள் நிகழ்த்தும் மல்யுத்தம் போன்ற ஒன்றே. யுக்திஅனுபவம்ஆற்றல் அனைத்திலும் சமமானவர்கள். அத்தகைய மல்யுத்தப் பிடி என்பது நுட்பங்களுக்கான ஒரு தேடல் மட்டுமே. அங்கு வெற்றி தோல்வி போன்ற இருமைகள் பொருளற்றவை ஆகின்றன. அர்ஜுனனும் பீஷ்மரும் அத்தகையதோர் தேடலிலேயே இருக்கின்றனர். போரில் வெளிப்படும் பீஷ்மரின் புலன்கள் ஒரு விரிசலுக்காக கூர்ந்திருக்கஒரு கணத்தில் சுஜயன் மீது செலுத்திய அம்பு விடுபட்ட கணத்தில்அது காறும் தன்னைக் கட்டியிருந்த ஒரு சரடு அவிழ்ந்ததை அர்ஜுனன் ஆழம் அறிந்து துவண்டுமீண்ட அக்கணத்தின் கோடியில் ஒரு காலத்துளி அளித்த இடைவெளியில் அவனது கவசத்தைப் பிளக்கிறார் பிதாமகர். இதையே

 “ஒரு துளிதுளியின் துளிகணப்பிசிறுஅணுக்காலம். அவர்கள் அதை உணரும் வரை அதுவே நிகழும். அக்கணம் நிகழ்ந்தால் ஒருவரில் மற்றவர் மட்டுமே அறியும் விரிசல் ஒன்று திறக்க அம்பு அங்கே தைக்கும். ஓர் அம்பு அதன் வால் சூடிய சிறகொன்றின் திரும்பலால் அணுவிடை திசை பெயரக்கூடும். அணுவில் ஆயிரத்திலொன்றுகணத்துளியில் கோடியிலொன்று எக்கணமும் நிகழக்கூடும்.” 

என்கிறது திசை தேர் வெள்ளம். ஆம்சுஜயன் வீழ்ந்த கணமே அர்ஜுனன் மீது அம்பு பாய்ந்த கணமும். உண்மையில் அன்றைய போரில் அர்ஜுனன் தன்னைத் தான் கடக்கத் தேர்ந்தெடுத்த இரையே சுஜயன் தான். எனவே தான் அவனை போர் துவங்கும் முன்பே கண்டு விடுகிறான். போர் முழுமையும் அவன் தன் முழுத் திறனால் சென்று கொண்டிருந்த தருணம் என்பதேதான் மடியிலேற்றிக் கொஞ்சிய ஒரே கௌரவ குமாரனை, தன் காண்டீபம் கண்டு தன்னகங்காரம் உணர்ந்ததன் கதைகள் கேட்டு அச்சம் விட வந்து, தான் கண்டுணர்ந்த அருக நெறியான வீரத்தின் உச்சமெனத் தான் கண்டுகொண்ட கொல்லாமையின் திறமுணர்ந்து வில்லெடுத்த அப்பாலகனை வீழ்த்துவது தான். அதுவே அவன் முந்தைய இரவு அம்பைக்கும்பிற அன்னையருக்கும் அவன் தன் முழுத் திறனோடும் போரிடுவேன் எனக் கூறிய வார்த்தைகளுக்குப் பொருளாகும். இப்போது பாசறை மீளும் பார்த்தன் உற்றோர் என்னும் இறுதித்தளையையும் கடந்தவன். பீஷ்மரிலிருந்து எழுந்து வந்து போரிடும்,போர் மட்டுமே திறன் என்று கொண்ட ஒரு பற்றற்றவனை நோக்கிய உருமாற்றத்தில் அவன் நகர்ந்து சென்ற பேரதிகத் தூரம் சுஜயனின் வீழ்ச்சி.

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன்