Tuesday, June 19, 2018

அன்னையும் தந்தையும்




ஜெ


வெண்முரசில் வரலாற்றுப் பரிணாமத்தைச் சித்தரிக்கையில் ஒருசில விஷயங்கள் திரும்பத்திரும்ப வருகின்றன. தந்தைவழிச்சமூகம் உருவானால் மட்டுமே வளர்ச்சி உருவாகும், முடிவெடுக்கும் உரிமை அன்னையருக்கு இருந்தால் அக்குடி பழங்குடியாகவே எஞ்சும் என்று இன்றைய அத்தியாயத்தில் பூரிசிரவஸ் தன் மகன்களிடம் பேசும்போது வருகிறது. இதுவே வேறுவார்த்தைகளில் வந்துள்ளது. நிஷாதர் கிராதர் போன்ற பழங்குடிகள் அன்னைவழிச்சமூக அமைப்பு கொண்டவர்கள். ஷத்ரியர்கள் தூய தந்தைவழிக்காரர்கள். இதனால் ஷத்ரிய அரசுகள் போர்வேகம் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. அன்னையர் போருக்கு மைந்தர்களை அனுப்புவதற்குத் தயங்குகிறார்கள். ஆகவே படையெடுப்பதும் ஜெயித்துவருவதும் அவர்களுக்குப்பிடிக்கவில்லை. அவர்களின் சமூகம் தேங்கிவிடுகிறது.  

அன்னையர் முதன்மை கொண்ட குடிகள் வளர்வதே இல்லை. ஏனெனில் நிலைக்கோள் என்பதே பெண்டிர் இயல்பு. அன்னையர் தங்கள் மைந்தர்களை தாய்க்கோழி சிறகுக்குள் என அடைகாத்து வைத்திருக்கிறார்கள். வெல்வதும் கடந்து செல்வதும் அவர்களுக்கு புரிவதில்லை. ஒவ்வொன்றையும் அவ்வண்ணமே பேணுவதே அவர்களின் கடன் என தெய்வங்கள் வகுத்துள்ளன. அன்னையர் முடிவெடுக்கும் மரபிலிருந்து நாம் மீறிச் சென்றாக வேண்டும். தந்தை முதன்மை கொள்ளும் குடியாக நாம் மாறியாகவேண்டும் 

என்று யூபகேதனன் சொல்கிறான். இதையே பேரரசுகளுக்கும் சொல்லலாம். தந்தைவழிச்சமூகம் உருவானதும் பேரரசுகளும் உருவாகின்றன. ஒருநாடு பேரரசு ஆகவேண்டும் என்றால் அன்னைவழியிலிருந்து தந்தைவழிக்கு வந்தாகவேண்டும்.

சாரங்கன்




காலமில்லா நிலம்




ஜெ

பிரேமை வாழும் மலைப்பகுதிகளைப்பற்றி பல்வேறு கோணங்களில் சொல்லி அங்கிருக்கும் காலமற்ற தன்மையைச் சொல்கிறீர்கள். அங்கே ஓசையே இல்லை. ஓசைதான் பொழுதைக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. சொல்லப்போனால் ஓசைதான் காலம். அங்கே வெளிச்சம் மாறாமலிருக்கிறது. இரவிலும் வெளிச்சமிருக்கிறது. அதுவும் அங்கே காலம் அணுகாமல் ஆக்கிவிடுகிறது. அங்கே காலம் மனமாக உள்ளது. ஒன்றுமே நிகழ்வதில்லை. அதை அப்படியே விட்டுவிடுபவர்களுக்கு காலம் இல்லை. ஆனால் ஜம்பா அதைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறான். பெருக்குகிறான். ஆகவே அவனுக்கு மட்டும் வயதாகிவிடும் என நினைக்கிறேன்

சபரிகிரிநாதன்

மனக்குதிரை




ஜெ

வெண்முரசில் புரவிகள் இயல்பாக வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அவற்றைப்பற்றிய நுட்பமான வர்ணனைகள் வழியாக அவற்றைக் கண்ணில் நிறுத்துகிறீர்கள். ஆனால் இன்றைய அத்தியாயத்தில் பிரேமையைப்பார்க்கச் செல்லும் பூரிசிரவஸின் குதிரையின் இயல்புகளும் அதன் தயக்கமும் வேகமும் எல்லாம் உண்மையில் பூரிசிரவஸின் மனசையே உருவகப்படுத்தியதுபோலிருந்தது. அது தயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதை அடித்து அடித்து மேலே கொண்டுசெல்கிறான். அதன்பின்னர் அப்படியே விட்டுவிடுகிறான். அந்த குதிரையின் அசைவுகள் வழியாக அவன் மனசையே கண்களால் பார்க்கமுடிகிறது

முருகேஷ்

துரியன்




ஜெ

மாளவ அரசு என்றால் இன்றைக்குள்ள மகாராஷ்டிரம். அது விந்திய மலைகளுக்கும் தெற்குச்சரிவில் உள்ளது. பூனா சதாரா பகுதி. அந்தப்பகுதியை ஆள்பவர்களுக்கு வடக்கே பால்ஹிகநாடு [பலுசிஸ்தான்] எந்தவகையிலும் எதிரி கிடையாது. அவர்களை இவர்கள் சந்திப்பதற்கே வாய்ப்பு இல்லை. இருந்தாலும் சாலை அமைக்கும் தொழில்நுட்பத்தைத் தரமுடியாது என்று சொல்கிறார்கள். அதுதான் அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் அரசியலில் நடக்கிறது

அதைமீறுபவன் துரியோதனன். தன் ஆட்சிக்குக்கீழே இருக்கும் ஒருநாடு வளர்ந்து எதிர்காலத்தில் பெரியநாடு ஆனால் அதனால் தனக்குத்தான் இழப்பு என்று தெரிந்தாலும்கூட அதைப்பொருட்படுத்தாமல் அந்த தொழில்நுட்பத்தை வரவழைத்து அளிக்கிறார். அவர்தான் பெருந்தன்மையின் உச்சம். மண்ணாசையும் ஆணவமும் ஒருபக்கம் இன்னொருபக்கம் பெருந்தன்மையும் அன்பும். துரியோதனன் மிகமிக விந்தையான கதாபாத்திரம்

ஜெய்ராம்

அரசும் பொறுப்பும்




ஜெ

போருக்கு முந்தைய காலகட்டம் ஆதலால் போரையே வாசகர்களாகிய நாங்களும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனாலும் கதையின் ஓட்டத்தில் முக்கியமான பல இடங்கள் வாசித்து முடித்தபின்னர் நினைவில் நீடிக்கின்றன. ஒரு நாடு பெரியநாடாக வளர்கிறது. அப்போது அங்கே அரசகுடியினரும் ஷத்ரியகுடியினரும் உருவாகிறார்கள். ஷத்ரியகுடியினருக்கு மரபு ஏராளமான சலுகைகளை அளிக்கிறது. கூடவே அவர்களுக்கு அதற்கான பொறுப்புகளும் அளிக்கப்படுகின்றன. பொறுப்புகள் அளிக்கப்படுகையில் அவர்கள் அதை மறுக்கமுடியாது. புதிதாக உருவாகி வரும் பால்ஹிகநாடு முதலியவர்களுக்கு அதெல்லாம் புரிவதில்லை. அவர்கள் சுகசௌகரியங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். அப்போது அரசகுடியினராகவே உணர்கிறார்கள். போர் என்று வரும்போது பழங்குடியினரைப்போல பின்வாங்கி ஓலமிடுகிறார்கள். ஒரு மலைநாடு மெல்ல மெல்ல போர்ச்சூழலுக்கும் ஷத்ரியக்கட்டுமானத்துக்கும் வருவதன் சித்திரத்தை பூரிசிரவசின் இப்பகுதிகளில் காணமுடிகிறது

மனோகரன்

Monday, June 18, 2018

புதிய அரசுகள்



ஜெ

ஆரம்பத்திலிருந்தே வெண்முரசு மகாபாரதப்போரின் ஒரு காரணமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது அன்றைய சமூக- பொருளியல் சூழல்தான். புதிய அரசுகள் உருவாகி வந்து அதிகாரத்தில் பங்குகோரும்போது பழைய அரசுகள் அதை கடுமையாக எதிக்கின்றன. வெண்முரசில் இதுவரை ஓர் அரசு உருவாகி வந்து ஆற்றல்பெற்று எழுவதைப்பற்றிய எத்தனை சித்திரங்கள் வந்துள்ளன என்று எண்ணிப்பார்க்கையில் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பூரிசிரவஸின் அரசு இப்போது உருவாகி வருகிறது. இளைய யாதவரின் யாதவ அரசும் இதேபோல உருவாகி வந்தது. நளனின் அரசும் இப்படித்தான் உருவாகி வந்தது. பாணாசுரன் பகன் போன்ற அசுரர்களின் அரசுகள் உருவாகி வந்த கதைகள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வகையில் உருவாகி வருகின்றன. சில அரசுகள் அப்படியே அழிந்து மறைகின்றன. இந்த அரசு உருவாக்கம் நிகழ்ந்த காலகட்டம் என்பதும் இதிலுள்ள முரண்பாடுகள்தான் போர்களாயின என்பதும் வெண்முரசில் உருவாகி வரும் முக்கியமான வரலாற்று தரிசனம் என தோன்றுகிறது. ஓர் அரசு உருவானதுமே அது போரிட்டாகவேண்டும் என்ற நிலை உருவாகி வருகிறது. அது தன் சகோதரநாடுகலை ஜெயித்து ஓரு மையமாக ஆகியே ஆகவேண்டும். எதிரிகலையும் ஜெயித்துக்கொள்ளவேண்டும். அதுதான் போரின் அடித்தளம். மகாபாரதப்போரே இந்த அடிப்படையில்தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது

அர்விந்த்