Thursday, January 17, 2019

எந்த அளவு வரலாறு?




அன்புள்ள ஜெ

வெண்முரசை எந்த அளவுக்கு வரலாறாக வாசிப்பது என்னும் குழப்பம் எனக்கு உள்ளது. பல இடங்கள் சாகசக்கதைகளாக உள்ளன. தொன்மக்கதைகள் வருகின்றன. சில இடங்கள் நேரடியாகவே மாயக்கதைகள். இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது?
எச்.ராஜேஷ்

அன்புள்ள ராஜேஷ்

வெண்முரசை வாசிக்கையில் இத்தகைய சில இடர்கள் தோன்றும். இது எழுதப்படும் தர்க்க ஒழுங்கை முதலில் விளக்கிவிட்டால் புரியும் என நினைக்கிறேன். மகாபாரதம்போன்ற செவ்வியல்நூல்களுக்கு நான்கு அடுக்குகள் உண்டு. ஒன்று, அது நேரடியாகவே வரலாறு. இன்னொன்று, அது அது குறியீட்டுக்கதைகளும் தொன்மக்கதைகளும் நம்பிக்கைகளும் அடங்கிய தொகுப்பு. மூன்று அது மானுட உணர்ச்சிகளின் பெருந்தொகை. நான்கு குழந்தைக்கதைகளின் தொகுப்பு. இந்நான்கு வகைமைகளையும் பின்னிப்பிணைத்துக்கொண்டே வெண்முரசு செல்லும். சில இடங்களில் அது குழந்தைக்கதைகளுக்குரிய சித்தரிப்பைக் கைக்கொள்ளும். சில இடங்களில் அது குறியீட்டுக்களத்தில் விரியும்.

வரலாறாக இந்நாவல் கொள்வது அன்றிருந்த அரசியல்சூழலையும் குலங்களுக்கிடையே பூசல்கள் உருவாகிவந்த விதத்தையும் மட்டுமே. அதைக்கூட பெரும்பகுதியை கற்பனையால் நிரப்பியே சொல்கிறது, ஏனென்றால் இந்தக்காலகட்டத்தில் வரலாற்றெழுத்துக்கான ஆதாரங்கள் மிகக்குறைவு. பொதுவாக அன்றைய வரலாற்றுச்சூழலில் இயல்வதற்கு வாய்ப்பில்லாதவற்றை மட்டும் தவிர்க்கிறேன். அதேசமயம் தொன்மநம்பிக்கைகளை பெரும்பாலும் அப்படியே வைத்துக்கொள்கிறேன்

ஜெ

சொல்தெய்வங்கள்


ஜெ

சொல்லப்படாதவை கருவறைத் தெய்வங்கள்சொற்கள் விழாத்தெய்வங்கள் – என்று ஒருவரி வெண்முரசில் வருகிறது. அற்புதமான பழமொழி என நினைத்தேன். சொற்கள் உத்சவமூர்த்திகள். சொல்லப்படாத அர்த்தம் கர்ப்பகிருஹ மூர்த்தி. உள்ளே இருக்கும் மூர்த்திதான் ஆவாஹனம் செய்யப்பட்டது. அதற்குத்தான் சக்தி. அதற்க்த்தான் எல்லா பூசையும். ஆனால் ஊரெல்லாம் செல்வது உத்சவர்தான். அவரும் உள்ளிருக்கும்தெய்வம்தான். ஆனால் உள்ளிருக்கும் தெய்வத்தால் ஆற்றல் அளிக்கப்பட்டவர். நினைக்க நினைக்கப்பெருகும் பழமொழி. ஆனால் இப்படி ஒரு பழமொழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மகபாரதத்திலொ புராணங்களிலோ உள்ளதா?

சுவாமி
அன்புள்ள என்,
நானறிந்தவரை அது எழுத்துப்போக்கில் வந்த வரிதான்
ஜெ

பீஷ்மரும் கர்ணனும்



பீஷ்மர் கர்ணனை சம்பாபுரிக்கே சென்று கண்டமை குறித்து ஓர் கேள்வி விவாத தளத்தில் வந்திருந்ததுஅதன் சாத்தியக்கூறுகள் மற்றும் காலம் குறித்து. வெண்முரசு நிகழ்வுகளின் கால வரிசைப்படியே அந்நிகழ்வு அமைந்திருக்கிறது. 

பீஷ்மர் அஸ்தினபுரியின் பிதாமகர். அவருக்கு குடும்பத்தில் நிகழும் அனைத்தையும் ஒரு தெய்வ நோக்கில் குனிந்து பார்த்து அறிபவர். அவர் கண்களையும்கருத்தையும் தப்பி ஒன்றும் நிகழ்வதில்லை. இதை நமது வாழ்விலும் கண்டிருக்கலாம். வீட்டில் இருக்கும் வயதான அதிகாரம் உடைய மூத்தவரின் கண்களில் படாத குடும்ப விஷயங்கள் இருக்காது. பீஷ்மருக்கு யாதவ குலத்தில் இருந்து அஸ்தினபுரியின் அரசி வரவேண்டும் என்ற கணக்கு திருதாவின் மணத்திலேயே இருந்தது எனச் சொல்கிறது மழைப்பாடல். அவருக்கு காந்தாரத்திற்கு தூது செல்வதில் முதலில் ஒப்புதல் இல்லை. புதிதாக எழுந்து வரும் குடிகளில் இருந்துகுறிப்பாக யாதவர்களில் இருந்துதிருதாவுக்கு பெண் கொள்ளலாம் எனவும் எண்ணுகிறார். இந்த முடிவுக்கு அவர் வருகிறார் என்றால் எந்த யாதவகுடியார் அந்த பெண் போன்றவற்றையும் அவர் யோசித்திருக்கவே செய்திருப்பார். அப்படி ஒரு பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் அவளைக் குறித்து முழுமையாக அறிந்திருக்கவும் செய்திருப்பார். ஒரு வகையில் காந்தாரத்துடனான மண உறவுக்கு அவர் தயங்கியமைக்கு ஒரு காரணம் அவருக்கு அப்பெண்ணைப் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் இல்லாமல் போனதும் கூடத்தான். இருப்பினும் திருதாவின் நலனுக்காக அவர் சத்தியவதியை நம்பிச் செல்கிறார்.

யாதவப் பெண்ணாக அவர் தேர்ந்தெடுத்தது குந்தியாகவே இருந்திருக்கும். ஏனென்றால் பாண்டுவுக்கு பெண் தேடுகையில் குந்தியை முன்மொழிபவர் அவரே. குந்திக்கு ஒரு மகன் இருப்பது அவர் கவனத்துக்கு வராது போயிருக்காது. அதை அறிந்தும் தான் அவர் குந்தியை பாண்டுவுக்கு தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஒருவகையில் மற்றொரு சத்தியவதி. கர்ணனை அவள் இழந்த அன்று தான் அவளுடனான திருமண உறவைக் கோரி அஸ்தினபுரியின் தூது மார்த்திகாவதிக்கு வருகிறது. எனவே கர்ணனை அவர் அறிந்திருக்கவே வாய்ப்புகள் அதிகம். மேலும் கர்ணன் யார் என்பது ஓரளவு திருதாவும் அறிந்திருந்தார் என்பதை அவர்களின் முதல் சந்திப்பிலேயே அறிந்து கொள்ளலாம். எனவே பீஷ்மரும்கர்ணனும் இளமையிலேயே சந்திப்பது சாத்தியமான ஒன்றே. மேலும் பீஷ்மரின் குணாதிசயம் முதற்கனல் துவங்கி ஒன்றேஅவர் அரசியல் மதியூகி அல்லர். ஒரு அரசியல் சிக்கலுக்கு அவர் அறம் என நம்பும் ஒரு தீர்வையே எப்போதும் முன்வைப்பவர். எனவே கர்ணனைக் கண்டதும் கொஞ்சும் அந்த தாதை எந்தஅரசியல் கணக்குகளையும் இட்டுக் கொஞ்சுபவர் அல்லர். பேரன்பே உருவான ஒரு பிதாமகர் மட்டுமே. இந்த பிதாமகரே கர்ணனின் கனவுள்ளத்திலும்ஆழுள்ளத்திலும் எஞ்சும் முகம். எனவே தான் அவரின் மரணம் அவனில் அத்தகைதோர் தளர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. வெண்முரசு உருவாக்கும் கதாபாத்திர முழுமைக்கு இது ஒரு சான்று.

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன்

வேதநிலை


அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்.

பாரத வர்ஷத்தின் அனைத்து மெய்யியல்களும் இயற்கையை கூர்ந்து நோக்கி கண்களாலும் வேறு புலன்களாலும் மட்டும் அல்லாமல் முழுமையான விழிப்புள்ள ஒற்றை மனதினால் தோன்றியது என கார்கடலின் இருபதாம் அத்தியாயம் கூறுகிறது. இடியும் மின்னலுமாக மனிதமனத்தின் விசைகளோடு மோதும் இயற்கையின் விசையாக.அதில் இருந்து ஆதி தத்துவம் உருவாகிறது.பிறகு அது அடுத்து தனது விசையின் தாக்கத்தை சோதிக்க எண்ணி பறவைகள், விலங்குகள், நாகங்கள் போன்ற உயிரினங்களின் தத்துவ விசையோடு மோதுகிறது. பிறகு உலோகங்கள், கூர்தீட்டப்பட்ட ஆயதங்கள் அவற்றின் உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் தீ, ஆகியவற்றோடு மோதுகிறது. பிறகு தங்களின் வஞ்சங்களோடு சூதன் மகனே, பேடியே எனக்கூறி மனித மனங்களுக்குள் உள்ள விசைகளோடு. இவைதான் பிறகு வேதங்களாக மலர்கிறது. இவை எவையும் ஒன்றை ஓன்று அழிக்கவில்லை. தொகுத்துகொள்கிறது. எஞ்சுவது மனிதனின் கசப்பும் வஞ்சமும் தான். அதுவும்  கரைந்தபின் பரிபூர்ண பரிசுத்தம்.


இப்படி தான் நான் புரிந்துகொண்டேன்.

ரிக்:இந்திரன்- அக்கினி இவர்களோடு அனைத்து திசைகளும், காலங்களும், நதிகளும்கலைகளும் கல்விகளும்  வணக்கபடுகின்றன. எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் அனைத்தும் ஒன்றே என்று இருக்கிறது. 

சாமம் : கிரியைகளின் அல்லது இயற்கை, உரினங்கள், மனிதன் ஆகியவர்கள் செய்யும் செயல்களின் படி  அவர்களின் அறிவை முன்வைக்கிறது. 

யசூர் : அறிவின் வேதம். இரண்டாக பகுக்கபட்டு " கிருஷ்ணம், சுக்கிலம்" என அழைக்கபடுகிறது. அதாவது சாமத்தில்  இருந்து அறிவு தொடங்கும் போது அவை இரு விசைகள் ஆகின்றன. 
அதர்வம் : அறிவின் வெறுப்பினால் தங்களை,பிறரை அழித்துக்கொள்ள இருவிசைகளும் மீண்டும் இயற்கையை அல்லது தங்களின் திரிபுபட்ட மனைதை நம்பி செயல்படல். 

பிறகு அனைத்தையும் சம்படுத்தும் புராணங்கள். ஏனென்றால் சமநிலையில்லாமல் இந்த பூமியில் எப்படி வாழ்வது?

ஆனால் கடைசியில் வெண்முரசு ஏகாக்ஷன் கூறுவதாக"என் சொற்கள் சூதர் செவிகளில் விழுந்து சித்தங்களில் முளைத்து சொற்களெனப் பெருகி நூறாயிரம் தலைமுறைகள் கடந்த பின்னர் ஒருவேளை இதன் ஒரு முகத்தை மானுடர் சென்றடையக்கூடும்" என்று சொல்கிறது. இதையெல்லாம் படிக்க படிக்க மனம் கொந்தளிக்கிறது. 

ஸ்டீபன் ராஜ் குலசேகரன்

துரோணர்



அன்புள்ள ஜெயமோகன்
                  ஆச்சாரியர் ,குரு ,ஆசிரியர் ,ஆசான் என அனைத்திற்கும் இலக்கணமாக இன்றுவரை திகழ்பவர்துரோணாச்சாரியார் . அதனால் தான் விளையாட்டு துறையில் சிறந்த பயிற்சியாளர்க்கு துரோணாச்சாரியார்விருது வழங்கப்படுகிறது .வில்லுக்கு விஜயன் என்றொரு சிஷ்யன் மூலமாக சிறந்த குருவாகமிளிர்ந்தார்.அத்தகைய துரோணர் அந்தண குலத்தில் உதித்தும் குருஷேத்திர  போரில் வில்லை ஏந்தியதுவிந்தை தான் .ஏனென்றால் போரில் அந்தணர் நிற்க நெறியில்லை.தனுர் வேதம் படைக்கும் சாத்திரம்பெற்றவர், குருஷேத்திர போரில் கௌரவர் அணியில் நிற்க நேர்ந்தது ஊழ் வினைதான்.
பீஷ்மரிடம் ஆசிகள் பெற்ற கர்ணன் மீண்டும் யுத்தகளம் புகும் முன்பு சந்திக்க விழைந்தது துரோணரைதான் .அப்போது துரோணர் கர்ணனிடம் தான் வாழ்வில் நிகழ்த்திய பிழைகளை  உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவிளக்குகிறார் .வெண்முரசு நூல் இருபது – கார்கடல் – 18 "யோகிக்கும் அந்தணனுக்கும் அறிஞனுக்கும்கலைஞனுக்கும் அரசென்று ஒன்று இருக்கலாகாது என்றபோது துரோணரின் குரல் தெளிந்தது. “ஆனால்நான் என் வாழ்நாளெல்லாம் அஸ்தினபுரியின் குடைநிழலை நாடினேன்நான் காட்டில் குடிலமைத்துஆசிரியனாக இருந்திருக்கவேண்டும்நான் அடிபிழைத்தவன்என் அச்சமும் வஞ்சமும் விழைவும் அரசைநாடும்படி என்னை தூண்டின.” அவர் முகம் துயர்கொண்டதுஉன்பொருட்டு என் முந்தையோரிடம்நூறுநூறாயிரம் சொற்களில் பிழைபொறுத்தல் கோரினேன்.என்றார் .துரோணரின் உளச்சமநிலைபிறழ்ந்ததற்கு காரணம் புத்திர பாசம் தான் .ஆம் அவர் அசுவத்தாமன் மேல் கொண்ட பற்றுதான்.மஹாபாரதத்தில் வெளிக்காட்டாத புத்திர பாசத்தால் தவறிழைத்தவர்கள் என்றால் அது அரசர்திருதராஷ்டிரர் மற்றும் துரோணர் என்றால் மிகையில்லை .
வெண்முரசு – நூல் பதினைந்து – ‘எழுதழல் – 61   பலராமர் அவனை நோக்க புன்னகையுடன்நெறிகளில் முழுமையாக நிற்பவர்கள் நிகர்செய்ய ஒரு பிறழ்வை மறுதட்டில் கொண்டிருப்பார்கள் என்றான்யுதிஷ்டிரர் மைந்தன் யௌதேயன்.ஆம் ஆசிரிய நெறிகளில் முழுமையாக நின்றவர் உச்சம் கண்டவர்துரோணர் .ஆனால் இளமையிலே அக்னிவேசர் குருகுலத்திலே அவர் அகத்தில் இருந்தது ஆசை.சாதாரணமனிதர்களிடத்தில் இல்லாத ஆசை  ‘வெண்முரசு – நூல் ஒன்று – ‘முதற்கனல் – 43 -  துரோணர் வில்லைஎடுத்து நிறுத்தி நாணை இழுத்தபோது அவரது பின்பக்கம் சுனை அதிரத்தொடங்கியது.  வில் தாழ்த்தி அவர்திரும்பி சுனையைப்பார்த்தார்பெருமூச்சுடன் அக்னிவேசரைப் பார்த்தார். “புரிகிறதல்லவா?” என்றார் அவர்துரோணர் தலைகுனிந்தார்.  “துரோணாவித்தையை முழுமையாக்கும் மூன்று மனநிலைகள்வேறெதுவும்கற்பவனின் அகத்தில் இருக்கக் கூடாது.” துரோணர் வணங்கினார். “நீ வெல்ல வேண்டிய எதிரி அதுவே.அதற்கென்றே வில்லை ஆள்வாயாக!” என்றார் துரோணரின் குரு அக்னிவேசர்.
ஆனால் அந்த எதிரியை வெல்ல துரோணரால் முடியவில்லை என்பதுவுமே ஊழ்வினை தான் .அந்தஆசைகளால் துரத்தப்பட்டவர் கடேசியாக  குருஷேத்திர யுத்தகளத்தில் அன்பு /முதன்மை சிஷ்யன்அர்ஜுனனுக்கு எதிராக வில்லேந்தும் கணம் வரை அவரை இழுத்து சென்றது .ஒரு ஆசிரியரின்  உயர்வு /மதிப்பு அல்லது வீழ்ச்சி /வீழ்வு என்பதனை அவரை பற்றிய சித்திரம் எப்படி அவரின்  மாணாக்கர்களிடம்எவ்வகையில் அமைகின்றது என்பதை பொறுத்தது தான் . ஒரு ஆசிரியர் தனது குடும்பத்தினரிடம் - மனைவி,மகன் மகள் ஆகியோரிடம் தனது முரண்செயல்களால் இழக்கும் நன்மதிப்பை விட ,தனது மாணாக்கர்களிடம்தான் அதிகமாக இழக்கிறார் .ஏனென்றால் மாணவனுக்கு ஆசிரியரே கண்கண்ட தெய்வம்(குருகுல முறையில்மண்ணில் வாழும் தெய்வம்.AN IDEAL TEACHER IS A ROLL MODEL FOR STUDENTS.தனது செயல்களில்/கற்றறிந்தவித்தைகளில்  ஆசிரியரை பிரதிபலிப்பவன் நன்மாணாக்கன் .துரோணரின் நன்மாணாக்கன் அர்ஜுனன் .நூல்எட்டு – காண்டீபம் –34  அர்ஜுனன் “நீ என்ன கண்டாய்?” என்றான். “நீர்பிளந்து எழுந்து உன்னைக் கவ்வ வந்தபெருமுதலையை முதலில் நீ காணவில்லைஅந்த ஒரு கணத்தில் நீ உடல் கிழிபட்டு குருதி வழிய அதற்குஉணவாவதை நான் கண்டுவிட்டேன்நல்லவேளை மறுகணம் நீ திரும்பி அதன் இரு கைகளையும் பற்றிக்கொண்டாய்சித்தத்திற்கு அப்பால் உன் தசைகளில் உள்ளது போர்ப்பயிற்சிஅஞ்சி அதன் நீண்ட வாயை நீபற்றியிருந்தால் கைகளால் உன்னை கிழித்து எறிந்திருக்கும் என்றது வர்ணபக்ஷன்(சிறிய மண்நிறக் குருவி) .“இப்போது வென்றது நானல்லஎனக்கு போர்க்கலை பயிற்றுவித்த ஆசிரியர்அவர் பெயர் துரோணர்கற்றுமறக்காத கலை வெறும் ஆணவம் மட்டுமேமுற்றிலும் பயனற்றது என்று அவர் சொல்வதுண்டு என்றான்அர்ஜுனன்.
அத்தகைய அர்ஜுனனுக்காக முதலில் துரோணர் இழைத்த பிழை ஹிரண்யதனுஸின் மைந்தன்ஏகலைவனிடத்தில் கட்டை விரலை தானமாக கேட்டது .பின்பு  குருகுல மைந்தர்கள் பாண்டவர்களும்,கவுரவர்களும் குருகுல கல்வியால் அடைந்த திறமைகளை ஹஸ்தினாபுரி நகர் மன்றத்தில்நிகழ்த்திக்காட்டிய போது,அர்ஜுனனுக்கு போட்டியாக இறங்கிய கர்ணனை இகழ்ந்து அவனை    அவமானப்படுத்தி போட்டியில் இருந்து வெளியேற்றியது .இவையாவையும் துரோணர் செய்ய காரணம்அவரது முதன்மை மாணவன் அர்ஜுனன் மீது கொண்ட அளவற்ற பற்றினால் தான் .ஆனால் குருதட்சணைஎன சொல்லி குருகுல இளவரசர்களை கொண்டு பாஞ்சால அரசன் துருபதனை யுத்ததில் தோற்கடித்து,தோற்ற துருபதனை  தேர்க்காலில் கட்டி இழுத்து வர அர்ஜுனனுக்கு ஆணையிட்டது துரோணர் இயற்றியபிழைகளின் உச்சம் .அது மட்டும் அல்ல பிள்ளைப்பாசத்தால்  அந்தண குல அசுவத்தாமனுக்காக உத்திரபாஞ்சாலத்தை வலுக்கட்டாயமாக துருபதனிடம் இருந்து பெற்றதுவும் மற்றுமொரு பிழை .அதன் மூலம்அர்ஜுனன் தனது குரு துரோணர் பற்றி கொண்டிருந்த நல்லதொரு பிம்பத்தை சுக்கு நூறாக உடைத்தார் .ஆம்அர்ஜுனன் துரோணர் துருபதனுக்கு இழைத்த அவமானங்களை ஜீரணிக்க முடியாமல் தவித்தான்
வெண்முரசு .நூல் ஐந்து – பிரயாகை – 11“என்ன ஆயிற்று உனக்கு?” என்றான் பீமன். “ஒன்றுமில்லையேஎன்று சொல்லி பொருளில்லாமல் அர்ஜுனன் சிரித்தான். “நான் உன்னை எப்போதும்பார்த்துக்கொண்டிருப்பவன்உனது இந்த சஞ்சலம் தொடங்கியது நாம் துருபதனை வென்று திரும்பியபோதுஎன்றான் பீமன். “இல்லை என சொல்லப்போன அர்ஜுனனை இடைமறித்து “அது ஏன் என்றும் நானறிவேன்என்றான் பீமன். ”துரோணர் முன் துருபதனை கொண்டுசென்று போட்டபோது உன் கண்களையே நான்நோக்கினேன்நீ துரோணர் கண்களையே நோக்கினாய்அவர் புன்னகை செய்ததை உன்னால்ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.”நிமிர்ந்து நோக்கி “ஆம் என்றான் அர்ஜுனன். “அந்த ஒரு கணத்தில்இருந்து என்னால் விடுபடவே முடியவில்லை.ஆம் ஆசிரியரின் நெறிபிறழ்வை கண்டு வெதும்பியவன்அர்ஜுனன் .மேலும் அந்த அர்ஜுனனுக்கும் பிழை செய்தவர் துரோணர் .  அசுவத்தாமன் மீது கொண்டபிள்ளைப்பாசத்தால் அர்ஜுனனிடம் ஆணைகளை பிறப்பித்தவர் துரோணர் .‘வெண்முரசு – நூல் மூன்று – ‘வண்ணக்கடல் – 46 துரோணர் குடிலின் படலை மூடியபின் திரும்பி கனத்த குரலில் “உன் குருவாக என்ஆணை இதுநீ என்றென்றும் இதற்குக் கட்டுப்பட்டவன் என்றார். “ஆணையிடுங்கள் குருநாதரே என்றான்அர்ஜுனன். “ஒருதருணத்திலும் நீ என் மைந்தனை கொல்லலாகாதுஎக்காரணத்தாலும் என்றார் துரோணர்மறுகணமே “ஆணை என்றான் அர்ஜுனன்துரோணர் நடுங்கும் குரலில் “அவன் ஒருவேளை மானுடர்கற்பனைக்கே அப்பாற்பட்ட பெரும் அறப்பிழையை செய்தாலும் என்றார். “ஆம்அவ்வாறே என்றான்அர்ஜுனன்இத்தகைய நிகழ்வுகளால் சிறுமையுற்ற துரோணர் பதினாறாம் நாள் யுத்தத்தில் களம் கண்டார்என்பதே நாம் அறிவது .அதனையும் நிகழ்த்துவது இளைய யாதவர் கிருஷ்ணர் தான்.
நன்றி ஜெயமோகன் அவர்களே
தி செந்தில்
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் 

Wednesday, January 16, 2019

இடைவெளி



ஜெ

பலமுறை பலகோணங்களில் போர்முனை வர்ணிக்கப்பட்டுவிட்டது. இனி என்ன சொல்ல என்றுகூடத் தோன்றும்போது இன்னொன்று எழுந்துவருகிறது.

இரு படைகளுக்கும் நடுவே இருக்கும் அந்த நீண்ட வெற்றிடம் ஒரு நதி போலிருக்கிறது. அது உச்ச அழுத்தத்தில் அதிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றது. அங்கு ஒரு விரல் வைத்தால் அறுந்து தெறித்துவிடும். பல்லாயிரம் உள்ளங்கள் எழுந்து அங்கே போரை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கின்றன. அத்தனை தெய்வங்களும் அங்கே ஏற்கெனவே செறிந்தமைந்துவிட்டன. அங்கே பறக்கப்போகும் அம்புகள் முன்னரே முனைகள் விழிகொள்ள எழுந்துவிட்டன. அங்கே நிகழும் போர் பிறிதொன்று. பல்லாயிரம் நுண்படைக்கலங்கள். பல்லாயிரம் சொல்லிலா வஞ்சங்கள். பல்லாயிரம் பருவிலா விசைகள். இங்கிருந்து பார்க்கையில் அந்த இடைவெளி தெய்வங்களின் கையில் சாட்டை போலிருக்கிறது. அல்லது பெருநாகமா? செங்குருதி ஒழுக்கா? ஒரு புண்வடுவா? அனலா?

என்ற இடம் ஒரு திகைப்பை உருவாக்கியது. தெய்வங்கள் எங்கே இருக்கமுடியும்? அந்த வெற்றிடத்தில்தானே? அங்கே கண்ணுக்குத்தெரியாத போர் நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதை எவரும் உணரவும் முடியும். அது பெரிய வெடிப்பு. அங்கேதான் எல்லா படைகளும் சென்றுவிழுந்துகொண்டிருக்கின்றன

மகாதேவன்

துரோணர்



ஜெ

ஒரே அத்தியாயத்தில் துரோணரின் குணச்சித்திரம் முழுமையாகவே வெளிப்படுகிறது. இருநிலைதான் அவருடைய பிரச்சினை. அவர் மாபெரும் ஆசிரியர். ஆனால் வஞ்சங்களாலும் ஆசைகளாலும் அலைக்கழிக்கப்படுகிறார். அவர் அந்தணர் ஆனால் ஷத்ரியர். அவருக்கு எல்லாமே தெரியும். ஆனால் ஆணவம் மறைக்கிறது

போர்க்களத்தில் உருவான நெகிழ்வில் எல்லாவற்றையுமே சொல்கிறார். அழுகிறார். ஆனால் துரியோதனனும் சகுனியும் புகழ ஆரம்பித்ததுமே அவர் அப்படியே ஆணவம் கொண்டு நான் நான் என்று நிமிர ஆரம்பித்துவிடுகிறார். இரண்டு எல்லைகளிலும் மாறிமாறிச் செல்கிறார்

விசித்திரமான கதாபாத்திரம். ஆனால் மகாபாரதத்தின் கதாபாத்திரங்களை எல்லாம் நாம் எங்கோ பார்த்ததுபோலிருப்பதுதான் ஆச்சரியமானது

டி.ஜெயச்சந்திரன்

இறப்பின் தருணத்தில்



இறப்பின் தருணத்தில் இருப்பவர் இவ்வுலகுக்கே ஆணையிடும் தகுதி கொள்கிறார். ஏனெனில் இங்கிருந்து அவர் பெற்றுக்கொள்ள எதுவுமில்லை. சொற்களன்றி இவ்வுலகுக்கு அளிப்பதற்கும் ஏதுமில்லை - 

என்ற வரி வெண்முரசில் பீஷ்மரைப்பற்றி மட்டும் அல்ல ஒட்டுமொத்தமாகவே அத்தனை கதாபாத்திரங்களைப்பற்றியும் சொல்வதுபோல் இருக்கிறது. ஏனென்றால் போர் முடிந்துகொண்டிருக்கிறது. இன்னும் ஓரிருநாட்களில் சாகக்கூடும் என எல்லாருக்குமே தெரியும். எல்லாருமே ஏராளமாக இழந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே எல்லாருமே கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில்தான் இருக்கிறார்கள். பொய்நடிப்பாக எதுவும் இல்லை. எல்லாரும் உண்மைகளை நேருக்குநேர் சந்திக்கிறார்கள். மன்னிப்பு கோருகிறார்கள். கசப்பானவற்றையும் சிந்திக்கிறார்கள். போர்முனையாக இருந்ததனால்தான் துரோணர் தன் மனமறிந்த உண்மையைச் சொல்கிறார் என தோன்றுகிறது

ஜெயராமன்

அந்தணன் என்பான்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

"தனக்கு மேல் தன் ஞானம் இன்றி தெய்வமும் இல்லாதவனே அந்தணன்" துரோணரின் இந்த வரியை வாசித்தபோது எனது நண்பர்கள்,ஆசிரியர்கள் அனைவரும் ஒரு நிமிடம் மனதில் வந்து சென்றார்கள்.இது எனக்கே தோன்றிய ஓன்று.இப்போதும் பிராமணர்கள் முதலில் தங்களின் ஞானத்தைத்தான் நம்புகிறார்கள் என்று தோன்றும்.இரண்டாயிரம் வருடங்களாக இந்த பாரத வர்ஷத்தில் தங்களின் கருத்துகளை எழுதியும் மற்றவர்களின் கருத்துகளை அல்லது தரிசனங்களை தொகுத்தும் அடைந்த ஞானம்.முதலில் அவர்களிடம் பேசும்போது நான் வாய் திறந்த நான்கு வரிகளுக்குள்ளே அவர்களின் முகம் கடுகடுக்க தொடங்கும்.இப்போது எண்ணி பார்த்தால் நான் பேசிய நான்கு வரிகளுக்கும் அவர்கள் என்னை பொறுத்து கொண்டதே பெரிய விஷயம் என்று தோன்றுகிறது.உணமையிலே நான் உங்களின் தளத்திற்கு வருமுன் பிராமணர்களை ஆசிரியர்களாக தேடியவன்.ஏனென்றால் எப்படியோ எனக்கு அவர்களின் மேல் ஒரு ஆழமான நம்பிக்கை இருந்தது,இந்த உலகத்திலும் ஆன்மிகத்திலும் முன்னேற அவர்கள்தான் தேவை என்று என் மனம் தினமும் சொல்லும்.அப்படி வந்தவர்கள் எனது அறியாமைனால் மூன்றாவது தடவைக்குமேல் போனை எடுத்ததில்லை.எவ்வளவு பெரிய இழப்பு என்று உறுத்துகிறது.அந்தண ஆசிரியர்கள் அனைவரும் அல்லது எல்லா குருநாதர்களும் முதலில் எதிர்பார்ப்பது அர்பணிப்பு,பணிவு,உடலாலும் மனதாலும்.மொக்கை கருத்துகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டு அதையே பெரிய தன்னம்பிக்கையாய் எடுத்துகொண்டு அவரிடம் சென்றால் கடுப்பு வராமல் என்ன செய்யும்.தனது உடலின் மூலம் குருநாதனை வணங்காதவன் அவரின் சொல்லை மட்டும் எப்படி மனதால் வணங்குவான்.கர்ணன் துரோணரை நிலம்பட வணங்கும் போது நானும் எனக்கு இரண்டு நாள் ஆசிரியர்களாக இருந்தவர்களின் அத்தனைபேர் காலிலும் விழுந்தேன். 

ஆனால் துரோணரின் சொற்கள் ஒரு ஆசிரியரின் பாவமன்னிப்பு கேட்கும் தருணத்தில் இருந்து வருபவை.எந்த ஆசிரியரும் மாணவனின் முன்னால் இப்படி நிற்க கூடாத தருணம்.துரோணர் கர்ணனிடம் பேச பேச கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தபடியே இருந்தது.உண்மையிலே துரோணர் ஷத்ரியர் தான்.அவர் அந்தணனாக தன்னை நினைத்துகொண்டு இருக்கிறார்.எந்த அந்தணனுக்கும் தனது ஞானத்தை தவிர பெரிய விஷயம் இந்த உலகத்தில் இல்லை. உறவு, நட்பு, அன்பு ,பாசம் எல்லாம் உண்டுதான் என்றாலும் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் அவன் அதனிடம் இருந்து பெரிதாய் எதிர்பார்ப்பதில்லை, அதைத்தான் துரோணர் "அந்தணன் தன் ஞானத்தால் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை அடைந்தவன்.அனைத்திலிருந்தும் ஞானத்தால் காக்கபட்டவன், நானோ என் அந்தணநிலையை உதறி ஷத்ரியநிலை நோக்கி வந்தவன்.என் பிழைகள் ஷத்ரியர் இயற்றுபவை,நான் கொள்ளவேண்டிய தண்டனையோ அந்தணர்களுக்குரியது"என்று கூறுகிறார்.தன்னறத்தில் மகிழ்வடையாதவர்களின் சொற்கள்.

இந்த பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து தரிசனங்களையும் ஞானங்களையும் இரண்டாயிரம் மூவாயிரம் ஆண்டுகளாய் உயிரே போனாலும் விடாப்பிடியாய் இன்றுவரை கொண்டுவந்த அனைத்து அந்தண ஆசிரியர்களுக்கும் நன்றி.

ஸ்டீபன்ராஜ் குலசேகரன்

 

கர்ணனின் பொற்தேர்



தன் சிறப்பை தன்னை சுற்றி இருக்கும்  ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு முறையில் தெரிவிக்கின்றனர்.  மற்றவர்களுக்கு நம் சிறப்பை அறிந்துகொள்வதில் சிறிதளவும் ஆர்வமிருப்பதில்லை. ஆகவே நாம் ஏதோ ஒரு வகையில் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்து நம்மை கவனிக்கவைக்க விழைகிறோம்.  ஆகவே மக்கள் கூட்டத்தில் ஒருவனென கரைந்து போய்விடாமல்   தம்மை தனித்து காட்டுவதற்காக   தமக்கென ஒரு தேரை உருவாக்கி அதில் உலா வருகிறார்கள்.   இந்தத் தேரை அவரவருக்கிருக்கும் திறனுக்கேற்ப தயாரித்துக்கொள்கிறார்கள்.    இங்கு தேர் என்பது ஒரு தலைமைப்பதவி  என இருக்கும்  ஒரு பதவிக்கான நாற்காலியாக இருக்கும். ஒரு கலையில் திறன் மிக்கவன் என வெளிக்காட்டுவதாக இருக்கும். நகைச்சுவையாக பேசுவது, உரத்த குரலில் பேசுவது, விறைப்பாக நடப்பது, வித்தியாசமான உடையணிவது, வேறுபட்ட சிகையலங்காரம் செய்வது போன்றவற்றை தம்முடைய தேர் எனக்கொண்டு உலா வருபவர்கள் இருக்கிறார்கள். 

   சமூகத்தின் கீழ்நிலையிலிருந்து மேலெழும்பி வருபவர்கள்  தன் சமூகத்திற்கும் உலகிற்கும் தன் உயர்வை அறைகூவி உரைக்கும் விதமாக இத்தகைய தேர்களைக்கொள்வதுண்டு. உங்கள் எதிர்ப்பை , அலட்சியத்தை எல்லாம் தாண்டி நான் முன்னேறி வந்துவிட்டேன் என்று காண்பிக்கும்  விதமாகவும் தான் இருந்த சமூகத்திற்கு தன் வாழ்வின் மூலம் வழிகாட்டி ஊக்கப்ப்படுத்தும் படியாகவும் தன்னை சற்றே அதிகமாக உயர்த்திக்காட்ட நினைப்பார்கள். அது மற்றவர்கள் பகட்டுக்காக செய்துகொள்ளும் விளம்பரங்கள் போல் அல்ல. இது அவரகளுக்கு மேலும்  அதைவிட அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சமூகத்திற்கு மிகவும் தேவையாக இருக்கும்.  

    வெண்முரசில் கிருஷ்ணர், திரௌபதி கர்ணன் மூவரும் தங்களுக்கென பொற்தேர்களை கொண்டவர்கள்.   யாதவ அரசர்கள்ல் மற்ற அரசர்களால் தாழ்வாகக் கருதப்படுபவர்களாகவும் ஒடுக்கப்படுபவர்களாகவும் தங்களுக்குள் ஒற்றுமை இல்லதவர்களாகவும் இருந்து வந்தனர். அவர்களை ஒருங்கிணைந்து ஒரு புதிய அரசை நகரை கிருஷ்ணர் உருவாக்கி நிலை நிறுத்துகிறார்.  யாதவர்கள் தமக்கெனெ பெருமிதம் கொள்ளுபடியாகவும் அவர்களின் ஒற்றுமை அவர்களுக்களிக்கும் பெருமையை பறை சாற்றும் விதமாகவும்     துவாரகை என்ற பெருநகரை உருவாக்கியிருக்கிறார். அந்த நகரத்தின் பிரதிபலிப்புதான் அவருடைய பொற்தேர்.   

    பாண்டவர்கள் அஸ்தினாபுரத்தை துரியோதனனுக்கு என பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட பின் தமக்கென்று இந்திரப்பிரஸ்தம் என்ற ஒரு நகரை தங்களுக்கென உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள்.  தாம் இவ்வாறு ஒரு புதிய நாட்டை கட்டமைத்துக்கொண்டதை  உலகுக்கு  பறைசாற்றுவதற்காகவே  அவர்கள் அஸ்வமேத யாகம் நடத்துகிறார்கள். திரௌபதி இனி நான் பேரரசி என்று நிறுவியதைக் காட்டவே தமக்கென ஒரு பொற்தேரை வடிவமைத்துக்கொள்கிறாள். 

    கர்ணன் அங்க நாட்டை துரியோதனனிடம் பரிசெனப் பெற்றவன். அவனை அரசென ஏற்றுக்கொள்ள மற்ற நாட்டு மன்னர்களும் அவன் நாட்டு மக்களுமே தயங்கும் நிலையில் இருந்தவன். அவன் தன்நாட்டில்  நல்லாட்சியை நிறுவி படைநடத்தி வெற்றிகள் சூடி நாட்டை வளமாக்கி இருக்கிறான் ஒரு  சிறந்த அரசனென உலகிற்கு எடுத்துக்காட்டி நிறுவவே அவனுக்கு பொற்தேர் தேவைப்படுகிறது. அது போர்த்தேரும் கூட. அவன் ஷத்திரியன் இல்லை என்பதால் போரில் அவனை சேர்த்துக்கொள்ள தயங்கும் மன்னர்களுக்கிடையே அவன் அனைவரையும்  விட உயர்ந்த நிலையில் தான் இருப்பதைக் காட்டிக்கொள்ளும் விதமாக பொற்தேரை கைக்கொள்கிறான்.  தேரோட்டுபவனின் மகனெனஅறியப்பட்ட கர்ணன் ஏறிச்செல்வது மன்னர்கள் பலர் வியக்கும் பொற்தேர் என ஆவது உலகிற்கு அவன் அளிக்கும் ஒரு செய்தியாகும்.

    நம்முடைய இந்திய சமூக விதிகள் பல ஒரு சாதியினரை தாழ்த்தப்பட்டவராக ஆக்கி நடத்தி வந்தது. ஒரு சமயம் அந்த சமூக விதிகளை சீர்திருத்தி எழுத வேண்டிய நிலை வந்த போது அதற்கான தலைமைப்பொறுப்பை அந்த  தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தில் பிறந்த ஒருவர் ஏற்று இந்திய சட்டம்  உருவாக முக்கியப் பங்காற்றினார்.   அந்தப் பதவி அவருக்கான  பொற்தேர் அல்லவா?

தண்டபாணி துரைவேல்

Tuesday, January 15, 2019

மாற்றம்




அன்புள்ள ஜெ

நலம்தானே? வெண்முரசு ஒவ்வொருநாளும் காத்திருந்து வாசிக்க வைக்கிறது. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் உறுதியான குணச்சித்திரத்துடன் இருப்பதும் அவை மெல்லமெல்ல உருமாறுவதும்தான் வெண்முரசின் அழகு. அப்படிப்பார்த்தால் துச்சாதனனின் கதாபாத்திரம்தான் மிக மிக தட்டையானது. அண்ணன் மேல் பற்றுகொண்ட ஓர் அடிமை. ஆனால் அவன் கதாபாத்திரம் மெதுவாக மாறிக்கொண்டே இருக்கிறதைக் காணமுடிகிறது. இன்று அவன் தவ்வை [மூதேவி] அளித்த அமுதை அருந்தும்போது ஒரு திருப்புமுனையையே அடைந்துவிட்டான். படிமங்கள் வழியாக வெளிவரும் இந்த ஆழவெளிப்பாடுதான் வெண்முரசின் ஆழம் என நினைக்கிறேன்

ராஜசேகர்

மூத்தவர்



அன்புள்ள ஜெ

புரிந்தது புரியாதது என ஒரு வாசகர் [சதீஷ்] எழுதியிருந்ததை வாசித்தேன். நானும் அதே கேள்வியை எழுப்பிக்கொண்டேன். பீஷ்மருக்கு கர்ணன் பாண்டவன் என்று தெரியும் என்றால் அவனை ஏன் அரசனாக ஆக்கவில்லை? ஏன் சும்மா திரும்பி வந்தார்?

அவர் அப்படி செய்ய நினைத்திருந்தால் எப்படிச் செய்யமுடியும்? அவனை மகன் என்று சொல்லவேண்டியவள் குந்தி. அவள் சதசிருங்கத்திலிருந்து திரும்பும்வழியிலேயே அவனை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டாள். அவனை அவள் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் எவரும் எதுவும் செய்யமுடியாது. எதைச்செய்யமுயன்றாலும் அது குந்திமேல் அவதூறுசெய்வதாகவே ஆகும்

ஆகவே பீஷ்மர் கர்ணன் பிற பாண்டவர்கள்மேல் ஆதிக்கம் செலுத்தக்கூடாது என நினைக்கிறார். அவன் போரில் ஈடுபடக்கூடாது என நினைக்கிறார். குறிப்பாக அவனும் அர்ஜுனனும் போர்செய்யவேகூடாது என ஆசைப்படுகிறார்

அதற்காகவே அவனை கரித்துக்கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். இதை நம்மூரில் பல பெரியவர்கல் செய்வார்கள். நோயாளியான ஒரு மகன் இருந்தால் அவனை திட்டிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அப்போதுதான் அவன் பத்திரமாக இருப்பான் என்பது நம்பிக்கை

இப்படி சில புதிர்கள் விழுந்து அதை நாமே அவிழ்ப்பதுதான் வாசிப்பின் திளைப்பு

ஆர்.ரவிக்குமார்

சில வரிகள்




அன்புள்ள ஜெ

 சில வரிகள்வெண்முரசிலிருந்து அன்றாடவாழ்க்கை நோக்கி கொண்டுவந்துவிடுகின்றன. அப்படிப்பட்ட வரி இது

முதியவர்கள் துயில்கையில் அவர்களின் உள்ளத்தில் திரண்டு எஞ்சியிருக்கும் மைய உணர்வே சிற்பநிலைப்பு கொண்டு வெளிப்படும். தனிமை, ஏக்கம், கைவிடப்பட்ட நிலை, பற்றற்று விடுபடும் விழைவு, விடுபட்டுவிட்ட நிறைவு என

நான் இதை வேறுமாதிரி யோசித்திருக்கிறேன். குழந்தைகள் தூங்கும்போது அழகாக இருக்கின்றன. அவற்றில் உயிர்த்துடிப்பு இருக்கிறது. முதிய்வர்கள் தூங்கும்போதுபார்த்தால் ஏற்கனவே செத்துவிட்டவர்கள்போலிருக்கிறார்கள்.

இது ஏன் என்பதைப்புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. முதியவர்கள் அவர்களின் வாழ்க்கைவழியாக அடைந்த எல்லாவற்றையும் முகத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். நான் ஞானிகளான எவரையும் பார்த்ததில்லை. அவர்கள் துயில்கையில் வேறுமாதிரி இருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன்


எஸ்.செந்தில்ராஜ்

மறுபிறப்பு



அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

மறுபிறப்பு என்றால் என்ன என்பதை கார்கடலின் பதினெட்டாம் அத்தியாயத்தில் உணர்ந்தேன்.மறுபிறப்பு மிக குறுகியது என்பதை சேர்த்தும்.கர்ணன் மறுபிறப்பு அடைந்துவிட்டான்.பீஷ்மர்,துரோணர் அடைத்துவிட்டார்கள்.ஆனால் குறுகிய நாட்களுக்குள் மரணமும் அவர்களுக்கு காத்திருக்கிறது. தங்களின் இளமையில் மறுபிறப்பு அடைந்தவர்கள் நிறைய சாதிக்கிறார்கள்.பீஷ்மர் ஷத்ரிய தன்மையிலிருந்தும்,துரோணர் வஞ்சத்திலிருந்தும் கர்ணன் தனது தாழ்வுணர்வில் இருந்தும் துச்சாதனன் அண்ணனின் நிழலில் இருந்தும் மறுபிறப்பு அடையும் கணம் மனம் பொங்கியது.வெண்முரசில் ஓரிடத்தில் " கலந்து பேசினால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று நினைப்பதை போல் பேதைமை ஒன்றில்லை" என்று ஒரு கருத்துவரும், அனைவரும் இப்போது கலந்து கொண்டு பேசுகிறார்கள்.ஆனால் இத்தனைநாள் அவர்கள் மூட்டிய நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. 

பாண்டவர்கள் கொடுத்துவைத்தவர்கள் தங்களுக்கு என்ன வருமோ அதற்காய் தங்களை சிறுவயதிலே குருவிடம் நண்பனிடம் மனைவியிடம் ஆன்மீகத்திடம், குதிரையிடம், கோள்களிடம் ஒப்படைத்தவர்கள். தருமன் நூல்களின்,குருகுலங்களின் வழியாகவும், பீமன் மாமலர் என்னும் தனது குடும்பவரலாறு, மூதாதையின் மூலமாகவும், அர்ஜுனன் காண்டீபம், நண்பன் மூலமாகவும் மறுபிறப்பு அடைந்தவர்கள்.கவுரவர்கள் மூலமாகவே அதற்குள் தள்ளபட்டவர்கள். ஆனால் கவுரவர்களுக்கு அமைந்தவர்களோ சகுனியும் கணிகரும்.கவுரவர்களும் கர்ணனும் குடித்தும்,சாப்பிட்டும், வெறுத்தும்...உறவு அல்லது அரசு இதைதவிர எந்த தேடலுமே இல்லாமல் வாழ்ந்து குருஷேத்திரத்தின் கடைசி கட்டத்துக்குள் வந்து நிற்கிறார்கள். 


சகுனியும் துரியோதனனும் தான் உணமையிலே மாபெரும் கதாபாத்திரங்கள் என்றும் இருவரும் கடைசிவரை மறுபிறப்பு அடையபோவதில்லை என  நினைக்கிறேன்.இன்று சகுனி "தர்மனை பிணைக்கைதியாக பிடிக்கலாம்"என்று கூறும்போது துரியோதனன் அதற்கு சம்மதிப்பது பெரிய எரிச்சலை கிளப்பியது. அது தர்மத்தை பிடிக்க ஆலோசிக்கபட்டதாகவே எண்ணிக்கொண்டேன்.

ஸ்டீபன்ராஜ் குலசேகரன்

கர்ணனின் துயரம்



 “பின்னர் கர்ணன் பெருமூச்சுடன் பீடத்தில் உடல் தளர்த்தி கால் நீட்டி அமர்ந்தான். தலையை அண்ணாந்து பீடத்தின் சாய்வில் வைத்துக்கொண்டு கண்களை மூடினான். அவன் தசைகள் ஒவ்வொன்றாக தொய்வதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மெல்லிய விம்மல் போலொன்று எழ அவன் நெஞ்சு அசைந்தது. விழிகளில் இருந்து ஊறிய நீர் இருபுறமும் கன்னங்களில் வழிந்தது. 

பீஷ்மர் களம்பட்ட செய்தியறிந்த பின் கர்ணன் அடைந்த துயரம் இவ்வாறு கூறப்படுகிறது.  பீஷ்மர் காலமெல்லாலம் கர்ணனை  ஒதுக்கி வைத்தவர். அவரின் இருப்பு காரணமாகவே அவன் தன் தோழன் துரியோதனனுக்காக போர் புரிய இயலவில்லை. துரியோதனன் களத்தில் தன் பிள்ளைகளை தம்பிகளை இழந்துகொண்டு  பெருந்துயருற்று இருக்கும் காலத்தில் அதைத் தவிர்க்க முயலாமல் அவன் உடனிருக்க முடியாமல் போனதற்கு பீஷ்மரின் இருப்பு முக்கிய காரணம்.  பீஷ்மர் போர் முடிவு வரை இருந்து துரியோதனன் வெற்றியடைந்தாலும் தோல்வியடைந்தாலும் கர்ணன் தன் செஞ்சோற்றுக்கடன் தீர்க்க முடியாத பெரும் துயருக்கு ஆளாவான். ஆகவே இப்போது பீஷ்மரின் வீழ்ச்சி அவனுக்கு இருந்த தடைகளை நீக்கி இருக்கிறது. பின்னர் ஏன் அவன்  துயறுற்று கண்ணீர் சிந்துகிறான் என்பதை நாம் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.  
  
அதற்கு பீஷ்மரின் வீழ்ச்சி மட்டுமேகூட காரணமாக இருக்கலாம். பீஷ்மர் அவனை காலமெல்லாம் தவிர்த்து வந்தபோதிலும் அவர் அவன் மேல் அக்கறையும் பற்றும் கொண்டிருந்திருந்தார் என கர்ணன் ஒருவேளை உணர்ந்திருக்கக்கூடும். மாவீரரான பீஷ்மரை அவன் தந்தை என்று அவன் ஆழுள்ளம் கண்டிருக்கக்கூடும்.  பீஷ்மர் தன் வாழ்நாள் முழுதும் தன் விருப்பு வெறுப்புகளை பொருட்படுத்தாமல்  அஸ்தினாபுர அரியணை அமர்வோர்  கை ஆயுதமென இருக்கும் வாழ்வை கொண்டிருந்தவர். அதன் பொருட்டு அவருக்கான அறத்தை துறந்தவர். கர்ணனும் தன் நண்பன் துரியோதனனுக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டவன். அவன் விருப்பத்துக்காக தன் அறங்களை மாற்றிக்கொண்டவன். மேலும் பீஷ்மரும் கர்ணனும் ஒரே ஆசிரியரைக் கொண்டிருந்தவர்கள். ஆகவே  அவரில் கர்ணன் தன்னைக் கண்டிருப்பான். அவரின் வீழ்ச்சி அவனுக்கு தன்னுடைய வீழ்ச்சியென துயரளித்திருக்கலாம். மேலும் முதியவரான பீஷ்மர் தன் குலச் சிறுவர்களையே கொல்லும் நிலைக்கு இப்போர் தள்ளியிருந்தது. இது அவருக்கு எத்தகைய மனத் துயரத்தை தந்திருக்கும் என அவன் அறிந்து அதற்காக கண்ணீர் சிந்தியிருக்கலாம். 
     
அல்லது கர்ணன் போரில் அறத்திற்கு எதிரான தரப்பில் இருக்கவேண்டிய நிலையை எண்ணி துயருற்றிருக்கலாம். கர்ணனின் மனம்  பாண்டவர் தரப்பில்தான் அறம் இருக்கிறது என நினைத்திருக்கும். அதற்கு காரணம் பாண்டவர்களிடமிருந்து சூதாட்டத்தின் மூலம் நாடு கைப்பற்றப்பட்டது கர்ணனுக்கு சற்றும் ஒத்துக்கொள்ளாத முடிவாகும். பின்னர் சொன்ன சொல் படி நாடு திரும்பவழங்காமல் வாக்கு தவறியது கர்ணன் கொண்டிருந்த அறத்திற்கு மாறானது.  மேலும்  துரியோதனன்  பாண்டவர்கள் ஷத்திரியர்கள் இல்லையெனக் சொன்ன   காரணம்  கர்ணன் காலமெல்லாம்  அவமதிக்கப்பட்டு வருவதற்கான  அதே காரணம்.
   
இப்படியும் சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன். தான் உண்மையில் யாருடைய மைந்தன் என்று கர்ணன் அறிந்தவனாகவோ அல்லது அத்தகைய  ஐயம் கொண்டவனாகவோ இருந்திருக்கலாம்.  அல்லது அவன் ஆழுள்ளம் தன் சொந்தச் சகோதரர்கள் என பாண்டவரை அறிந்திருக்கலாம். அவர்களை அவன் எதிர்த்து போரிடவேண்டியிருப்பதும் அப்போது அவர்களை, அவர்கள் மைந்தர்களை,  கொல்ல நேரலாம் என்பதும் அவனுக்கு பெருந்துயரளித்திருக்கலாம். இத்துயரத்தை ஒருவேளை அவன் புத்தி அறிந்திருக்காது. ஆனால் அவன் ஆன்மாவின் துயரென அவன் ஆழுள்ளம் கொண்டிருக்கலாம்.  வெளியில் சொல்ல முடியாத இந்தத் துயர் ஒருவேளை அவனிடம் கண்ணீராக வழிவதாக இருக்கலாம். 

நாகரே, கேளுங்கள்! பிறர் அறியாத ஆண்மகனின் துயர் தன்னந்தனி மதவேழத்தின் நோய் போன்றது. தெய்வங்கள் அன்றி பிறர் அதை அறியப்போவதில்லை. தெய்வங்களிடமும் அது முறையிடப்போவதில்லை.”
 உலகில் இருக்கும் எந்த ஒரு பெருங் காப்பியத்திலும் வெண்முரசின் கர்ணனைப் போன்ற துயர் மிக்க பாத்திரம் வேறெதுவும் இல்லை என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

தண்டபாணி துரைவேல்